II GSK 57/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie NSA Tadeusz Cysek (spr.) Joanna Kabat – Rembelska Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1091/05 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 11 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz P. S.A. w W. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 10 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. SA w W. na pkt III i załącznik decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 11 kwietnia 2005 r., którą to decyzją wskazany wyżej organ – orzekając w związku z wnioskiem wymienionej spółki, złożonym w trybie art. 127 § 3 k.p.a. − − uchylił (pkt I zaskarżonej decyzji) swą decyzję z dnia 17 listopada 2004 r., co do określenia terminu zawieszenia uprawnień abonentów skarżącej spółki, przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej – do przeniesienia, w obrębie strefy numeracyjnej numeru geograficznego do istniejącej sieci innego operatora, tj. uprawnienia przewidzianego w art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 71, poz. 1800 ze zm.), powoływanej dalej jako Prawo telekomunikacyjne z 2004 r., a także co do terminu przystosowania sieci telekomunikacyjnej P. SA w W. do realizacji omawianego uprawnienia (w decyzji z dnia 17 listopada 2004 r. podano w tym zakresie dzień 31 grudnia 2004 r.); − i rozstrzygając ponownie w ramach istoty sprawy określił nowy termin zawieszenia realizacji przedmiotowego uprawnienia do dnia 31 grudnia 2005 r. (pkt II zaskarżonej decyzji), ustalając jednocześnie do tej samej daty harmonogram niezbędnego przystosowania sieci telekomunikacyjnej P. SA w W. (pkt III zaskarżonej decyzji), stanowiący załącznik do zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wskazała art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. Oddalając skargę, która podniosła zarzuty: 1) naruszenia art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. z uwagi na ustalenie treści konkretnego harmonogramu w sposób uniemożliwiający realizację obowiązku skarżącej spółki w zakreślonym terminie oraz z powodu rozstrzygania pomimo braku wydania aktu wykonawczego przewidzianego w art. 138 ust. 3 wskazanej ustawy i bez uwzględnienia daty wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury wydanego na podstawie art. 73 tej ustawy; 2) naruszenia art. 74 ust. 2 cytowanej ustawy w związku z art. 104 k.p.a., art. 128 zd. II k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., zważywszy na niewyjaśnienie przez organ w pełni możliwości zrealizowania obowiązku występującego w sprawie operatora w zakreślonym terminie, co uczyniło zaskarżoną decyzję uznaniową wbrew art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. oraz z racji na wyrażony pogląd o zgodności zaskarżonej decyzji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; 3) naruszenie art. 128 k.p.a. w związku z art. 63 § 2 k.p.a. w wyniku przyjęcia, że pismo strony z dnia 31 stycznia 2005 r. stanowiło uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy − − Sąd I instancji zauważył na wstępie, że użycie w art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. sformułowania "może w drodze decyzji... zawiesić realizację lub ograniczyć zakres określonego uprawnienia..." oznacza, że zawieszenie lub ograniczenie na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzje podejmowane zaś w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd bada zgodność z prawem takiego rozstrzygnięcia, nie wnika natomiast w jego celowość i słuszność. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. W szczególności organ wyczerpująco podał argumentację dotyczącą motywów jego podjęcia. Prawidłowo ustalił stan faktyczny i właściwie zastosował regulacje ustawowe. Sąd I instancji zauważył też, że spór w sprawie dotyczył w istocie nie terminu zawieszenia uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., a jedynie terminu harmonogramu (jego poszczególnych etapów). Wskazując na szeroki zakres uznania organu, co do wyłączenia obowiązków operatora, jaki wynika z art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, iż to na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości w jego sieci dla realizacji przedmiotowego uprawnienia abonentów. Skoro zaś uprawnienia abonentów są zasadą, a ich zawieszenie lub ograniczenie przez organ wyjątkiem, to termin przyjmowany przez organ przy rozstrzyganiu art. 74 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy, aczkolwiek zależny od stanu technicznego sieci, nie może być zbyt długi. Według Sądu I instancji, możliwość zawieszenia lub ograniczenia realizacji uprawnień abonentów na wniosek operatora na czas