I FZ 273/06

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Anny R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 maja 2006 r. I SA/Bd 69/06 w zakresie odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 12 kwietnia 2006 r., I SA/Bd 69/06 w sprawie ze skargi Anny R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 grudnia 2005 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 maja 2006 r., I SA/Bd 69/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił Annie R. sporządzenia uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 12 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, został nadany przez skarżącą w placówce pocztowej, w dniu 20 kwietnia 2006 r. W konsekwencji Sąd stwierdził, że wniosek złożony został po terminie, wskazanym w art. 141 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Siedmiodniowy termin do zgłoszenia wniosku w sprawie upływał bowiem z dniem 19 kwietnia 2006 r. W zażaleniu na wyżej omówione orzeczenie skarżąca domagała się jego uchylenia, wyjaśniając że stosowny wniosek złożyła w terminie. W dniu 19 kwietnia 2006 r. listonosz odebrał bowiem za pokwitowaniem, wniosek wraz z opłatą (...). Skarżąca nie mogła złożyć go osobiście w placówce pocztowej z uwagi na skomplikowany stan zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że odpowiednie zastosowanie przepisu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakłada na stronę żalącą się wymóg wskazania w jaki sposób zaskarżone postanowienie narusza prawo. Na mocy bowiem art. 197 par. 2 powołanej ustawy Sąd odwoławczy stosuje w postępowaniu zażaleniowym odpowiednio przepisy dotyczące postępowania ze skargi kasacyjnej. W przypadku zaskarżenia postanowienia o odmowie sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku należałoby zatem wykazać, że Sąd I instancji naruszył art. 141 par. 2 ustawy sądowoadministracyjnej w ten sposób, że odmówił uwzględnienia wniosku mimo złożenia go przez skarżącą w przewidzianym ustawą terminie. W przedmiotowej sprawie nie zdołano jednak skutecznie zakwestionować dokonanej w zaskarżonym orzeczeniu oceny prawnej. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że skoro stosowny wniosek wręczyła wraz z opłatą listonoszowi w ostatnim dniu terminu przewidzianego w art. 141 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to tym samym uznać należy, że został on złożony terminowo. Stosownie do art. 83 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Potwierdzeniem oddania pisma jest urzędowa pieczęć poczty wraz z widniejącą na niej datą - w tym przypadku był to dzień 20 kwietnia 2006 r. Bez wątpienia zatem oddanie wniosku w urzędzie pocztowym nastąpiło w wyżej wskazanej dacie - a więc dzień po upływie terminu określonego w art. 141 par. 2 ustawy sądowoadministracyjnej. Nie można utożsamiać oddania pisma w urzędzie pocztowym z oddaniem pisma urzędnikowi pocztowemu, jakim niewątpliwie jest listonosz przebywający poza siedzibą urzędu. Skoro ustawa wyraźnie precyzuje miejsce oddania pisma, z którym wiąże skutek w postaci wniesienia go do sądu /urząd pocztowy/, to tym samym nie jest uprawnione twierdzenie strony, że złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem nastąpiło wraz z odbiorem tego pisma przez listonosza. Taka argumentacja strony, w kontekście skomplikowanej sytuacji zdrowotnej skarżącej, może stanowić podstawę wniosku, o którym mowa w art. 86 i n. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej/, nie uzasadnia jednak żądania zawartego w niniejszym zażaleniu. Sąd I instancji prawidłowo bowiem ustalił stan faktyczny sprawy i podjął czynności wynikające z treści art. 141 par. 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.