II SA/Wr 263/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek - sprawozdawca Asesor WSA Olga Białek Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. i B. B. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 22 lutego 2005 nr [...] w przedmiocie nałożenia na A S.A. Oddział w J. G. obowiązek sporządzenia oceny technicznej linii kablowej 20 KV ułożonej na działce nr 94 przy ul. F. w J. G.; oddala skargę. Postanowieniem Nr [...] z dnia 30 grudnia 2004 r., Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. na podstawie przepisu art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na A S.A. - Oddział w J. G. obowiązek sporządzenia oceny j linii kablowej 20 KV ułożonej na działce nr 94 przy ul. F. J. G., w terminie do 15 lutego 2005 r. Jak ustalił organ l instancji ułożenie przedmiotowej linii kablowej zostało one przed 1 stycznia 1995 r., w konsekwencji czego zastosowanie mają ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Na wyżej opisane postanowienie wnieśli zażalenie Z. i B. B. Rozpatrując powyższe zażalenie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wskazał, że postępowanie administracyjne oparte jest na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w przepisach prawa materialnego. Przepisy procedury administracyjnej przewidują dla organu odwoławczego możliwość stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych, jeżeli okaże się, iż przepisy prawa materialnego nie przewidują możliwości zaskarżenia. Wskazano, że w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu (art. 134 KPA). Niedopuszczalność zażalenia może wynikać, tak jak w powyższym przypadku, z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Obejmują one przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Postanowienie wydane na podstawie art. 56 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. dotyczy kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzyga o istocie sprawy. Na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie. Strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, o czym stanowi art. 142 KPA. W zaistniałej sytuacji należało uznać, na podstawie art. 134 w zw. z 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, niedopuszczalność wniesionego zażalenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wskazali, że wystąpili o uregulowanie stanu prawnego linii przesyłowych energii elektrycznych oraz 18 słupów na terenie 8 działek stanowiących własność skarżących. Ich zdaniem stanowią one ewidentną samowole budowlaną, czego nie chcą przyznać organy nadzoru budowlanego. Podkreślono, że organ nadzoru budowlanego, które zgodnie z prawem ( art. 6-10 KPA) winny stać na straży przestrzegania prawa, czuwać, aby w wyniku nieznajomości prawa strona nie poniosła szkody, dążyć do pogłębiania świadomości prawnej, stosować zasadę prawdy obiektywnej, nie przestrzegają wspomnianych zasad. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zakresem tym są objęte również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich zgodności z prawem. Należy bowiem zważyć na wstępie, iż jak wynika z ustaleń organu l instancji ułożenie przedmiotowej linii kablowej zostało dokonane przed 1 stycznia 1995 r., a to w konsekwencji oznacza, iż w rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają ustawy z dnia 24 października 1974 r., - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 56 tej ustawy terenowy organ administracji państwowej przy wykonywaniu zadań określonych ustawą może żądać od inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego oraz od wykonawcy robót budowlanych lub producenta materiałów budowlanych informacji i udostępnienia dokumentów związanych z prowadzeniem robót, przekazaniem obiektu budowlanego do użytku lub utrzymaniem obiektu, opracowania instrukcji eksploatacyjnej dla obiektu lub jego części, dostarczenia technicznych ekspertyz dotyczących projektu, materiałów, robót, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, oraz określić termin ich dostarczenia. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1985 r. (II SA 1843/85, ONSA 1985/2/35) działania organu administracji, przewidziane w art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, podejmowane w toku postępowania w sprawie wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami mają charakter dowodowy. Oznacza to, że na takie postanowienie co do przeprowadzenia określonego dowodu nie przysługuje zażalenie, zaś postępowanie administracyjne w tym zakresie może być kwestionowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz w skardze do sądu administracyjnego. Przepis art. 56 ust. 1 cyt. ustawy z 1974 r. - Prawo budowlane stanowiący podstawę wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji nie przewiduje również możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie (por. wyrok NSA z 19 marca 1998 r., IV SA 881/96, LEX nr 43335). Biorąc powyższe pod uwagę zasadne było uznanie przez organ odwoławczy niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych, skoro przepisy prawa materialnego nie przewidywały możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia (art. 134 w zw. z art. 144 KPA). W konkluzji Sąd uznał, iż kwestionowane postanowienie nie narusza obowiązującego porządku prawnego i dlatego też zgodnie z przepisem art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.