określony i z jednoczesnym ustaleniem harmonogramu przystosowania sieci - przewidziana w omawianym przepisie, jest w rzeczywistości potwierdzeniem istnienia obowiązku operatora, od którego nie może się on zwolnić, powołując się na uwarunkowania prowadzonej działalności, w tym brak porozumienia z innymi operatorami. Nie ma więc uzasadnionych powodów, aby kwestionować zaskarżoną decyzję, co do zakreślonego w niej terminu zawieszenia uprawnień abonentów. Rozstrzygając w tej sprawie, organ podał przesłanki zajęcia określonego stanowiska, w tym wskazał przy użyciu jakich metod jest możliwa realizacja uprawnień abonentów z oznaczeniem także niezbędnych warunków dla wdrożenia tych metod. Strona skarżąca nie przedstawiła natomiast argumentacji i dowodów podważających stanowisko zaprezentowane przez organ, np. specjalistycznych ekspertyz, czy opinii w zakresie technicznych możliwości sieci. Proponowany przez stronę termin oparty był tylko na jej twierdzeniach, a stanowisko strony pozbawione obiektywizmu. Odnośnie zarzutu pominięcia daty wejścia w życie wydanego na podstawie art. 73 Prawa telekomunikacyjnego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień abonentów publicznej sieci telefonicznej (Dz.U. Nr 46, poz. 438) – powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 8 marca 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, iż nie zawiera ono rozwiązań technicznych, a reguluje jedynie sposób postępowania abonenta przy korzystaniu z jego uprawnień. Z art. 74 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. nie wynika żadne powiązanie obowiązku operatora w zakresie zapewnienia technicznych możliwości sieci w celu realizacji uprawnienia z art. 71 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy z przepisami wymienionego wyżej rozporządzenia. Art. 74 ust. 1 omawianej ustawy stanowi sam w sobie normę nadającą się do stosowania. Za niezasadny uznał też Sąd I instancji postulat dotyczący uzależnienia realizacji poszczególnych etapów przedmiotowego harmonogramu od wydania rozporządzenia przewidzianego w art. 138 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., podkreślając że możliwość (a nie obowiązek) wydania tego aktu wykonawczego określającego wymagania dla interfejsów międzysieciowych nie ma bezpośredniego związku z zagadnieniem przystosowania sieci operatorów do świadczenia usługi "przenośności numerów". W końcu za nietrafny uznano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzut wewnętrznej sprzeczności konkretnego harmonogramu. Jego poszczególne etapy i ich terminy są ze sobą bowiem powiązane. W złożonej skardze kasacyjnej P. SA w W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a w przypadku uznania, że doszło do naruszenia wyłącznie przepisów prawa materialnego – o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i uchylenie zaskarżonej części decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 11 kwietnia 2005 r. (pkt III i załącznik). Zażądano też wydania orzeczenia o kosztach postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona skarżąca zgłosiła następujące zarzuty: I. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z "30 lipca 2002 r." Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., polegające na niestwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 11 kwietnia 2005 r. w zaskarżonej części, pomimo braku podpisu na załączniku do tej decyzji; II. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia "30 lipca 2002 r." Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i 104 § 2 k.p.a., polegające na niestwierdzeniu nieważności przedmiotowej decyzji w zaskarżonej części, pomimo niewykonalności decyzji w tej części; III. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 74 ust. 1 i 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., poprzez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu, że: 1) decyzja przewidziana w tym przepisie ma charakter uznaniowy, 2) przepis ten "nie stanowi podstawy prawnej do określenia przez właściwy organ w harmonogramie przystosowania sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnień abonenta wymagań technicznych do jakich ma być przystosowana sieć wnioskodawcy", 3) właściwy organ może nakazać operatorowi przystosowanie sieci telefonicznej do realizacji przedmiotowej usługi, pomimo niewydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 138 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r.; IV. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia "30 lipca 2002 r." Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3, polegające na: 1) błędnym przyjęciu, że uznaniowość decyzji administracyjnej jest równoznaczna z dowolnością organu w zakresie rozstrzygania i wadliwe nieuchylenie w zaskarżonej części decyzji rozstrzygającego w sprawie organu, 2) nieuchyleniu zaskarżonej części tej decyzji pomimo braku ustalenia i wskazania przez organ, że strona skarżąca miała, obiektywnie oceniając, możliwość wywiązania się z obowiązków przewidzianych w harmonogramie, w terminach w nim przewidzianych; V. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia "30 lipca 2002 r." Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozważnie przez Sąd I instancji niektórych zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tj. zastrzeżeń w zakresie niewykonalności przedmiotowej decyzji związanej z określeniem dopiero 6 września 2005 r. wymagań na interfejs międzyoperatorski i potraktowanie pisma z dnia 31 stycznia 2005 r. jako modyfikacji wniosku strony, złożonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a.). VI. Naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia "30 lipca 2002 r." Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska Sądu I instancji wobec niektórych zgłoszonych w skardze zarzutów, co komplikuje sformułowanie skargi kasacyjnej i kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (Sąd I instancji nie wyjaśnił bowiem dlaczego uważa, że rozporządzenie z art. 138 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. nie ma związku z przystosowaniem sieci do świadczenia usługi przenoszenia numerów, choć kwestia wymagań technicznych na interfejs międzyoperatorski ma kluczowe znaczenie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podał również dlaczego uznał przedmiotowy harmonogram za spójny i nie odniósł się do zarzutów stawianych wobec tego harmonogramu). Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku strona skarżąca poparła skargę kasacyjną, a Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, jako następca byłego Prezesa Regulacji Telekomunikacji i Poczty, wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie przedmiotowa skarga kasacyjna nie odwołuje się wprost do wymienionego wyżej przepisu, ale analiza poszczególnych zarzutów w niej zgłoszonych pozwala przyjąć, że oparta ona została na obydwu podstawach w nim przewidzianych. Zgłoszenie zarzutu w skardze kasacyjnej polegać winno na wskazaniu, jaki konkretnie przepis prawa naruszono, na czym to naruszenie polegało oraz gdy chodzi o przepisy postępowania – przedstawienia, dlaczego uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przed ustosunkowaniem się do poszczególnych zarzutów zgłoszonych w konkretnej skardze kasacyjnej nie sposób nie zauważyć, iż strona skarżąca, szeroko odwołując się do uregulowań ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny, podawała jako datę tej ustawy "30 lipiec 2002 r." zamiast "30 sierpień 2002 r." Mając na uwadze, że w polskim systemie prawnym opublikowano ustawę o podanym tytule (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i był tylko jeden akt prawny o takiej nazwie, Naczelny Sąd Administracyjny zdecydował się nie wyciągać ze wskazanej usterki skargi kasacyjnej dalej idących wniosków, niż potraktowania tej usterki, jako efektu oczywistej omyłki autora skargi kasacyjnej. Poza tym – w ramach uwag wstępnych zaznaczyć trzeba, że sprawa niniejsza związana jest ze sprawą o sygn. II GSK 37/06, w której Naczelny Sąd Administracyjny wydał już wyrok w dniu 25 maja 2006 r. (w sprawie tej postępowanie administracyjne zapoczątkowało to samo, co w sprawie niniejszej, pismo strony skarżącej, rozstrzygnięcia organu administracji publicznej dotyczyły jednak załatwienia wniosku o zawieszenie uprawnień abonentów wynikających z art. 71 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. w odniesieniu do ruchomej publicznej sieci telefonicznej P. SA). Podobna problematyka prawna, jaka wystąpiła w sprawie II GSK 37/06 i w sprawie niniejszej tłumaczy zbliżenie w zasadniczej części argumentacji przedstawionej w obu tych sprawach przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powtarzając zatem wywody z uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie II GSK 37/06, zgodzić się należy, że określenie harmonogramu przystosowania sieci wnioskodawcy do realizacji przedmiotowego uprawnienia abonentów jest niezbędnym składnikiem decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. Zawiera bowiem rozstrzygnięcia wymagane w danej sprawie administracyjnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym tzw. załącznik do decyzji musi być traktowany jako jej integralna część. Wobec tego wynikający z art. 107 § 1 k.p.a. obowiązek podpisania decyzji przez osobę upoważnioną do jej wydania rozciąga się także na załącznik (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 1757/98, niepublikowany, a także wyrok NSA z dnia 12 marca 1997 r. sygn. akt SA/Gd 2939/05, niepublikowany). Brak zatem podpisania załącznika przez osobę upoważnioną w myśl art. 107 § 1 k.p.a. stanowi w konsekwencji rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a., wynika obowiązek wojewódzkiego sądu administracyjnego stwierdzenia nieważności decyzji (lub postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. (lub w innych przepisach). Sąd administracyjny I instancji orzeka ponadto w granicach danej sprawy, bez związania jednak zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Nie ulega zaś wątpliwości, iż załącznik do zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie został opatrzony podpisem osoby upoważnionej do wydania decyzji. Wskazanego faktu, jak i wynikających z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. obowiązków nie wziął pod uwagę Sąd I instancji – co spowodować musiało uchylenie zaskarżonego wyroku. Na marginesie dodać należy, iż kwalifikowana wadliwość decyzji administracyjnej wynikająca z braku jej podpisania (jej integralnej części, jaką jest załącznik) przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. sięga tak daleko, iż w istocie rzeczy na plan dalszy odsuwa kwestię ustosunkowania się przez sąd administracyjny do zarzutów związanych z ukształtowaniem niepodpisanego jeszcze rozstrzygnięcia. W sytuacji braku podpisu osoby upoważnionej do wydawania decyzji analizowanie zastrzeżeń co do treści decyzji (jej niepodpisanej części) jest w rzeczywistości przedwczesne. Dopiero przecież po podpisaniu całej decyzji przyjąć będzie można bowiem, że mieszczące się w treści decyzji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej są skuteczne prawnie i wiążą stronę. Przedstawione wyżej uwagi odnieść należy w niniejszej sprawie do wszystkich wywodów strony skarżącej, które bazują na krytyce postanowień zawartych w niepodpisanym załączniku, określających harmonogram przystosowania sieci P. SA w W. do realizacji przedmiotowego uprawnienia abonentów (w szczególności zagadnienia niewykonalności tych postanowień w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. – pkt II zarzutów skargi kasacyjnej i kwestii oceny możliwości wywiązania się z obowiązków określonych w harmonogramie – pkt IV ppkt 2 zarzutów skargi kasacyjnej i częściowo pkt VI skargi kasacyjnej). Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez zaskarżony wyrok prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 74 ust. 1, 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. Stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, akcentujące uznaniowy charakter decyzji opartej na wymienionym wyżej przepisie, jest trafne. Zaznaczyć przy tym trzeba w tym miejscu wyraźnie, iż wbrew skardze kasacyjnej (vide zarzut z pkt IV ppkt 1) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wcale nie przyjął w swych rozważaniach, że uznaniowość decyzji administracyjnej jest równoznaczna z przyzwoleniem na dowolność działania organu administracji publicznej przy rozstrzyganiu w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (vide str. 11 wiersz 6-7 od dołu) wprost zwrócono uwagę na wymóg badania, czy danemu rozstrzygnięciu o charakterze uznaniowym "nie można postawić zarzutu dowolności". Wskazano też na potrzebę dokonywania kontroli w świetle wymagań art. 7 k.p.a., konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie pod kątem mających w niej zastosowanie przepisów prawa materialnego, uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Stwierdzić należy, iż element uznaniowości decyzji opartej na treści art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego mieści się również w wyznaczaniu czasu na jaki uprawnienia abonentów zostaną zawieszone oraz dostosowanym do tego czasu określeniu harmonogramu przystosowania sieci wnioskodawcy do realizacji wskazanych uprawnień. Sąd I instancji słusznie zauważył, że aczkolwiek wyznaczanie czasu zawieszenia uprawnień abonentów winno być dokonywane przy uwzględnieniu także stanu technicznego sieci wnioskodawcy, to termin wyznaczony przez organ administracji publicznej nie może być zbyt długi, bo w takim przypadku dochodziłoby w praktyce do faktycznego unicestwienia tych uprawnień. Zważyć zaś należy, że uprawnienia abonentów do żądania przy zmianie operatora przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci innego operatora..., o jakie chodziło w niniejszej sprawie, stanowią kluczowy czynnik przy dokonywaniu wyborów przez konsumentów oraz w zapewnieniu skutecznej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym [vide pkt 40 preambuły Dyrektywy 2002/22, WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej Dz.U. UE.L.02.108.51, Dz.U. UE-sp-29-367), której postanowienia (w szczególności art. 30) uwzględniają uregulowania Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r.]. