I SA/Wa 2227/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) WSA Jolanta Rudnicka Protokolant Emilia Kokoryk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zwana dalej "Centralną Komisją", utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. o nadaniu [...] dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego [...]. Z akt sprawy wynika, że Rada Wydziału [...]Uniwersytetu [...], zwana dalej "Radą Wydziału", przy piśmie z dnia [...] stycznia 2004 r. przedstawiła do zatwierdzenia przez Centralną Komisję uchwałę z dnia [...] grudnia 2003 r. o nadaniu [...] dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego [...]. W przedmiocie wniosku Rady Wydziału przedstawione zostały dwie opinie recenzentów powołanych przez Centralną Komisję: pozytywna prof. dr M. P. oraz negatywna [...] prof. dr hab. W. G. Sekcja [...] Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2004 r. w wyniku głosowania tajnego opowiedziała się przeciw zatwierdzeniu uchwały Rady Wydziału. Wynik głosowania był następujący: [...] głosów oddano za zatwierdzeniem uchwały, [...] głosów przeciw, przy [...] głosach wstrzymujących się. Na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] kwietnia 2004 r. Przewodniczący Sekcji [...] poinformował, że Sekcja po wysłuchaniu opinii recenzentów i po dyskusji, podzieliła stanowisko autora opinii negatywnej i w głosowaniu tajnym opowiedziała się przeciw zatwierdzeniu uchwały Rady Wydziału. Po przeprowadzeniu dyskusji Prezydium Centralnej Komisji podjęło w wyniku głosowania tajnego ([...] głos tak, [...] głosów nie) decyzję o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Centralna Komisja odmówiła zatwierdzenia uchwały o nadaniu [...] dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego [...]. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja podała, że wynik głosowania w Sekcji wykazał, iż większość jej członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej, której dotyczy przewód habilitacyjny i że spełnia ona wymagania określone w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 z późn. zm.). Centralna Komisja stwierdziła, że rozprawę habilitacyjną stanowi zmienione i poszerzone wydanie wcześniej wydanej książki [...] dr E. S., przy czym dodany nowy rozdział pt. "Działalność charytatywna władz państwowych w świetle [...] oraz niektóre obszary potencjalnej współpracy z [...]" wykracza, jak wskazuje jeden z recenzentów Centralnej Komisji, poza obszar badawczy określony w tytule rozprawy habilitacyjnej. W toku oceny zwrócono uwagę na nieporadność w posługiwaniu się terminologią [...]. W ocenie Centralnej Komisji, brak ścisłego języka [...] stanowi istotną wadę rozprawy habilitacyjnej w sytuacji, gdy jej autor ubiega się o stopień naukowy doktora habilitowanego [...]. Poza tym rozprawa habilitacyjna ma poważne luki źródłowe i uchybienia natury metodologicznej. W obecnym stanie nie spełnia podstawowego warunku ustawy, w myśl którego powinna stanowić odpowiedni wkład w rozwój [...]. Habilitant jest autorem trzech innych monografii, które też cechuje niedbałość metodologiczna. Artykuły autorstwa [...] dr E. S. zawierają wątki zamieszczone później w monografiach i w rozprawie habilitacyjnej. Habilitant nie opublikował ani jednej pracy w ogólnopolskich pismach naukowych o profilu [...]. Ponadto wskazano na naruszenie ustawowego trybu postępowania w przewodach habilitacyjnych polegające na braku uchwały Rady Wydziału o wszczęciu przewodu habilitacyjnego. W tym stanie rzeczy Centralna Komisja uznała za uzasadnione negatywne stanowisko Sekcji w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału. Rada Wydziału w dniu [...] lipca 2004 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Centralną Komisję. We wniosku wskazano, że wszystkie trzy recenzje rozprawy habilitacyjnej sporządzone w trakcie przewodu habilitacyjnego zawierały wprawdzie oceny krytyczne naukowo, lecz były jednoznacznie pozytywne. Natomiast dwaj recenzenci Centralnej Komisji różnią się w swoich opiniach, przy czym recenzent, który przygotował opinię negatywną, nie odniósł się do opinii recenzentów Rady Wydziału. Niemniej