IV SA/Po 295/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant sekr. sąd. Monika Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie parkowania pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. Ł. kwotę 200 złotych (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/E. Makosz-Frymus /-/M. Dybowski MB Dnia [...] lipca 2004 r. J. Ł. zwrócił się do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta z wnioskiem o wydanie karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej. Jak wynika z akt sprawy, karta parkingowa nie została wydana. Dnia [...] lipca 2004 r. Zainteresowany złożył skargę, wskazując na okoliczność, że spełnia przesłanki do wydania karty parkingowej. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] lipca 2004 r. poinformowano Zainteresowanego, że posiadane przez niego orzeczenie o II grupie inwalidztwa nie zostało wydane przez lekarza orzecznika ZUS ani przez Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. W związku z tym winien wystąpić do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności o wydanie stosownego orzeczenia. Pismem z dnia [...] listopada 2004 r. J. Ł. wezwał Prezydenta Miasta do wydania decyzji administracyjnej. Dnia [...] listopada 2004 r. Prezydent Miasta wydał decyzję [...], na mocy której odmówił wydania "Karty Parkingowej". W uzasadnieniu wskazano, że posiadane przez Zainteresowanego orzeczenia lekarskie nie mogą stanowić podstawy wydania karty parkingowej. Od decyzji odwołał się Zainteresowany, zarzucając jej naruszenie art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm., dalej: prd) oraz art. 62 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123, poz. 776 ze zm.), a także art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa) i żądając jej uchylenia w całości. Wskazał, że posiadane orzeczenie o zaliczeniu do II grupy inwalidów jest wystarczającą podstawą do wydania żądanej karty parkingowej. Dnia [...] stycznia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję nr [...]o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. J. Ł. złożył skargę do sądu administracyjnego, podtrzymując zarzuty wyrażone na etapie postępowania administracyjnego, oraz wskazując na wadliwe pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie może się ostać, jednakże z innych przyczyn niż podniesione przez Skarżącego. Analiza decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]stycznia 2005 r. prowadzi bowiem do konkluzji, że wada zawarta w jej konstrukcji nie pozwala na jednoznaczne wskazanie decyzji, która podlegała kontroli w postępowaniu odwoławczym. W rubrum decyzji wskazano na rozpatrywanie sprawy "z odwołania p. J. Ł. zam. w [...], ul. [.. ] od decyzji Prezydenta M. w przedmiocie: odmowy wydania karty parkingowej". Nie została więc precyzyjnie oznaczona ani data wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Poznania, ani numer tej decyzji. W braku obu tych elementów, nie jest możliwa identyfikacja rozstrzygnięcia, które decyzją Kolegium miało być utrzymane w mocy. Podkreślenia wymaga nadto, że podobne wątpliwości budzi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, gdyż organ wskazuje, że "wymienioną w sentencji decyzją Prezydent M. odmownie załatwił wniosek p. J. Ł. o wydanie karty parkingowej". Art. 107 § 1 kpa zawiera wskazanie elementów, które winny znaleźć się w decyzji administracyjnej. Elementem obligatoryjnym, a ze względu na istotę decyzji administracyjnej, jako władczego aktu organu administracji publicznej – zasadniczym, jest rozstrzygnięcie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 1999 r. (SA/Rz 482/98, LEX nr 43933) "rozstrzygnięcie stanowi istotę decyzji (osnowę), bowiem w tym fragmencie przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu względnie nałożeniu obowiązku, a wówczas treści rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać". Brak możliwości domniemywania treści rozstrzygnięcia podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 1999 r. (IV SA 1886/96, LEX nr 48694). W ocenie Sądu rozpatrującego przedmiotową sprawę, rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jako odnoszące się do decyzji organu I stopnia i przesądzające o jego istnieniu w obrocie prawnym, winno wprost i jednoznacznie wskazywać, do jakiego aktu administracyjnego się odnosi. Lapidarnie rzecz ujmując, orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji należy precyzyjnie wskazać decyzję utrzymywaną w mocy. Słusznie Skarżący zarzucił, że w zaskarżonej decyzji zawarte zostało wadliwe pouczenie. Decyzja ta wydana został bowiem dnia [...] stycznia 2005 r., a więc już ponad roku od wejścia w życie przepisów wprowadzających dwuinstancyjne postępowanie sądowoadministracyjne. W świetle tej regulacji jako niedopuszczalne należy ocenić pouczeniu o możliwości wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Wskazanego wyżej wymogu nie spełnia zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W takim stanie rzeczy, z uwagi na naruszenie przez organ art. 107 § 1 i 138 § 1 pkt 1 kpa, konieczne było usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.z U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: upsa). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 upsa. /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/E. Makosz-Frymus /-/M. Dybowski MB