I FZ 270/06

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Sz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 kwietnia 2006 r. I SA/Sz 26/05 w zakresie odmowy dokonania wykładni wyroku tego Sądu z dnia 28 grudnia 2005 r., I SA/Sz 26/05 w sprawie ze skargi Ireny i Jana K. - P.H.T. M. Stacja Paliw sp. j. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia 19 listopada 2004 r. (...) w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od maja do września 2001 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2006 r., I SA/Sz 26/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek Dyrektora Izby Celnej w Sz. o wykładnię wyroku tego Sądu z dnia 28 grudnia 2005 r., w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od maja do września 2001 r. W motywach orzeczenia Sąd wyjaśnił, że we wniosku organ powołał się na treść art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać również wskazanie co do dalszego postępowania. Uzasadnienie ww. wyroku nie zawiera takich wskazań. W związku z tym Dyrektor Izby Celnej w Sz. ma wątpliwości odnośnie sposobu wykonania przedmiotowego wyroku w kontekście ewentualnego zwrotu kwoty podatku akcyzowego, wobec uznania przez Sąd, że par. 20 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego /Dz.U. nr 119 poz. 1259 ze zm./ jest niekonstytucyjny. Wątpliwości te wynikają z analizy treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r. P 7/00 /Dz.U. nr 23 poz. 1451/. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności przepisu par. 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego /Dz.U. nr 2 poz. 3 ze zm./ z art. 217 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny zastrzegł jednak, że nie stwarza to podstawy zwrotu podatku uiszczonego na podstawie tego przepisu. Orzekając o oddaleniu wniosku Sąd podniósł, że wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia sformułowań prawniczych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniem co do dalszego postępowania. Tymczasem w przedmiotowym wniosku organ w istocie polemizuje z wyrokiem sądu wykazując błędne jego zdaniem rozstrzygnięcie w kontekście ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie organ celny wniósł o uchylenie tego orzeczenia w całości. W uzasadnieniu zażalenia zakwestionowano stanowisko Sądu I instancji podnosząc, że wątpliwości co do treści wyroku mogą dotyczyć jego wykonania. Skoro zatem Sąd nie zawarł w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania /do czego obligował art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, to po stronie organu powstała wątpliwość czy w swoim rozstrzygnięciu Sąd podzielił stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, co do braku podstaw zwrotu podatku akcyzowego na rzecz osoby, która go formalnie, a nie faktycznie zapłaciła, czy uznano przeciwnie, że taki zwrot się należy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Argumentacja zażalenia sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że skoro uzasadnienie wyroku z dnia 28 grudnia 2005 r. nie zawierało, wbrew dyspozycji art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazań co do dalszego postępowania, to mogły na tym tle zaistnieć określone wątpliwości, wymagające wyjaśnienia w trybie art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić. Z powołanego art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku następuje wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, z zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także, jak podniosła strona, co do sposobu jego wykonania. Istotnie, w przypadku braku wskazań Sądu, co do dalszego postępowania, mogą pojawić się wątpliwości co do sposobu wykonania wyroku. Niemniej jednak wątpliwości te mają charakter wtórny względem ww. braku takiego orzeczenia. Innymi słowy, nie wynikają one z niejasnego sformułowania treści uzasadnienia wyroku /wskazania co dalszego postępowania są niezrozumiałe/, a z braku /w ocenie strony/ jednego z elementów tego uzasadnienia. Wobec tego stwierdzić należy, że skarżący organ domaga się w istocie uzupełnienia orzeczenia, a nie jego wykładni. Natomiast w trybie art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może wyjaśnić wątpliwości powstałe w wyniku niejasnego, a nie niekompletnego uzasadnienia orzeczenia. Ewentualne nieprawidłowe uzasadnienie wyroku z dnia 28 grudnia 2005 r. może stanowić podstawę zarzutu naruszenia art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w postępowaniu kasacyjnym. Żądanie usunięcia tego typu merytorycznych błędów rozstrzygnięcia nie jest jednak możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści orzeczenia /por. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; Zakamycze 2005 r., str. 368/. Niedopuszczalne jest bowiem, na mocy powołanego art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzupełnianie treści rozstrzygnięcia. Z wyżej przytoczonych powodów NSA na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu zażalenia.