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w zakresie o jakim mowa w art. 74 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., to co do zasady warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na runku usług telekomunikacyjnych. Jeżeli zatem operator nie ma w swej sieci możliwości technicznych niezbędnych dla realizacji gwarantowanych ustawowo – jako zasada – uprawnień abonentów i chce dalej prowadzić działalność gospodarczą na rynku usług telekomunikacyjnych, to winien w najkrótszym z możliwych terminie stan ten zmienić. W zakresie wyznaczania terminu zawieszania uprawnień abonentów operator nie może dążyć do jego przedłużenia przez właściwy organ, powołując się na przesłanki, które nie wynikają z art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. np. brak stosownego porozumienia z innymi operatorami. Nie sposób też nie podnieść w niniejszej sprawie, iż P. SA w W. dąży do zakwestionowania pkt III decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Poczty i Telekomunikacji z dnia 11 kwietnia 2005 r. i harmonogramu przystosowania jego sieci do realizacji uprawnień abonentów bez zwalczania jednak pkt II tej decyzji, w którym określono termin zawieszenia uprawnień abonentów końcową datą – 31.12.2005 r. Tą samą datę końcową wskazano i w pkt III zaskarżonej decyzji, co oznacza, że nie można zmienić (w tym zakresie) pkt III bez podważenia pkt II zaskarżonej decyzji. Istota zaś określenia harmonogramu (vide znaczenie tego słowa – Mały słownik języka polskiego, PWN, W-wa 1999, s. 248; Nowy słownik poprawnej polszczyzny, PWN, W-wa 2000, s. 269) sprowadza się do podania planu obrazującego kolejność i czas trwania – ale tylko poszczególnych etapów całego przedsięwzięcia, które wedle zaskarżonej decyzji zakończyć się musi do dnia 31 grudnia 2005 r. Nie można podzielić twierdzenia skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji wypowiedział błędny pogląd o braku znaczenia na gruncie decyzji podejmowanej w oparciu o treść art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. faktu niewydania rozporządzenia przewidzianego w art. 138 ust. 3 powołanej wyżej ustawy. Sąd I instancji trafnie bowiem wskazał na fakultatywność w tej delegacji ustawowej, gdy chodzi o wydanie aktu wykonawczego, a rozwiązania techniczne niezbędne w celu realizacji uprawnień abonentów do przenoszenia numerów mogą zostać ujednolicone w inny sposób (tzn. na drodze uzgodnienia potrzebnego standardu technicznego między operatorami, por. S. Piątek – Prawo telekomunikacyjne, W-wa 2005, s. 481). Wbrew sugestii zawartej w skardze kasacyjnej, z art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. nie wynika podstawa prawna do ustalania przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty rozwiązań technicznych w omawianym wyżej zakresie. Za nieporozumienie należy uznać powoływanie się na zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. z powodu braku rozważenia przez Sąd I instancji według skargi kasacyjnej – niektórych podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów (pkt V skargi kasacyjnej). Zarzut, co do braku rozważenia w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą winien być zgłoszony wyłącznie na gruncie naruszenia art. 141 § 1, a nie art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., które – jak wynika z ich brzmienia − dotyczą zupełnie innych kwestii. Na gruncie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarga kasacyjna zakwestionowała zaś tylko pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podania przesłanek zajęcia stanowiska odnośnie braku wydania rozporządzenia przewidzianego w art. 138 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r. i stanowiska w zakresie oceny, jako spójnych postanowień konkretnego harmonogramu. Co do pierwszej kwestii wypada zauważyć, iż Sąd I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego uznał brak wydania wskazanego rozporządzenia za nieistotny w sprawie. Lakoniczność zaś oceny postanowień przedmiotowego harmonogramu nie mogła mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, biorąc pod uwagę brak w ogóle podpisania załącznika do zaskarżonej decyzji określającego ten harmonogram, które jako niedostrzeżone przez Sąd I instancji, a stanowiące kwalifikowaną wadę zadecydowało o potrzebie uchylenia zaskarżonego wyroku. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 § 1 p.p.s.a.