wyraził w swej opinii pozytywną ocenę rozprawy habilitacyjnej, wskazując na podjęcie przez autora nie poruszanej dotąd problematyki charytatywnej działalności [...] w okresie międzywojennym w świetle [...], oryginalność opracowania, właściwie przeprowadzoną analizę szeroko uwzględnionych źródeł, rzetelne udokumentowanie wywodów autora i trafność wniosków. Powinno to przeważyć szalę na korzyść Habilitanta. Jeśli chodzi o zarzut braków [...], to jest on spowodowany codzienną współpracą naukową autora ze środowiskiem [...], a nie utrwaloną wadą Habilitanta. Habilitant mniej zajmuje się dogmatyką prawa wymagającą szczególnej precyzji terminologicznej, zdecydowanie koncentrując swoje badania na kwestiach historycznych, w których konieczne jest z kolei uwzględnianie szerokiego kontekstu społecznego badanych zagadnień. Negatywna ocena dorobku naukowego Habilitanta, zdaniem Rady Wydziału, nie znajduje uzasadnienia w świetle opinii recenzentów sformułowanych w toku przewodu habilitacyjnego. Dokonana przez recenzentów ocena poszczególnych publikacji jest zróżnicowana, jednak ocena całościowa jest zdecydowanie pozytywna. Nieuzasadniony jest trzeci istotny motyw odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału oparty na zarzucie niepodjęcia przez Radę Wydziału uchwały o wszczęciu przewodu habilitacyjnego. Wprawdzie wyciąg z protokołu posiedzenia Rady nie uwzględnił tego aktu, ale uchwała taka była podjęta we właściwym trybie, o czym świadczy dołączony jej tekst. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Sekcja [...] uzyskała opinie kolejnego recenzenta, który udzielił poparcia wnioskowi Rady Wydziału o zatwierdzenie uchwały o nadaniu [...] dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego [...]. Na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2005 r. z udziałem recenzentów Rady Wydziału, po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, Sekcja [...] wypowiedziała się przeciw uchyleniu i zmianie decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu [...] dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Za uchyleniem i zmianą decyzji w głosowaniu tajnym opowiedziało się [...] osób, przeciw było [...], natomiast [...] osób wstrzymało się od głosu. Wobec faktu, iż po pozytywnej opinii recenzenta wynik głosowania w Sekcji był negatywny, postanowiono powołać kolejnych dwóch recenzentów, którzy przedstawili opinie odmawiające poparcia wniosku Rady Wydziału. Na ponownym posiedzeniu Sekcji w dniu [...] września 2005r., o którym powiadomiono recenzentów Rady Wydziału, po przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, za uchyleniem i zmianą decyzji Centralnej Komisji opowiedziało się [...] osób, [...] było przeciw, a [...] osób wstrzymało się od głosu. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2005 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. Prezydium Centralnej Komisji wzięło pod uwagę, że zasadnicze przyczyny odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału były następujące: po pierwsze rozprawą habilitacyjną była poszerzona książka Habilitanta wydana kilka lat wcześniej pod innym tytułem. W rozprawie tej razi nieporadność w posługiwaniu się terminologią [...], co w pracach naukowych tej rangi, co rozprawa habilitacyjna, jest niedopuszczalne. Po drugie: w dorobku naukowym [...] dr E. S. brak jest publikacji ogłoszonych w ogólnokrajowych [...] czasopismach naukowych. W opiniach recenzentów przeważa stanowisko odmowne wobec wniosku Rady Wydziału. W dyskusji w ramach posiedzenia Sekcji potwierdzone zostało, że rozprawa habilitacyjna [...] dr E. S. nie spełnia określonych wymogami ustawy kryteriów zaawansowanego dzieła naukowego. Autor nie wykazał się niezbędną umiejętnością posługiwania się terminologią [...]