III SA/Wr 4/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Sędziowie - Sędzia NSA Anna Moskała - Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant - Adam Sak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. sprawy ze skargi S. Ż. na decyzję Wojewody D. z dnia 3 grudnia 2004 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego, oddala skargę. Decyzją z dnia 19 października 2004 r., Nr [...], Prezydent Miasta W. - po rozpoznaniu wniosku S. Ż. - orzekł o wymeldowaniu G. K. z miejsca pobytu stałego w W. przy ul. G. J. B. [...]. Pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę D. decyzją tego organu z dnia 3 grudnia 2004 r., Nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy w niniejszej sprawie. Odwołujący domagał się zastrzeżenia przez organy w decyzji "niemeldowania G. K. i innych stron przy ul. G. J. B. [...] w W., dopóty nie uprawomocni się wyrok o zniesienie w całości wspólności majątkowej wraz z zmianą księgi wieczystej Nr [...] toczącego się przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasbourgu". W krótkiej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu S. Ż. zarzucił organom załatwienie sprawy z przekroczeniem terminów zakreślonych w art. 35 i 36 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej używany będzie skrót "k.p.a."), a ponadto naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i art. 56 "ustawy z dnia 20 maja 1971 o wykroczeniach" (jak to określił skarżący). W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Na wstępie należy wyjaśnić zakres kognicji sądów administracyjnych, ponieważ żądania zgłoszone w toku postępowania przed organami administracyjnymi i zarzuty sformułowane w skardze zdają się wskazywać, iż skarżący ma co do tego mylne wyobrażenie. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy meldunkowe. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż - stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. - rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę wszystkie przytoczone zasady należy skonstatować, że zaskarżona decyzja nie uchybia prawu, co przesądziło o oddaleniu skargi. W szczególności należy podkreślić cztery aspekty rozpoznawanej sprawy. Po pierwsze, w myśl wcześniej przedstawionych zasad, kognicji sądów administracyjnych nie podlegają sprawy z zakresu szeroko rozumianego prawa karnego (w prawem wykroczeń włącznie). Po drugie, podnoszenie dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego zarzutu jego przewlekłości jest bezprzedmiotowe. Skarżący - jeśli uważał, iż organy przekroczyły terminy zastrzeżone w k.p.a. - powinien był skorzystać jeszcze w toku postępowania z możliwości przewidzianej w art. 37 tego kodeksu. Po trzecie, trzeba w zupełności zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, który zasadnie przyjął w uzasadnieniu obecnie skarżonej decyzji, iż żaden przepis ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst - Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) nie daje podstawy do zawarcia w decyzji o wymeldowaniu zastrzeżenia o zakazie zameldowania w tym samym lokalu (lub w jakimkolwiek innym) osoby, która spełni w przyszłości normatywne warunki do zameldowania, tzn. będzie faktycznie przebywać w danym lokalu z zamiarem pobytu (art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy ewidencyjnej). Gdyby zatem organy uwzględniły zgłoszone przez skarżącego żądanie tego typu, należałoby stwierdzić nieważność takiej decyzji, jako wydanej - w tym zakresie - bez podstawy prawnej (art. 165 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wreszcie, po czwarte, kwestia wymeldowania (a i zameldowania) nie jest aktualnie w żaden sposób uzależniona od tego, czy określonej osobie przysługuje (czy też nieprzysługuje) określone prawo podmiotowe do lokalu, w którym czynności te miałyby być dokonane. Wiążąco wypowiedział się co do tego Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78, poz. 716), wskazując na czysto ewidencyjne znaczenie obu wspomnianych czynności. Dlatego też organy obu instancji miały pełne prawo do dokonania wymeldowania G. K. z miejsca jej wcześniejszego pobytu stałego, bez oczekiwania na zakończenie sprawy w przedmiocie zniesienia wspólności majątkowej, o której mowa w skardze. Konkludując wypada stwierdzić, że skład orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się żadnego z naruszeń wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a., co z kolei obligowało Sąd do oddalenia skargi, zgodnie z dyspozycją art. 151 tej samej ustawy.