IV SA/Wa 2359/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 maja 2006 sprawy ze skargi Spółdzielni M. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] października 2005 nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego - uchyla zaskarżone postanowienie - Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków postanowił uzgodnić projekt decyzji Prezydenta Miasta T. odmawiającej ustalenia na wniosek Spółdzielni M. w T. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo –mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu organ wskazał, iż działka nr [...] przy ul. [...] położona jest w obrębie wpisanego do rejestru zabytków układu urbanistycznego T. W dniu 22 czerwca 2004r. organ wydał wstępną opinię konserwatorską, w której wskazano, iż na przedmiotowej działce dopuszczalna jest adaptacja istniejącego budynku, przy zachowaniu jego zewnętrznej formy wraz z detalem, sposobem wykończenia, łącznie z historycznym napisem na elewacji. Dopuszcza się niewielką ilość miejsc parkingowych z zachowaniem, utworzeniem lub wprowadzeniem nawiązującej do tradycyjnej, związanej z pierwotną funkcją budynku, nawierzchni. Zachowania wymaga tradycyjne ogrodzenie działki. W ocenie zaś organu przedstawiona koncepcja zabudowy działki nr [...] zniszczy chroniony element zabudowy oraz będzie miała negatywny wpływ na chronioną kompozycję urbanistyczną. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółdzielnia M. w T., wskazując, iż przedstawiona przez niego koncepcja zabudowy, wbrew twierdzeniu organu nie narusza istniejącego układu urbanistycznego miasta T., gdyż między innymi: 1. nie przewiduje jakichkolwiek ingerencji w przebieg istniejących ulic i chodników, 2. skalą i kubaturą proponowany budynek nawiązuje do istniejącej 3 i 4 kondygnacyjnej zabudowy sąsiedniej, 3. mieści się w liniach zabudowy wyznaczonych przez istniejące budynki w pierzejach ulic [...] i [...], 4. nawiązuje charakterem do istniejącej zabudowy ul. [...], oraz ul. [...], 5. zaproponowana forma budynku nawiązuje do budownictwa willowego realizowanego w tym rejonie na przełomie wieków XIX i XX, 6. w przedstawionej koncepcji zaproponowano rozwiązanie, w którym zachowuje się ścianę frontową od ulicy [...] w formie "świadka" istniejącego obiektu łącznie z historycznym napisem, wkomponowując ją w ścianę proponowanego obiektu, 7. zostanie zachowane w całości istniejące ogrodzenie Postanowieniem z dnia [...] października 2005r. Minister Kultury działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu, uzgodnienie przez organ decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku usługowo-mieszkalnego w T. przy ul. [...] w miejscu obecnie istniejącej zabudowy, nie narusza przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003r., o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U Nr 162, poz. 1568 ze zm). Fakt, że zagospodarowanie przedmiotowego terenu nie ulegnie żadnej zmianie w stosunku do stanu obecnego oznacza bowiem, że zabytkowy układ miasta urbanistyczny tej części miasta nie ulegnie zmianie. Jednocześnie organ wskazał, iż wobec wniesionego zażalenia wystąpił do Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w W. o wydanie opinii specjalistycznej. W opinii z dnia 14 czerwca 2005r. Ośrodek stwierdził, że pod względem konserwatorskim ewentualna realizacja projektowanego budynku byłaby możliwa pod warunkiem wniesienia zmian do przedstawionego przez inwestora projektu koncepcyjnego nowej zabudowy. Skargę na powyższe postanowienie wniosła Spółdzielnia M. w T. Wskazując, iż opracowana na zlecenie Ministra Kultury w drodze postępowania wyjaśniającego opinia z dnia 14 czerwca 2005r. zawiera konkluzje o treści blisko korespondującej ze stanowiskiem autora koncepcji opracowanej dla inwestycji. Pomimo jednak tego Minister Kultury utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację i stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Kultury, z dnia [...] października 2005r. uzgadniające projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo –mieszkalnego na działce nr [...]. W ocenie organu, uzgodnienie przez niego decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w miejscu obecnie istniejącej zabudowy, nie narusza przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003r., o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U Nr 162, poz. 1568 ze zm), z uwagi na okoliczność, iż zagospodarowanie przedmiotowego terenu nie ulegnie żadnej zmianie w stosunku do stanu obecnego, co oznacza, że zabytkowy urbanistyczny układ tej części miasta nie ulegnie zmianie. Wskazać zatem należy, iż podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowił art.53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80 poz. 717 ze zm). Stosownie do treści tego przepisu decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zbytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. W odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską decyzje o warunkach zabudowy wydawane są więc dopiero po uzgodnieniu z właściwym organem, który powinien ocenić zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003r., o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem doktryny, stanowisko organu współdziałającego, jest więc decydujące dla organu, który wystąpił o uzgodnienie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta T., jeszcze przez wystąpieniem o uzgodnienie do wojewódzkiego konserwatora zabytków, dokonał "swoistego przedsądu". Uznając bowiem, iż organy te wydadzą negatywną opinię na temat planowanego zamierzenia inwestycyjnego, przedłożył im do uzgodnienia projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Wskazać zatem należy, iż rolą organów dokonujących uzgodnienia jest przede wszystkim dokonanie oceny zamierzenia określonego we wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nałożył na nie obowiązek dokonania uzgodnienia. Podstawę do orzekania przez organ uzgadniający stanowią więc stosowne przepisy prawa normujące przedmiotowy zakres uzgodnienia a nie treści przedłożonego mu do uzgodnienia projektu decyzji. A zatem do jego właściwości należy jedynie dokonanie kontroli planowanego zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie jest to ustawa z dnia 23 lipca 2003r., o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Biorąc pod uwagę więc zakres planowanej inwestycji winien on wskazać, czy na gruncie przepisów prawa zamierzenie to jest dopuszczalne , czy też nie. Jego opinia w tym względzie jest bowiem wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, którą to decyzję można wydać dopiero po uzgodnieniu. Zatem o tym czy będzie to decyzja pozytywna czy też negatywna dla inwestora organ można określić dopiero po uzyskaniu niezbędnych uzgodnień i rozpoznaniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie, w którym nie dokonano oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece na zabytkami, narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu. Wątpliwości Sądu budzi także kwestia właściwości Ministra Kultury do orzekania w niniejszej sprawie. Przyjmując bowiem, iż Kierownik Delegatury w T., wydający postanowienie w I instancji działał z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., należy uznać, iż organem właściwym do rozpoznania zażalenia na to postanowienie jest zgodnie z art. 89 ust. 1 i 90 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami -Generalny Konserwator Zabytków. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.