. Ponadto rozprawa nie jest wolna od wielu ułomności metodologicznych i merytorycznych. W dorobku towarzyszącym rozprawie brak jest publikacji przyczyniających się znacząco do rozwoju nauki; przeważają zdecydowanie krótkie opracowania popularne. Wyniki postępowania odwoławczego potwierdziły wszystkie wcześniejsze zastrzeżenia Centralnej Komisji – rozprawa habilitacyjna jak i dorobek naukowy [...] dr E. S. nie spełniają wymogów ustawy. Decyzją ostateczną z dnia [...] września 2005 r. Centralna Komisja postanowiła utrzymać w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu [...] dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego. W uzasadnieniu decyzji wskazano na przeprowadzone dyskusje nad wnioskiem oraz wyniki głosowań w Sekcji [...] oraz w Prezydium Centralnej Komisji, które świadczą, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, iż rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Podstawą przeprowadzonego przez Radę Wydziału przewodu habilitacyjnego stała się ogłoszona drukiem w [...] roku książka [...], po [...] latach wznowiona pod postacią poszerzonego wydania i pod nowym tytułem [...]. Praca ta nie odpowiada kryteriom ustawowym i nie może być uznana jako wartościowa naukowo, oryginalna i wnosząca nowe ustalenia do nauki w zakresie [...]. Wykazali to dobitnie trzej spośród recenzentów powołanych przez Centralna Komisję, których opinie podzieliła Sekcja. Podtrzymany został wcześniejszy zarzut braku niezbędnej umiejętności Autora w posługiwaniu się terminologią [...]. Razi też język rozprawy bliższy raczej [...] aniżeli [...]. Praca ta nie jest wolna od poważnych błędów merytorycznych, niedopuszczalnych w każdej pracy naukowej, a zwłaszcza w rozprawie habilitacyjnej. Autor nie opublikował ani jednej pracy w ogólnopolskich pismach naukowych o profilu [...]. Dotychczasowe publikacje to opracowania bądź mieszczące się w pracy habilitacyjnej, bądź też krótkie opracowania o charakterze popularnym, często sprawozdawczym, np. [...] artykułów o objętości ok. pół strony zamieszczonych w miesięczniku [...]. Uznanie tych i podobnych publikacji za znaczący element dorobku naukowego, jak i publikujących je wydawnictw jako periodyków "zachowujących charakter uznanego w Polsce forum naukowego" jest całkowicie nieuzasadnione. Ani zawartość tych publikacji, ani też sposób ich prezentacji nie daje podstaw by uznać, że mamy do czynienia ze znaczącym dorobkiem naukowym, o którym mowa w art. 14 ustawy. W tym stanie rzeczy Prezydium Centralnej Komisji uznało za uzasadnione stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej [...] dr E. S. stopień naukowy doktora habilitowanego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Centralnej Komisji [...] dr E. S. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 kpa przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o tytułach naukowych i stopniach naukowych przez przyjęcie, że dorobek naukowy skarżącego oraz jego rozprawa habilitacyjna nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej [...]. W skardze zawarto wniosek o wezwanie na rozprawę świadka [...] dr hab. J. W. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja jest stronnicza i nie uwzględnia wszystkich argumentów przemawiających za pozytywnym rozstrzygnięciem sprawy. Centralna Komisja nie wyjaśniła w sposób dostatecznie jasny i precyzyjny, które z recenzji zadecydowały o niekorzystnym rozstrzygnięciu sprawy. Pominięto treść pozytywnych recenzji pracy habilitacyjnej i dorobku naukowego skarżącego. Budzi to wątpliwości zwłaszcza ze względu na fakt, że treść i oceny zawarte w opiniach są skrajnie różne. Nawet recenzent Centralnej Komisji [...] prof. W. G., który wydał opinię negatywną, wskazał na pionierski charakter badań i oryginalność rozprawy habilitacyjnej. Także drugi z recenzentów Centralnej Komisji prof. M. K. ocenił rozprawę habilitacyjną jako zdecydowanie dobrą i zasługującą na nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego. Skarżący uważa, że uzyskał zdecydowane poparcie w kierunku przyznania mu tytułu doktora habilitowanego. Rozprawę habilitacyjną oraz dorobek naukowy oceniało łącznie ośmiu recenzentów, w tym tylko trzy opinie były negatywne i pochodziły od [...] profesorów pracujących na Uniwersytecie [...]