II SA/Gd 257/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. i J. F. na decyzję Wojewody z dnia 25 stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 29 października 2004 r., nr [...]. II SA/Gd 257/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 października 2004r. nr [...] Starosta działając na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa, po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia 6 października 2000r; 1/ odmówił uchylenia decyzji nr [...] Starosty z dnia 6 października 2000r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania K. i R. małżonkom R. oraz J. i W. małżonkom R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego obejmującą rozbudowę budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] w K. M. 2/ stwierdził, że wydanie przedmiotowej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, 3/ stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanowieniem z dnia 13 września 2004r. Wojewoda wznowił postępowanie administracyjne zakończone cytowaną w punkcie pierwszym ostateczną decyzją z dnia 6 października 2000r. oraz wyznaczył starostwo powiatowe w N. do przeprowadzenia wznowionego postępowania. Podstawą wznowienia było to, że skarżący bez swojej winy byli pozbawieni przez organ uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowiło przesłankę do wznowienia postępowania. W wyniku wznowienia postępowania Starosta wezwał wszystkie strony do udziału w rozprawie administracyjnej oraz do złożenia wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów w sprawie. Organ wskazał, że po przeprowadzeniu rozprawy, w wyniku analizy złożonych przez strony dokumentów, jak i całości akt sprawy ustalił, że w wyniku wznowienia postępowania może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ powołał się na treść oświadczenia złożonego przez skarżących w dniu 14 marca 2000r. Zgodnie z jego treścią skarżący wyrazili zgodę na dobudowanie do istniejącego budynku łazienek, które zlokalizowane zostaną na granicy działki. Zgoda ta była wynikiem uzgodnień stron oraz stanowiła pozytywną przesłankę dopuszczenia usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej zgodnie z § 12 ust. 6 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / tekst jednolity Dz. U. nr 15 z 1999r., poz. 140/. Organ ustalił, że w toku wznowionego postępowania skarżący w żaden sposób nie udowodnili, że ich udział w postępowaniu doprowadziłby do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego, a tym samym odmowy wydania Państwu R. pozwolenia na budowę. W ocenie organu wyłącznym dowodem na tę okoliczność nie może być oświadczenie strony złożone dopiero we wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący przyznali, że nigdy nie uważali, aby Państwo R. prowadzili inwestycję bez ważnego pozwolenia na budowę, nadto w trakcie jej realizacji nie zgłaszali inwestorom żadnych zarzutów co do zakresu udzielonej zgody, skarżący byli w rozbudowanym i zmodernizowanym budynku w 2003r. Nadto organ ustalił, że skarżący byli stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia przez Burmistrza Miasta warunków zabudowy, dla działki nr [...] zakończonego decyzją z dnia 13 czerwca 2000r. Z projektu architektonicznego dołączonego do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wynika jednoznacznie, że na granicy działki mieszczą się wyłącznie łazienki. Powołując się na powyższe organ wskazał, że ogranicza się do stwierdzenia, że przedmiotowa decyzja była wydana z naruszeniem prawa. T. i J. F. złożyli odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody. Decyzji zarzucili rażące naruszenie prawa, a w szczególności naruszenie art. 146 § 2, art. 7, 9, 10 oraz 77 kpa i wnieśli o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że wyrażali zgodę jedynie na rozbudowę budynku wyłącznie o łazienki, podczas gdy sąsiedzi rozbudowali budynek , poza łazienkami, o całą kondygnację wraz ze zmianą dachu. Starosta tymczasem ograniczył się do zbadania jedynie dokumentacji architektonicznej, nie oceniając budowy na podstawie oględzin w terenie, nie ocenił wykonania robót z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z pozwoleniem na budowę, nie ocenił stopnia zacienienia nieruchomości odwołujących się, przerzucając na nich cały ciężar dowodowy. Zdaniem odwołujących się organ I instancji winien mieć na uwadze, że w pozwoleniu na budowę zawierającym rozstrzygnięcie o usytuowaniu budynku bezpośrednio przy granicy uwzględnia się przesłanki wymienione w art. 5 prawa budowlanego, a szczególności przesłanki w postaci ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżący zarzucili, że Starosta bezzasadnie przyjął, że nie może być dowodem w sprawie oświadczenie odwołujących złożone we wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji gdy istotą takiego postępowania jest powrót sprawy do zwykłego postępowania instancyjnego, a więc nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy wydaje się jak gdyby w sprawie nie było rozstrzygnięcia w danej instancji. W sytuacji, gdy w sprawie nie został zebrany pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w skardze o wznowienie postępowania. Zatem jak podnieśli skarżący organ naruszył zasadę wyrażoną w art. 7 kpa. Odwołujący się podnieśli również, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie wykazał, że wydanie decyzji z naruszeniem prawa nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. nie wykazał, aby naruszenie prawa polegało tylko na wadach formalnych decyzji i nie wykazał także na czym polegało naruszenie prawa w decyzji ostatecznej z dnia 6 października 2000r. Odwołujący zarzucili również naruszenie zasady wskazanej w art. 10 kpa. Wojewoda decyzją z dnia 25 stycznia 2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że T. i J. F. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 6 października 2000r o udzieleniu pozwolenia na budowę p. R. i dochowali terminu do skutecznego wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Organ II instancji ustalił, że pozostają oni stroną w zakończonym postępowaniu, z uwagi na fakt że projektowana rozbudowa przewidziana została na granicy ich działki i postanowił o wznowieniu postępowania. Organ ustalił, że do wniosku o pozwolenie na budowę dołączona została decyzja Burmistrza Miasta z 13 czerwca 2000r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak też zgoda na rozbudowę domu do granicy działki sąsiedniej- z przeznaczeniem pod łazienki oraz dowód o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. W tej sytuacji stosownie do treści art. 35 ust. 4 prawa budowlanego organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia n budowę. Organ wyjaśnił również, że zgodnie z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. nr 15 z 1999r., poz. 140 ze zm./ budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej , z zastrzeżeniem § 271 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącym lub projektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że z dniem 16 marca 2001 § 12 ust. 6, w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane / Dz. U. z 2003r., nr 80, poz. 718 ze zm./. Realizacja zamierzonej inwestycji na granicy działki, zgodnie z obowiązującymi przepisami w dniu wydania pozwolenia na budowę nie wymagała więc zgody skarżących na jej realizację, gdyż z planu zagospodarowania działki nr [...] wynika, że inwestycja nie ingeruje w żaden sposób w nieruchomość skarżących. W konsekwencji powyższego organ II instancji uznał, że przedmiotowa inwestycja pozostaje w zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. T. i J. F. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia 29 października 2004r i wnieśli o jej uchylenie, zarzucając jej rażące naruszenie prawa, a szczególności art. 146 § 2, art. 7, 9, 10 i 77 kpa. Skarżący ponownie podnieśli, że wprawdzie udzielili sąsiadom zgody na rozbudowę budynku o łazienki do granicy ich działki, a więc w określonym zakresie, tymczasem sąsiedzi przekroczyli zakres tej zgody i rozbudowali swój dom poza łazienkami o jeszcze jedną kondygnację zmieniając przy tym konstrukcję dachu z płaskiej na skośną. Skarżący zarzucili, że w rezultacie tej rozbudowy ich dom oraz działka zostaną zacienione od strony wschodniej. Argumenty skarżących zgłoszone podczas rozprawy administracyjnej nie zostały wzięte pod uwagę. Nadto skarżący wskazali, że projekt wykonywał urzędujący Architekt Miasta, a na terenie Urzędu Miasta w imieniu Burmistrza p. R. prowadził wszystkie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji w szczególności podkreśl, że inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 prawa budowlanego , a tym samym organ architektoniczno- budowlany zobowiązany był do wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę. Ponownie powołano się na tę okoliczność, że realizacja zamierzonej inwestycji na granicy działki nie wymaga zgody skarżących i nie ingeruje w żaden sposób w nieruchomość skarżących, a wydana decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Stosownie do art.1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie sanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm./ , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Rozpoznawana skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, między innymi, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W niniejszej sprawie sytuacja taka jest bezsporna, słusznie zatem organy administracji wznowiły postępowanie w sprawie. Organ administracji , po wznowieniu postępowania powinien stosownie do art. 149 § 2 kpa przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnąć istotę sprawy. Art. 146 § 2 kpa stanowi, że po wznowieniu postępowania nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w jego wyniku mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, natomiast stosownie do art. 151 § 2 kpa w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zastosowanie przesłanki, o której mowa w art. 146 § 2 kpa może nastąpić tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną . Treść tego rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 kpa wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. Istotą wznowionego postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję , rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się , jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec tego organ administracji państwowej, wydający nową decyzję , stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązywały w dniu orzekania. W niniejszej sprawie w dacie orzekania przez organy administracji zmienił się stan prawny dotyczący możliwości usytuowania obiektu przy granicy działki w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w