II FZ 73/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Bogusław Dauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. H. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 651/05 pozostawiające pismo strony skarżącej bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 22 marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 1996 r. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z 19 listopada 2007 r., I SA/Wr 651/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania pismo M. H. z 11 sierpnia 2006 r. w sprawie ze skargi podatnika na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z 22 marca 2005 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 1996 r. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: w piśmie z 11 sierpnia 2006 r. skarżący poinformował, że nie jest w stanie sprostać warunkom złożenia skutecznej skargi kasacyjnej do Naczelnego Sąd Administracyjnego, gdyż adwokat do którego się udał celem sporządzenia skargi kasacyjnej stwierdził, że koszt sporządzenia środka odwoławczego w sprawie byłby nieproporcjonalnie wysoki do sumy spodziewanego odszkodowania. Skarżący dodał, że z uwagi na upływający termin do złożenia skargi kasacyjnej oraz z powodu niemożności bronienia się samemu, zmuszony jest zwrócić się o pomoc do Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu. Pismo to nie zawierało podpisu strony. Zarządzeniem z 25 września 2006 r., pismo z załącznikami złożono do akt spraw. Pismem z 11 lipca 2007 r. strona - w związku z zamiarem zwrócenia się do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu - wniosła o udzielenie jej przez sąd odpowiedzi na pismo z 11 sierpnia 2006 r. W związku z powyższym pismem z 9 sierpnia 2007 r. sąd wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego pisma z 11 sierpnia 2006 r., poprzez jego podpisanie w sekretariacie Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu lub o nadesłanie odpisu wyżej wymienionego pisma uzupełnionego o własnoręczny podpis skarżącego. Jednocześnie sąd zobowiązał skarżącego do sprecyzowania, czy jego pismo stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Pismem z 30 października 2007 r. sąd ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienie braków pisma z 11 sierpnia 2006 r. poprzez sprecyzowanie jego treści, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie skarżący odebrał osobiście 31 października 2007 r. Skarżący 5 listopada 2007 r. podpisał pismo z 11 sierpnia 2006 r. w sekretariacie Wydziału Pierwszego i jednocześnie złożono w biurze podawczym sądu niepodpisaną kserokopię pisma z 5 listopada 2007 r., w którym podatnik wskazał, że nie stać go na opłacenie adwokata, który mógłby go reprezentować przed sądem, a wypełnienie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy uważa za "uwłaczające jego godności". 3. Sąd pierwszej instancji w związku z powyższym uznał, że skarżący nie uzupełnił w wymaganym terminie braków formalnych pisma z 11 sierpnia 2006 r., nie sprecyzował bowiem w zakreślonym terminie przedmiotu żądania, a tym samym uniemożliwił odniesienie się merytorycznie do wniosku/pisma. Jak wskazał bowiem sąd nie może on domniemywać przedmiotu i zakresu żądań skarżącego. Dlatego na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) pozostawiono pismo strony bez rozpoznania. 4. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, w którym wskazał na stan faktyczny sprawy oraz podniósł, że domaga się zwrotu niesłusznie naliczonego podatku wraz z odsetkami od 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 49 § 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie skarżący był wzywany przez sąd pierwszej instancji do sprecyzowanie czy pismo z 11 sierpnia 2006 r. stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Skarżący nie uzupełnił zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wymaganym terminie braków formalnych. Nie wskazał bowiem czy jego pismo z 11 sierpnia 2006 r. stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy czy też nie. Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawił na podstawie art. 49 § 3 p.p.s.a. pismo podatnika bez rozpoznania. Za takie uzupełnienie powyższego pisma nie można bowiem uznać wypowiedzi podatnika zawartej w piśmie z 5 listopada 2007 r. wskazującej na to, że nie stać go na opłacenie adwokata, który mógłby go reprezentować przed sądem, a wypełnienie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy uważa za "uwłaczające jego godności". Odnosząc się natomiast do podniesionych w zażaleniu okoliczności dotyczących stanu faktycznego i żądania zwrotu niesłusznie naliczonego podatku wraz z odsetkami od 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w przedmiotem rozpoznawanego postępowania wpadkowego była kwestia nadania prawidłowego biegu pismu podatnika z 11 sierpnia 2006 r. a nie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy. Taka bowiem kontrola byłaby jedynie możliwa na obecnym etapie postępowania w sytuacji, gdyby skarżący wniósł w sposób zgodny z przepisami skargę kasacyjną. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.