. Skarżący zgłosił ponadto wątpliwości co do bezstronności dwóch z recenzentów powołanych przez Centralną Komisję, którzy już wcześniej zajęli negatywne stanowisko w sprawie otwarcia przewodu doktorskiego skarżącego. Nie znajduje uzasadnienia zarzut braku dorobku naukowego skarżącego. Do wniosku o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału dołączono listę artykułów naukowych obejmującą 40 pozycji. Tylko 8 z nich nie jest obszernych ze względu na limit nałożony przez redakcję, natomiast pozostałe są dłuższe – od 17 do 5 stron. Artykuły zostały przesłane do bibliotek w Polsce według rozporządzenia Ministra Kultury, a także do bibliotek [...] w Polsce, a także do Biblioteki Narodowej w W., biblioteki Uniwersytetu [...] w K. oraz biblioteki miejskiej i wojewódzkiej [...] w L. Tematyka dorobku naukowego wykracza znacząco poza zakres pracy habilitacyjnej; nie jest więc zgodne z prawdą twierdzenie, że większość publikacji to opracowania mieszczące się w pracy habilitacyjnej, bądź też krótkie opracowania o charakterze popularnym. Skarżący zarzucił ponadto nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentów podniesionych we wniosku Rady Wydziału o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej odrzucenie z powodu niezachowania terminu do wniesienia skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Centralną Komisja twierdzi, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującą ustawą oraz statutem Centralnej Komisji. Decyzja została wydana w wyniku głosowania, natomiast poglądy recenzentów prezentowane w opiniach można rozważać jedynie w płaszczyźnie wartościowania naukowego albo subiektywnych odczuć skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, o co wnosiła Centralna Komisja. Jak wynika z potwierdzenia odbioru, decyzja ostateczna została doręczona [...] dr E. S. w dniu 13 października 2005 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 12 listopada 2005 r., który był dniem wolnym od pracy. Zatem wniesienie skargi w dniu 13 listopada 2005r. (data złożenia listu w urzędzie pocztowym) nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu. Skarga nie mogła być jednak uwzględniona z uwagi na to, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa. W ramach sprawowanej kontroli Sąd dokonuje oceny, czy organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy też zaznaczyć, że stosownie do art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że podstawy orzekania nie mogą stanowić inne, niż dokumenty urzędowe lub prywatne, środki dowodowe, w tym zeznania świadków. Z tej przyczyny Sąd nie mógł przeprowadzić dowodu z przesłuchania świadka [...] dr hab. J. W. Na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd administracyjny nie mają także wpływu zdarzenia pozaprawne (nie znajdujące uregulowania w przepisach prawa) oraz fakty nie mające odzwierciedlenia w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Z tych względów Sąd rozpoznając sprawę nie mógł oceniać tych okoliczności związanych z wyborem recenzentów przez Centralną Komisję, które dotyczą ich zatrudnienia. Stwierdzić natomiast należy, że wszyscy recenzenci zostali wybrani spośród osób, o których mowa w art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 z późn. zm). Zarzut skarżącego, że dwaj z recenzentów to osoby, które już poprzednio negatywnie zaopiniowały jego dorobek nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. o nadaniu [...] dr E. S. tytułu naukowego doktora habilitowanego [...] podlegało przepisom powołanej wyżej ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych w związku z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oprócz powyższych uregulowań znajdują zastosowanie postanowienia statutu Centralnej Komisji, uchwalonego przez nią w oparciu o upoważnienie zawarte w ustawie. Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95, OSNAP 1996/21/315). Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły uprawnień stron postępowania oraz czy dochowały nałożonych na nie obowiązków wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji. Rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że w postępowaniu o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. o nadaniu [...] dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego [...] w zakresie [...] zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy i statutu, jak również nie uchybiono przepisom kpa. Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie zachowano obiektywizmu i nie wyjaśniono w sposób dostateczny motywów przyjętego rozstrzygnięcia. Podstawą decyzji odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału były negatywne opinie recenzentów prawidłowo powołanych przez Centralną Komisję. W przedmiocie wniosku o zatwierdzenie uchwały o nadaniu [...] dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego przedstawiono Centralnej Komisji pięć opinii, z których tylko dwie były pozytywne, natomiast trzy pozostałe negatywnie opiniowały wniosek. Autorzy tych opinii ([...] prof. dr hab. W. G., [...] prof. dr hab. R. S. i [...] prof. dr hab. J. M.) wskazywali na błędy metodologiczne, a także merytoryczne, rozprawy habilitacyjnej, brak uwzględnienia metody historycznej i porównawczej, braki w posługiwaniu się przez autora terminologią [...], niewystarczający pozostały dorobek naukowy mający charakter bardziej popularyzatorski, niż naukowy, co w opinii recenzentów nie daje podstaw do uznania, iż stanowi ona znaczny wkład autora w rozwój nauki [...]. Prof. dr M. P. opowiadając się za zatwierdzeniem uchwały Rady Wydziału stwierdził, że rozprawa habilitacyjna stanowi dojrzałe i wartościowe osiągnięcie naukowe, a pozostały dorobek habilitanta określił jako pokaźny ilościowo, znaczący i wartościowy jakościowo. Recenzent zgodził się z krytycznymi uwagami dotyczącymi terminologii zastosowanej w tytule rozprawy habilitacyjnej. Pozytywną opinię wydał również prof. dr hab. M. K., który zwrócił uwagę na dorobek naukowy Habilitanta, w którym ważne miejsce zajmuje praca pt. [...], której tematykę podjął autor w rozprawie habilitacyjnej, jednak w nowym – przede wszystkim [...] – ujęciu. Recenzent dostrzegł również mankamenty rozprawy habilitacyjnej związane z terminologią, a także wskazał na nieadekwatność treści rozdziału V wobec tytułu rozprawy. W wyniku trzykrotnego (w dniach: [...] kwietnia 2004 r., [...] kwietnia 2005 r. i [...] września 2005 r.) rozpatrzenia wniosku Rady Wydziału na posiedzeniu Sekcji [...], po dyskusji z udziałem recenzentów, w tym także recenzentów Rady Wydziału, bezwzględna większość członków Sekcji, w głosowaniach tajnych, opowiedziała się przeciw wnioskowi Rady Wydziału. Taki sam wynik dało głosowanie w gronie Prezydium Centralnej Komisji. Nie można zatem twierdzić, że zaskarżona decyzja jest bezpośrednim wynikiem wyłącznie negatywnych opinii recenzentów i jako taka jest stronnicza. W postępowaniu przed Centralną Komisją walor dowodu mają zarówno opinie recenzentów Centralnej Komisji, jak i recenzje złożone w toku przewodu habilitacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 6.10.1993 r. sygn. akt I SA 1270/93, OSP 1994/7/131 oraz wyrok NSA z dnia 25.05.2001 r. sygn. akt I SA 1767/00 niepublik.). W niniejszej sprawie ta zasada miała w pełni zastosowanie; świadczy o tym fakt, że recenzenci Centralnej Komisji nawiązywali w swych opiniach do treści recenzji z przewodu habilitacyjnego, a poza tym recenzenci Rady Wydziału uczestniczyli w posiedzeniach Sekcji. W tej sytuacji należało uznać, że decyzja Centralnej Komisji została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego sprawy, zatem bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa z powodu niewyjaśnienia w wyczerpujący sposób wszystkich okoliczności sprawy. Nie ma przy tym znaczenia brak przytoczenia w uzasadnieniu decyzji Centralnej Komisji pozytywnych treści opinii recenzentów. W wyroku z dnia 7.10.1999 r. sygn. akt I SA 813/99 (LEX nr 46279) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Wyników tajnego głosowania zaś nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w kpa, którego przepisy, w tym art. 107 § 3, miały w przedmiotowym postępowaniu tylko "odpowiednie" zastosowanie i tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela. Skoro zatem decyzja została wydana w wyniku postępowania przeprowadzonego w sposób odpowiadający przepisom prawa materialnego i procesowego, to decyzji takiej nie można podważyć. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.