dacie rozpoznawania sprawy przed wznowieniem postępowania w sprawie. Zgodnie z treścią oświadczenia skarżących z dnia 14 marca 2000r. wyrazili oni zgodę na dobudowanie do istniejącego budynku łazienek, które zlokalizowane zostaną na granicy działki. Zgoda ta była rezultatem uzgodnień między stronami oraz stanowiła pozytywną przesłankę dopuszczenia usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej , zgodnie z ówczesnym brzmieniem § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / tekst jednolity Dz. U. z 1999r, nr 15, poz. 140 ze zm./ obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r. / Dz. U. z 2001r., nr 17, poz. 207/ § 12 ust. 6 wyżej wymienionego rozporządzenia w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku przy granicy działki budowlanej został uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca prawo budowlane / tekst jednolity Dz. U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm./. W konsekwencji powyższego uznać należy, że w dacie orzekania przez organy administracji po wznowieniu postępowania obowiązywał przepis § 12 ust. 6 wyżej wymienionego rozporządzenia z 14 grudnia 1994r. dopuszczający usytuowanie budynku ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu / działki budowlanej/ zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej, a zgoda sąsiada nie była wymagana. Wprawdzie przepisy powyższego rozporządzenia z 14 grudnia 1994r. utraciły moc stosownie do przepisu § 331 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. 75, poz. 690/ stanowiącego o utracie mocy przez powyższe rozporządzenie z dniem 15 października 2002r., to stosownie do § 330 pkt.1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. jego przepisów nie stosuje się , jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 5 października 2000r., a zatem wobec treści § 330 pkt 1 wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r, w sprawie będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia z 1994r w tym przepis §12 ust. 6 w brzmieniu przytoczonym powyżej przez Sąd. Jak to wyżej wskazano po wznowieniu postępowania organy administracji stosują przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie wydawania decyzji . W okolicznościach niniejszej sprawy organ II instancji przytoczył wprawdzie brzmienie §12 ust. 6 obowiązujące w dacie wydania decyzji, wskazując, że w zaistniałym stanie prawnym nie była wymagana zgoda sąsiadów, jednakże nie rozważył czy zachodzą pozostałe przesłanki wymienione w tym przepisie umożliwiające usytuowanie inwestycji na granicy działki skarżących. Ustalenie , że inwestycja ta nie ingeruje w żaden sposób w nieruchomość skarżących nie została przez organ administracji w żaden sposób wykazana wobec brzmienia przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia z 14 grudnia 1994r. w dacie orzekania i w świetle wyżej przytoczonych zarzutów skarżących. W sytuacji, gdy podstawę wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a więc brak uczestnictwa jednej ze stron w postępowaniu, organ powinien ustosunkować się merytorycznie do stawianych przez tę stronę , pominiętą w pierwotnym postępowaniu, stronę zarzutów i wniosków. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1994r., sygn. akt III ARN 26/ 94, OSNP 1995/ 11/ 127, w którym stwierdzono, że: " 1. W myśl art. 146 § 2 kpa- mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1 kpa- nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. 2. W sytuacji , gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania". W przedmiotowej sprawie podzielić należy zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przez organy administracji zasad postępowania administracyjnego. Podkreślić bowiem należy, że organy nie odniosły się do zarzutów wskazywanych w pismach skarżących dotyczących wpływu rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] na nieruchomość skarżących, jak również nie oceniły wpływu tej zabudowy na działkę skarżących w świetle przytoczonego brzmienia § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. Stosownie do art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast stosownie do art. 77 § 1 kpa organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego należy do kompetencji organu administracji i nie może się on ograniczać do stwierdzenia, że oświadczenie strony złożone we wniosku o wznowienie postępowania o wpływie rozbudowy sąsiedniej nieruchomości na nieruchomość skarżących jest niewystarczające. Nie jest również do zaakceptowania sytuacja, aby organ administracji wskazywał, że ciężar dowodu obciąża stronę postępowania / skarżących/. Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Art. 107 § 3 kpa stanowi z kolei, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy, a taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. W toku postępowania organ powinien ponownie przeprowadzić postępowanie dowodowe i orzec co do istoty sprawy w oparciu o całość materiału dowodowego. W szczególności organ powinien wyjaśnić wszelkie wątpliwości wskazywane przez stronę i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, przy uwzględnieniu treści przepisu § 12 ust. 6 w brzmieniu wyżej przytoczonym, jak również winien uwzględnić przepisy prawa budowlanego obowiązujące w dacie ponownego rozpoznawania sprawy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.