II SA/Wa 549/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant: Monika Niewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi A.F. na orzeczenie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. na podstawie art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 7, art. 64, art. 69 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.) oraz § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz. U. Nr 156, poz. 1520), po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przyspieszonego wobec [...] A. F. kontrolera celnego, obwinionego o naruszenie obowiązków służbowych wynikających z art. 32 ust. 1 pkt 1, 2 i pkt 5 ustawy o Służbie Celnej, polegające na nierzetelnym wykonywaniu powierzonych zadań i niegodnym zachowaniu w czasie pełnienia służby w kasynie gry w "[...]." w W., uznał starszego rewidenta celnego A. F. kontrolera celnego za winnego naruszenia obowiązków służbowych wynikających z art. 32 ust. 1 pkt 1, 2 i pkt 5 ustawy o Służbie Celnej oraz wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze Służby Celnej zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy. W uzasadnieniu decyzji podano, że na podstawie dowodów zebranych w trakcie przeprowadzonego w trybie przyspieszonym postępowania dyscyplinarnego, w szczególności na podstawie zeznań obwinionego oraz świadków I.S., J.S., P.R. oraz S.S. ustalono, że A. F. swoim zachowaniem naruszył obowiązki funkcjonariusza celnego określone w art. 32 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o Służbie Celnej, a także zobowiązania płynące ze złożonego ślubowania. Wskazano między innymi na zeznania obwinionego, który podczas przesłuchania oświadczył, iż podczas pełnienia służby w kasynie gry "[...]" w W. w dniu [...] listopada 2005 r., którą rozpoczął o godz. 19:00 nie zachowywał się niegodnie i nie był pod wpływem alkoholu. Jednocześnie zeznał jednak, że około godziny 16:00 tego samego dnia wypił wspólnie z rodziną trzy piwa. Ponadto A.F. wyjaśnił, że podczas obiadu miała miejsce rodzinna sprzeczka, która spowodowała zażycie przez niego środków uspokajających, których połączenie z piwem mogło wpłynąć na jego zachowanie oraz na to, że postrzegany był jako osoba po spożyciu alkoholu. Obwiniony oświadczył, że nie jest w stanie stwierdzić, iż w czasie pełnienia służby w dniu [...]listopada 2006 r. w "[...]" w W. nie był pod wpływem alkoholu. Przesłuchani w charakterze świadków I. S., która otrzymała polecenie służbowe udania się na służbę do kasyna gry w "[...]" w celu zastąpienia A. F. oraz J.S. potwierdzili fakt niegodnego zachowania się A. F. podczas pełnienia służby w dniu [...] listopada 2005 r. oraz fakt, że od obwinionego czuć było alkohol. Dodatkowo J.S. zeznał, że kiedy około godziny [...] [...] listopada 2005 r. wszedł do pomieszczenia szczególnego nadzoru podatkowego, A. F., który znajdował się w tym pomieszczeniu, spał oparty o stół. Obwiniony miał też oznajmić J.S., że przed rozpoczęciem służby spożywał alkohol do obiadu z rodziną. Świadek zeznał też, że mowa A.F. była bełkotliwa oraz, że obwiniony zdecydował się na opuszczenie miejsca pełnienia służby dopiero w momencie zagrożenia wezwaniem policji w celu zbadania alkomatem stanu jego trzeźwości. Organ wskazał także, iż bezpośredni przełożony obwinionego P. R. podał, że po otrzymaniu od dyrektora kasyna gry w "[...]" informacji o pełnieniu przez A.F. służby po prawdopodobnym spożyciu alkoholu wydał mu telefonicznie polecenie służbowe przerwania służby i opuszczenia kasyna gry, którego funkcjonariusz nie wykonał twierdząc, że nie jest pijany i nie przerwie z tego powodu służby. A. F. opuścił miejsce pełnienia służby dopiero po wydaniu telefonicznie polecenia służbowego przez S.S., sprawującego bezpośredni nadzór nad Referatem Szczególnego Nadzoru Podatkowego [...]. Organ I instancji stwierdził, że pełnienie służby przez skarżącego w stanie po spożyciu alkoholu mogło być przyczyną nierzetelnego, niesprawnego i nieterminowego wykonywania powierzonych zadań, co w konsekwencji mogło doprowadzić do nieprawidłowego rozliczenia kasyna gry i narażenia na uszczerbek należności Skarbu Państwa. Funkcjonariusz celny pełniący służbę w komórkach stałego nadzoru podatkowego, w szczególności w kasynach gry, musi być poza jakimikolwiek podejrzeniami naruszenia obowiązujących przepisów prawnych. A.F. pełniąc służbę pod wpływem alkoholu naruszył wizerunek i prestiż Służby Celnej. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. nie podzielił stanowiska wyznaczonego z urzędu obrońcy A.F., że fakt nietrzeźwości obwinionego nie został ustalony i brak jest dowodów taki stan potwierdzających. Wskazał, iż w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do stanu trzeźwości pracownika, to na nim spoczywa obowiązek wyjścia z inicjatywą przeprowadzenia odpowiedniego badania. A. F. takiego badania nie zażądał. Organ podał, że zastosowana wobec funkcjonariusza kara jest adekwatna do rodzaju i stopnia naruszonych przez niego obowiązków służbowych i współmierna do popełnionego czynu, a przy jej wymierzeniu wzięto pod uwagę opinię służbową bezpośrednich przełożonych, zachowanie A. F. przed i po popełnieniu czynu oraz fakt, że obwiniony dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych wynikających z art. 32 ust. 1 pkt 1, 2 i pkt 5 ustawy o Służbie Celnej w czasie odbywania uprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej. W odwołaniu złożonym do Dyrektora Izby Celnej w W. od powyższego orzeczenia Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. A.F. zarzucił, że z zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego nie wynika, iż faktycznie pozostawał on w czasie służby w stanie nietrzeźwym. Wskazał, że ustalenia postępowania dowodowego oparto na notatkach służbowych funkcjonariuszy, którzy w trakcie pełnienia służby w kasynie gry w "[...]" nie widzieli go osobiście. Fakt nietrzeźwości funkcjonariusza nie znalazł też odzwierciedlenia w notatce dyrektora kasyna. A. F. podał, że spostrzeżenia przesłuchanych świadków nie były adekwatne do stanu jego zdrowia wywołanego stresem związanym z kłopotami finansowymi. Zdaniem skarżącego, zażycie przez niego lekarstw po wypiciu szklanki piwa, mogło wywołać reakcję, która doprowadziła do tego, że jego postępowanie i wypowiedzi były traktowane negatywnie i wskazywały na stan nietrzeźwości. A. F. zarzucił, że jego przełożeni nie przybyli aby ocenić stan trzeźwości oraz nie wezwali Policji dla przeprowadzenia odpowiedniego badania. Wskazał też, że nie jest mu znana opinia służbowa bezpośrednich przełożonych, na którą powołano się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a również powołane w uzasadnieniu orzeczenie dyscyplinarne z [...] grudnia 2004 r. zostało zmienione orzeczeniem Dyrektora Izby Celnej w W., co obwinionemu pozwoliło w dalszym ciągu pełnić służbę. Dyrektor Izby Celnej w W. w orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] nie podzielił stanowiska skarżącego i utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że brak bezpośredniego kontaktu przełożonych z obwinionym, nie przesądza o niemożliwości dokonania przez nich oceny stanu jego trzeźwości oraz podano, że żaden przepis prawa nie nakazuje stwierdzenia objawów nietrzeźwości u podległego pracownika w drodze bezpośredniego kontaktu z przełożonym. Wskazując, że przeprowadzenie badania stanu trzeźwości nie jest niezbędne dla wydania polecenia zaprzestania pracy funkcjonariuszowi, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że zgłosił się na służbę w stanie po użyciu alkoholu stwierdzono, że możliwość przeprowadzenia takiego badania nie była obowiązkiem przełożonego lecz uprawnieniem funkcjonariusza, z którego A.F. nie skorzystał. Wskazano, że organ I instancji na podstawie innych dowodów niż pomiar zawartości alkoholu we krwi lub wydychanym powietrzu mógł dokonać ustalenia, że skarżący podjął służbę w stanie po użyciu alkoholu. Podjęcie służby w takim stanie przyczyniło się do niesprawnego i nierzetelnego wykonywania obowiązków służbowych, a fakt spania na służbie oraz dokonywanie ustaleń, który z pracowników kasyna "doniósł" na skarżącego są okolicznościami świadczącymi o niegodnym zachowaniu się na służbie. Odnosząc się do rodzaju wymierzonej kary Dyrektor Izby Celnej w W., powołując się na przepis § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych