II OZ 102/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. P. i J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Gl 939/05 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Częstochowie na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 9 września 2005 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie W skardze na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 9 września 2005 r. skarżący: Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Stacja Pogotowia Ratunkowego w Częstochowie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Częstochowy z dnia 31 maja 2005 r., zn. [...] nakazującą rozbiórkę wszystkich elementów samowolnie wybudowanej stacji paliw wraz ze zbiornikiem paliwowym podziemnym na nieruchomości przy ul. [...] w Częstochowie. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż mają miejsce przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a.; ponieważ wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody. Pismem z dnia 16 grudnia 2005 r. pełnomocnik uczestniczek postępowania H. P. i J. R. radca prawny M. R., złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu podniesiono między innymi, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji, mogło spowodować skutki w postaci niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zarzucono, iż Sąd nie wziął pod uwagę interesów wszystkich stron postępowania. Jak wywiódł w zażaleniu pełnomocnik H. P. i J. Sygn. akt II OZ 102/06 R., we wniosku nie wskazano żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast rozbiórka obiektu budowlanego, którego dotyczy decyzja, wyeliminuje istniejące obecnie niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia uczestniczek postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie (pismo z dnia 16 grudnia 2005 r.) ma usprawiedliwione podstawy, o czym przesądzają następujące okoliczności. Po pierwsze, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zamieszczony w skardze i zarzuty tam podniesione, stanowią w głównej mierze uzasadnienie skargi, a nie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo zaś powtórzenie w skardze fragmentu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie świadczy jeszcze o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji, spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (brak uzasadnienia wniosku). Po drugie, odpis wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien być doręczony wszystkim uczestnikom postępowania sądowoadministracyjnego w takim terminie, aby mogli oni zająć stanowisko w tej sprawie przed rozpoznaniem tego wniosku przez Sąd. Jest to szczególnie istotne w takiej sytuacji, kiedy wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, który może zagrażać bezpieczeństwu ludzi i mienia. W takim przypadku, Sąd przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien wręcz zobligować organ, którego działanie jest przedmiotem skargi, do zajęcia stanowiska w kwestii wniosku o wstrzymanie, w określonym terminie, jeżeli ten nie uczynił tego w odpowiedzi na skargę. Sygn. akt II OZ 102/06 Stosownie do art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a., Sąd orzeka na podstawie akt sprawy z poszanowaniem praw wszystkich uczestników postępowania, o których mowa w art. 32 i 33 p.p.s.a., z czego wynika, że nie można rozpoznawać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyłącznie w oparciu o sam wniosek. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien brać pod uwagę interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę (wnioskodawcy), ale również po stronie innych uczestników postępowania. Zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 Kpa), do czasu wzruszenia decyzji prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego, istnieje domniemanie mocy obowiązującej decyzji ostatecznej, z czego wynika również domniemanie, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Należy jednak zwrócić uwagę, że inne są konsekwencje tego domniemania w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę, a inne w przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Po trzecie, uzasadnienie postanowienia Sądu powinno spełniać określone wymogi ustawowe (art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a.), czego nie spełnia zaskarżone postanowienie, bowiem Sąd w uzasadnieniu tym zacytował jedynie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. i wniosek strony wnoszącej skargę. Skarga zawierająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, została doręczona zaś pozostałym uczestnikom postępowania w takim terminie, że nie mieli oni możliwości zajęcia stanowiska w tej sprawie. Tym samym, została naruszona zasada równego traktowania stron w postępowaniu sądowym. Sygn. akt II OZ 102/06 Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.