VI SA/Wa 901/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2004 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. VI SA/Wa 901/05 Uzasadnienie Prezydent W. decyzją z dnia [...] października 2004 r. cofnął R. G. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką (pojazdem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]), udzieloną w dniu [...] grudnia 2003 r. na okres trzydziestu lat. Organ administracji powołał się na kontrolę Straży Miejskiej W. z dnia [...] sierpnia 2004 r.. która ustaliła, że pojazd R. G. nie spełnia wymogów w zakresie dodatkowego zewnętrznego oznakowania: pas żółto-czerwony zamocowany był na przednich drzwiach nietrwale (na magnesy) i brak było herbu W. na prawych przednich drzwiach pojazdu. Ponadto stwierdzono brak w pojeździe informacji o możliwości kierowania skarg i wniosków dotyczących wykonywanej usługi. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami sprawę skierowano do Wydziału Grodzkiego Sądu Rejonowego w W., który za powyższe przewinienia, wyrokiem z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie sygn. akt [...], wymierzył R. G. karę grzywny w wysokości 50 zł. Obowiązek dodatkowego oznakowania pojazdów (taksówek) wynikał z uchwał Rady W. Zgodnie z § 18 tiret drugie uchwały Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie. W (ze zmianami wprowadzonymi uchwałą Nr Rady W z dnia [...] czerwca 2003 r.), wydanej na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. prawo przewozowe (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.), kierowca taksówki musiał wywiesić w widocznym miejscu dla pasażera informację o możliwości kierowania skarg i wniosków, dotyczących wykonywanej usługi, do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. Stosownie natomiast do pkt I. 1. a) i b) załącznika do uchwały Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. [...], wydanej na podstawie art. 15 ust. 7 ww. ustawy, taksówki powinny posiadać dodatkowe oznaczenie w postaci pasa żółto – czerwonego trwale naklejonego wzdłuż samochodu pod szybami przednich drzwi, po obu stronach pojazdu oraz herb W. trwale naklejony w środkowej części przednich drzwi, po obu stronach pojazdu. Organ administracji podkreślił, iż R. G. wcześniej dopuszczał się podobnych naruszeń (kontrole z dnia [...] lutego 2004 r. i z dnia [...] marca 2004 r.) w związku z którymi zwrócono mu uwagę, a następnie wydano ostrzeżenie, nakładając jednocześnie mandaty karne i uprzedzając, że w przypadku powtórzenia się takiego zachowania zostanie mu cofnięta licencja. Od decyzji tej R. G. złożył odwołanie wnosząc o jej zmianę przez przywrócenie mu licencji lub uchylenie decyzji. R. G. zarzucił organowi nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz rażącą niewspółmierność karu do stopnia zawinienia. Skarżący, przyznając się do nieprawidłowości zapewniał, iż naruszenie przez niego przepisów wynikło z nieszczęśliwego zbiegu okoliczności. Kontrola odbyła się poza postojem i w tym dniu nie świadczył żadnej usługi przewozowej, bowiem udawał się po nalepki, ponieważ wrócił właśnie z urlopu, a przed wyjazdem je odkleił. Natomiast po kontroli okleił samochód zgodnie z przepisami. Skarżący wskazywał na szczególnie dużą dla niego dolegliwość wynikłą skutkiem cofnięcia mu licencji, bowiem wykonywanie przewozów pasażerskich taksówką jest dla niego jedynym sposobem zarobkowania, a ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 11 i 16 lat oraz chorą 87 letnią babcię. Żona niewiele zarabia, a mają do spłacenia kredyt mieszkaniowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2005 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Ustosunkowując się do argumentów skarżącego, jakoby w dniu kontroli nie wykonał żadnego przewozu, organ administracji wskazał na jego pismo wyjaśniające z dnia [...] września 2004 r. złożone przed wydaniem decyzji I instancji. W piśmie tym skarżący przyznał, iż pierwszego dnia po urlopie wykonał jeden kurs z pasami przyklejonymi na magnesy. Kolegium stwierdziło, iż naruszenie przepisów przez skarżącego miało już miejsce wcześniej, skutkiem czego zwrócono mu uwagę i otrzymał ostrzeżenie. Skarżącego informowano, że dalsze świadczenie usług z naruszeniem przepisów (wykonywanie przewozów z pasami bocznymi naklejonymi na magnesy) będzie skutkowało cofnięciem licencji. R. G. jednak nadal, zdaniem organu administracji, dopuszczał się naruszenia przepisów w tym zakresie, stąd organ administracji uznał zaskarżoną decyzję za zasadną. Od powyższej decyzji R. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o pozostawienie mu licencji. Skarżący stawiał zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W skardze R. G. wskazywał na niewspółmierność dolegliwości jaka go spotkała do przewinienia, które popełnił. Został bowiem ukarany mandatem, karą pieniężną przez Sąd Rejonowy w [...] oraz zabrano mu licencję. Jak podkreślał licencja jest jego jedyną możliwością zarabiania pieniędzy na utrzymanie rodziny, a ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku szkolnym oraz chorą 87 letnią babcię. Nadto musi spłacać zaciągnięty kredyt na mieszkanie. Z tych wszystkich względów skarżący prosił by wzięto pod uwagę, że za stwierdzone uchybienie nie może tracić wszystkiego oraz na dowód tego, że przestrzega porządku prawnego, przedłożył dowody o regularnym wnoszeniu opłat od prowadzonej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] cofającą licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ administracji za podstawę merytoryczną rozstrzygnięcia przyjął art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) – powoływanej dalej jako ustawa. Stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy licencję cofa się jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Podstawowym warunkiem zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy jest zatem przesłanka rażącego, a nie każdego, naruszenia właściwych przepisów i na tej przesłance organ administracji oparł swoje rozstrzygnięcie. Przy czym podkreślić należy, iż organ administracji nie wskazał i nie uzasadnił, naruszając w związku z tym art. 107 § 3 k.p.a., w czym upatrywał ów rażący charakter naruszenia przez skarżącego warunków określonych w licencji lub innych warunków zakreślonych przepisami prawa. Zauważenia zatem wymaga, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy w swej treści nie dookreśla na czym ma polegać zachowanie przedsiębiorcy by można zakwalifikować je jako działanie rażące, stanowiące bezwzględną podstawę cofnięcia licencji. Uchwała Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych nie kwalifikuje naruszenia jej przepisów jako działanie rażące. Także uchwała Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie W. nie kwalifikuje naruszenia jej postanowień jako rażące, a w § 2 określa, iż naruszenie jej przepisów stanowi wykroczenie i może być podstawą do cofnięcia licencji. Zatem przepis ten (§ 2 uchwały Nr [...]) różni się istotnie od art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, bowiem nie wprowadza obowiązku cofnięcia licencji w przypadku naruszenia przepisów uchwały lecz stanowi, iż ich naruszenie może jedynie stanowić podstawę do pozbawienia uprawnienia przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą polegającą na przewozach taksówką osobową. Naruszenie więc przepisów tej uchwały nie można przyjąć za podstawę do obligatoryjnego cofnięcia licencji w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy. Także odpowiednie przepisy dotyczące licencji [rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych licencji (Dz. U. Nr 153, poz. 1612)] nie precyzują, jakie naruszenie jej warunków będzie naruszeniem, określanym przez art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, jako rażące. W tej sytuacji rażącość, określoną w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, można by próbować kwalifikować przez powtarzalność dokonywania naruszeń, gdyby nie treść art. 15 ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi, iż cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. (...). Jak wynika zatem z treści art. 15 ust. 2 ustawy, powtarzalność naruszeń nie jest przesłanką rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa, czyli podstawą do zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.