wskazał, że na zaostrzenie wymiaru kary ma wpływ w szczególności popełnienie czynu przez funkcjonariusza celnego będącego w stanie po spożyciu alkoholu lub środku odurzającego oraz w czasie odbywania uprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej, a czyn dokonany przez skarżącego wypełnia obie powołane przesłanki. W dniu 17 marca 2006 r. A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]zarzucając mu: naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 5 § 2 i art. 174 Kodeksu postępowania karnego, naruszenie przepisów prawa określonych w art. 32 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu skarżącemu najsurowszej kary bez uwzględnienia jakichkolwiek okoliczności łagodzących. Skarżący ponownie wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie pozwala ustalić, iż stawił się on do pracy w stanie po użyciu alkoholu. Wskazując, że pojęcie stanu po użyciu alkoholu jest pojęciem prawnie zdefiniowanym w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, skarżący podniósł, iż organ nie ustalił odpowiedniego stężenia alkoholu we krwi bądź w wydychanym powietrzu, a w takiej sytuacji zgodnie z art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego winien był rozstrzygnąć wątpliwość na korzyść obwinionego. Skarżący ponownie zanegował możliwość ustalenia stanu jego nietrzeźwości na podstawie zeznań świadków. Powołując się na przepis art. 174 Kodeksu postępowania karnego, który zabrania zastępowania dowodu z zeznań świadka treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych, skarżący podał, że świadkowie S.S. i P. R. wbrew twierdzeniom Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., nie złożyli faktycznie zeznań, a powołali się na sporządzone przez siebie notatki służbowe. Zarzucając naruszenie art. 67 ust. 6 ustawy o Służbie Celnej skarżący stwierdził, że niedopuszczalne było przeprowadzenie w stosunku do niego postępowania dyscyplinarnego w trybie przyspieszonym, bowiem w żaden sposób nie można przyjąć, iż okoliczności naruszenia obowiązków służbowych nie budzą wątpliwości. Skarżący uznał wymierzenie mu kary wydalenia ze Służby Celnej za niewspółmierne do wagi przypisanego czynu i nieuwzględniające wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do przedstawionych przez skarżącego zarzutów Dyrektor Izby Celnej w W. uznał bezzasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem zgodnie z treścią art. 79 ustawy o Służbie Celnej, w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawach nieuregulowanych przepisami Rozdziału 12 niniejszej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego. Wskazał też, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego. Bez znaczenia jest to, czy A. F. rozpoczął pełnienie obowiązków służbowych w stanie nietrzeźwości, czy po użyciu alkoholu, a bezsporny jest fakt, iż ukarany zgłosił się w dniu [...] listopada 2005 r. o godzinie 19:00 na służbę, po spożyciu alkoholu, co potwierdził w treści odwołania skierowanego do Dyrektora Izby Celnej w W., jak i w treści skargi do Sądu. Organ podał, że świadkowie, których zeznania były najbardziej istotne dla sprawy, to jest J.S. i I. S., mający bezpośredni kontakt z A. F., zostali przesłuchani w charakterze świadków. Powołanie się na sporządzone notatki służbowe, co zdaniem skarżącego stanowi naruszenie art. 174 Kodeksu postępowania karnego, miało miejsce jedynie w odniesieniu do okoliczności dotyczących kwestii wydania ustnego polecenia zaprzestania pracy, potwierdzonych przez S.S. i P.R.. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ przedstawił argumenty zbieżne z przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 62 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.), funkcjonariusze celni podnoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie obowiązków służbowych. