VI SA/Wa 1827/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi "Z." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu nieuiszczenia opłaty za legalizację pierwotną wodomierzy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w P. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie na rzecz "Z." sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 175 zł (sto siedemdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 roku Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 21 § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 z póz. zm./, po rozpoznaniu odwołania Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. uchylił decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w P. z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] w sprawie określenia zobowiązania z tytułu nieuiszczenia części opłaty na kwotę 75.00 złotych i określił dla Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wartość zobowiązania z tytułu nieuiszczonej opłaty na kwotę 45.00 złotych. Decyzja Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2005 roku Z.Sp. z o.o. z siedzibą w W.zgłosiła do legalizacji pierwotnej wodomierze o nominalnym strumieniu objętości mniejszym niż 15 m3 /h, dla których stawka opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych określona jest w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 roku w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy /Dz. U. nr 229, poz. 2309/ w sposób progowy: I próg - stawka 3.00 złotych za legalizację do 5000 sztuk rocznie, II próg - stawka 2,50 złotych za legalizację od 5001 do 50000 sztuk rocznie, III próg - stawka 1,50 złotych za legalizację od 50001 do 150000 sztuk rocznie, IV próg - stawka 1.00 złotych za legalizację ponad 150001 sztuk rocznie. W przypadku skarżącego, w dniu złożenia wniosku, nie został przekroczony II próg pierwotnie zalegalizowanych wodomierzy - 50000 sztuk rocznie. Należało zatem zastosować stawkę w wysokości 2.50 złotych za sztukę. Skarżący błędnie zastosował stawkę jednostkową w wysokości 1.00 złotych za sztukę. Przy ilości legalizowanych wodomierzy od 5000 sztuk do 50001 sztuk rocznie stawka jednostkowa wynosi 2,50 złotych za sztukę. Zatem prawidłowo naliczona opłata wynosi 75.00 złotych. Wobec tego, że skarżący uiścił opłatę w wysokości 30.00 złotych, organ odwoławczy uwzględnił zaistniały stan faktyczny i określił właściwą wysokość zobowiązania na kwotę 45.00 złotych. Zarzut skarżącego, że wysokość opłaty za legalizację pierwotną wodomierzy uzależniona jest od ilości legalizowanych urządzeń rocznie w ten sposób, że podmiot, który zadeklarował legalizację ponad 150000 sztuk wodomierzy rocznie uiszcza opłatę wysokości 1.00 złotych za każdą sztukę zalegalizowanych wodomierzy nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2005 roku i decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w P. z dnia [...] maja 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Z.Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła błędną interpretację przepisów dotyczących opłat za legalizację pierwotną wodomierzy, zawartych w szczególności w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 roku w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy i odnoszących się do działu III "Przyrządy do pomiaru objętości i przepływu płynów oraz do pomiaru ciepła" - poz. 10 b) polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że stawki opłat za legalizację urządzeń są ustawione progowo, podczas gdy intencją ustawodawcy było określenie ilości urządzeń przedstawionych do legalizacji w skali roku, dlatego też posługuje się pojęciem "rocznie". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie wnosił o oddalenie skargi przywołując argumentację zwartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolują zaskarżone decyzje z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem stwierdził, że przy ich wydawaniu doszło do naruszenia prawa. Za trafny należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 roku w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, w szczególności załącznika do rozporządzenia, w części III lp. 10, polegający na błędnej interpretacji przepisów dotyczących opłat za legalizację pierwotną wodomierzy. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku Prawo o miarach /tekst jednolity DZ.U.04.229.2309/, czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, określone w ustawie i jej przepisach wykonawczych oraz wynikające z wykonywania przez nie zadań przewidzianych w odrębnych ustawach, podlegają opłacie. Wysokość należnych opłat za legalizację pierwotną wodomierzy, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 24 a ustawy z dnia 11 maja 2001 roku Prawo o miarach, określił Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 14 października 2004 roku w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy /Dz.U. nr 229, poz. 2309/. Obowiązujące stawki zawarte zostały w załączniku do rozporządzenia, w części III lp.10. Wbrew twierdzeniom organu stawka za legalizację pierwotną wodomierzy nie została ustalona w sposób progowy. Przeczy temu treść załącznika do rozporządzenia, jego część III lp. 10. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla jego odczytania w sposób prezentowany przez organ. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "corocznie" oznacza, zdaniem sądu, w skali roku. Liczba więc rocznie zalegalizowanych pierwotnie wodomierzy /w skali roku/ decydować będzie o wysokości należnej opłaty. W ocenie sądu, obowiązujący w dacie wydania decyzji tekst przepisu był jednoznaczny i nakazywał pobranie opłaty w zależności od ilości rocznie zalegalizowanych pierwotnie wodomierzy. Brak zatem podstaw do zastosowania innej wykładni aniżeli literalna i to w oparciu o wyjaśnienie organu, wbrew brzmieniu przepisu. "Jedynie słuszne rozwiązanie", zdaniem organu, pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu. Za uprawnioną należało więc przyjąć interpretację producentów, iż podstawą ceny jednostkowej będzie ilość rocznie legalizowanych wodomierzy. W ocenie organu brak przepisu, który umożliwiałby korektę wysokości opłat po upływie roku. Zgodnie z art. 24 ust. 6 ustawy Prawo o miarach do ponoszenia opłat stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, co oznacza, że w przypadku ustalenia opłaty w nieprawidłowej wysokości lub z zastosowaniem nieprawidłowych stawek powstaje zobowiązanie podatkowe, którego wysokość określa w drodze decyzji, na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, organ administracji miar. Organ administracji miar ma więc instrumenty dla skorygowania ilości rocznie legalizowanych urządzeń i uiszczanych od nich opłat. Za trafnością powyższej argumentacji przemawia także nowelizacja powyższego rozporządzenia dokonana rozporządzeniem z dnia 30 sierpnia 2005 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy /Dz.U. z dnia 22 września 2005 roku/. W nowym brzmieniu opłata pobierana jest progowo. Wskazują na to użyte sformułowania "przy liczbie następnych". Nowa regulacja obowiązuje od 1 stycznia 2006 roku. Zważywszy na powyższe sąd uznał, że wydawaniu zaskarżonych decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku. O niewykonaniu uchylonych decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.