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1, 2 oraz 5 do obowiązków funkcjonariusza celnego należy m.in. dochowanie obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania, rzetelne i bezstronne, sprawne i terminowe wykonywanie powierzonych zadań, a także godne zachowywanie się w służbie i poza nią. W myśl art. 15 cyt. ustawy przed podjęciem służby funkcjonariusz celny składa pisemne ślubowanie następującej treści: świadomy podejmowanych obowiązków funkcjonariusza celnego - ślubuję wiernie służyć Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać zasad Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania oraz strzec dobrego imienia służby, honoru i godności funkcjonariusza celnego. Niewątpliwie odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariusza celnego stanowi dodatkową dolegliwość, niezależną od ewentualnej odpowiedzialności karnej. W ramach postępowania dyscyplinarnego mieści się także odpowiedzialność za czyny niemające znamion przestępstw, które uchybiają jednak godności lub regułom wykonywania tego zawodu. Niezależność postępowania dyscyplinarnego od odpowiedzialności karnej jest powszechnie stosowana w regułach odnoszących się do postępowania dyscyplinarnego dotyczącego pracowników mianowanych. W wyroku z dnia 8 grudnia 1998 r. Trybunał Konstytucyjny przyjął, że nawiązanie szczególnego stosunku pracy właściwego tylko dla niektórych grup zawodowych spełniających ważne z punktu widzenia interesu publicznego role w państwie, powoduje konieczność określenia szczególnego trybu dyscyplinowania członków korporacji, w ramach której działają, gdy ich zachowanie uchybia obowiązkom lub godności wykonywanego zawodu (sygn. K. 41/97, OTK ZU 1998/7/117). Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wskazuje na naruszenie obowiązków służbowych przez skarżącego, który stawił się na służbę w dniu [...] listopada 2005 r. w kasynie gry "[...]" po uprzednim spożyciu alkoholu. Dowodzą tego zarówno treść skargi A.F. do sądu administracyjnego i jego odwołania od orzeczenia organu I instancji, w których skarżący potwierdza fakt spożycia piwa około godziny 16:00 dnia[...]listopada 2005 r., jak również zeznania skarżącego oraz zeznania świadków przesłuchanych podczas postępowania dyscyplinarnego. Brak jest podstaw do kwestionowania powołanych dowodów. Sąd wnikliwie przeanalizował całość materiałów zgromadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym i nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też błędów w ustaleniach faktycznych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Odnosząc się do zarzucanego przez skarżącego naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), należy w pełni podzielić wywodzone z treści art. 79 cyt. ustawy o Służbie Celnej, stanowisko organu o niezasadności tego zarzutu, ponieważ zgodnie z powołanym przepisem, w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy celnych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Przy okazji wypada zauważyć, że organy obu instancji w wyczerpujący sposób zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, a uzasadnienia obu decyzji są obszerne, wyczerpujące i odnoszą się do okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego. Zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez A.F. zarzut naruszenia przez organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne art. 174 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.), zgodnie z którym dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Należy jednak w tej kwestii podzielić przedstawiony w odpowiedzi na skargę pogląd, że zeznania świadków, którzy powołali się na sporządzone przez siebie notatki służbowe dotyczyły jedynie kwestii wydania ustnego polecenia zaprzestania służby w dniu [...] listopada 2005 r., a świadkowie mający w tym dniu bezpośredni kontakt z A. F., zostali przesłuchani w charakterze świadków na okoliczność, w jakim stanie znajdował się skarżacy. Należy zatem stwierdzić, że naruszenie przez organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne przepisu art. 174 Kodeksu postępowania karnego, nie może być uznane za naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W obliczu zaistniałych w dniu [...] listopada 2005 r. okoliczności potwierdzonych następnie zeznaniami świadków, którym nie zaprzeczył także skarżący negując jedynie podłoże swego nietypowego zachowania, należy przyjąć, że zasadne było zastosowanie przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. normy zawartej w art. 67 ust. 6 ustawy o Służbie Celnej, która dopuszcza wszczęcie i prowadzenie postępowania dyscyplinarnego w trybie przyspieszonym, jeżeli okoliczności naruszenia przez funkcjonariusza celnego obowiązków służbowych nie budzą wątpliwości. Zdaniem Sądu powzięte przez organ I instancji informacje zawarte w notatkach służbowych P. R. i S.S. z dnia [...] grudnia 2005 r. stanowiły wystarczającą podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do A. F. w oparciu o powołany przepis art. 67 ust. 6 ustawy o Służbie Celnej. Zasadne jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej w W., że bez znaczenia jest kwestia, czy skarżący stawił się do służby w dnia [...]listopada 2005 r., w stanie po użyciu alkoholu, czy też w stanie nietrzeźwości w rozumieniu art. 46 ust 2 i ust 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Dla postępowania dyscyplinarnego zakończonego wydaniem orzeczenia o ukaraniu A. F. karą dyscyplinarną wydalenia ze Służby Celnej wystarczające było stwierdzenie w zachowaniu skarżącego przez osoby mające z nim kontakt w dniu [...] listopada 2005 r. oznak spożycia alkoholu przed przystąpieniem do służby, takich jak bełkotliwa mowa, chwiejny chód, czy też spanie w czasie służby. Fakt spożycia alkoholu przed przystąpieniem do służby potwierdził również sam skarżący. Należy podkreślić, że badanie stanu trzeźwości pracownika, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie spożywania alkoholu nie stanowi obowiązku pracodawcy lecz uprawnienie pracownika i następuje na jego żądanie (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2004 r. sygn. akt I PK 576/03, OSNO 2005/7/91, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2000 r. sygn. akt I PKN 589/99, OSNP 2001/18/557, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2000 r. sygn. akt II UKN 401/99, OSNP 2001/15/498). Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo zebrały i oceniły dowody, zasadnie uznając, że skarżący dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych. Potwierdzone zebranymi w trakcie postępowania dyscyplinarnego dowodami stawienie się skarżącego na służbę po uprzednim spożyciu alkoholu, a następnie jego postępowanie związane z odmową wykonania polecenia służbowego zaprzestania służby, dokonywaniem ustaleń, który z pracowników udzielił informacji o jego "nietypowym" zachowaniu oraz spanie w czasie służby, stanowi nie tylko naruszenie obowiązków służbowych określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej ale godzi także w podstawowe zasady etyki zawodowej. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, karami dyscyplinarnymi są: 1) upomnienie, 2) nagana, 3) nagana z ostrzeżeniem, 4) przeniesienie na niższe stanowisko lub obniżenie stopnia służbowego, 5) zakaz podwyższania stopnia służbowego przez 2 lata, 6) zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych przez 2 lata, 7) wydalenie ze Służby Celnej. Powyższa gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to uznaniu właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Zgodnie z przepisem § 21 ust. 3 na zaostrzenie wymiaru kary ma wpływ w szczególności popełnienie czynu przez funkcjonariusza celnego: 1) będącego w stanie po spożyciu alkoholu lub środka odurzającego, 2) w czasie odbywania uprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej, 3) w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. Wobec tego, że w trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że skarżący naruszając obowiązki służbowe znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu oraz tego, że naruszenie tych obowiązków nastąpiło po wcześniejszym ukaraniu A. F. ostatecznym orzeczeniem dyscyplinarnym Dyrektora Izby Celnej w W.z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...]karą dyscyplinarną przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wydalenia ze służby nie stanowi w ocenie Sądu dowolności co do zastosowanej sankcji. W kontekście pozostałych, nieuzasadnionych zarzutów postawionych w skardze wyjaśnić należy, że objęcie funkcjonariuszy celnych odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Służby Celnej publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.