II SA/Wr 2627/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jolanta Sikorska (spraw.) Sędziowie NSA - Krystyna Anna Stec Asesor WSA - Anetta Chołuj Protokolant apl. prok. Radosław Żarkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005 r. przy udziale --- sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta L., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, powołując się na przepis art. 37 k ust.1 pkt 2, art. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz. U. Nr 58, poz. 514 z 2003r.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. Nr 6, poz. 65 z 2003 r.) oraz art. 104 kpa odmówił przyznania B. B. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] r. W uzasadnieniu podał, że w wyniku ponownej oceny zgromadzonego materiału ustalono, iż skarżąca w dniu [...] r., tj. w dniu rejestracji, spełniała warunki do uzyskania statusu bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie spełniała natomiast warunków art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 6, poz. 56 z 2001r.) stanowiącym, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy ukończyła co najmniej w przypadku kobiet 55 lat życia oraz posiada wymagany okres uprawniający do emerytury. Powyższych warunków skarżąca nie spełniła. W roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy B. B. nie ukończyła 55 lat życia, a także stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, lecz został rozwiązany z upływem okresu na jaki była zawarta umowa. Skarżąca również nie spełniła pozostałych przesłanek z art. 37 k powołanej wyżej ustawy. Organ I instancji wskazał, że skarżąca we wniosku z dnia [...] r. domagała się przyznania świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. Wyjaśnił, że ustawa z dnia 17 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o (...) zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (...) (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., więc ma zastosowanie do osób rejestrujących się w tym oraz po tym dniu. Zgodnie bowiem z art. 37l w/w ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji. Skarżąca, jak podał organ, zarejestrowała się w dniu [...] r., czyli przed wejściem cytowanej ustawy w życie. Z treści art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie m. in. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793 z 2001 r.) osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach (...). Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia.. Organ I instancji dodał, że skarżąca nie spełniła warunków przewidzianych w art. 37 k ust. 1 pkt 2 w nowym brzmieniu, stanowiącym, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat życia oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury co najmniej 30 lat. Organ wskazał, że skarżąca do dnia rozwiązania stosunku pracy posiadała 30 letni okres uprawniający do emerytury, nie ukończyła jednak 50 lat życia, a umowa o pracę została rozwiązana z upływem okresu na jaki została zawarta, a nie z przyczyn dotyczących zakładu pracy, jak wymagają tego przepisy. Od powyższej decyzji B. B. wniosła odwołanie wskazując, że w dniu rejestracji, tj. [...] r., uzyskała status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych, oraz że ma przepracowane [...] lat. Uważa, że skoro w jej przypadku ma zastosowanie art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej, to art. 37 k ust. 1 pkt 2 w części znowelizowanej jej nie dotyczy, a praw nabytych nie może utracić. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], powołując się na przepis art. 37k, art. 37l, art. 6c ust. 2 pkt 2 b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 11 ust. 2 i art. 3 przepisów przejściowych do w/w ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i art. 138 § 1 pkt 1 kpa Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że skarżąca zarejestrowała się w PUP w C. w dniu [...] r. uzyskując status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. na okres nieprzekraczający 12 miesięcy. W dniu [...] r. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu podała, że w dniu [...] r. ukończy 50 lat, ma przepracowane łącznie z latami nieskładkowymi wymagane [...] lat. Do wniosku dołączyła świadectwa pracy i zaświadczenia. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy wskazał, iż niespornym jest, że B. B. rejestrując się w dniu [...] r. uzyskała status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, a nie z prawem do świadczenia przedemerytalnego. Zasiłek dla bezrobotnych utraciła z powodu maksymalnego okresu jego pobierania w dniu [...] r. Z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego wystąpiła w dniu [...] r. Wskazał, iż w tej sytuacji zgodnie z regulacją przepisów przejściowych, tj. art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (...) (Dz. U. z 2001r. , Nr 154, poz. 1793) oraz art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003r., Nr 6, poz. 65) zastosowanie mają przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r. Zgodnie z art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu według stanu prawnego na dzień 31.12.2001r. świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał, że ani w dniu rejestracji, ani do dnia 12 stycznia 2002 r. skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 37 k ust. 1 pkt 1-4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uprawniających do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Nie mogła zatem tego prawa zachować. Organ zaznaczył, że przepis art. 37 k w/w ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organy administracji publicznej nie mają możliwości uznaniowego orzekania w sprawie. B. B. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję. W skardze powołała się na komentarz Wicedyrektora Departamentu Rynku Pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu podnosząc, że według zaprezentowanego w owym komentarzu stanowisku od dnia 1 stycznia 2002r. świadczenia przedemerytalne mogą otrzymać osoby spełniające określone w ustawie warunki, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym były zatrudnione nie krócej niż 6 miesięcy, ukończyły co najmniej 50 lat kobieta oraz osiągnęły okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat. Skarżąca podkreśliła, że te warunki spełniła. Zarzuciła, iż w zaskarżonej decyzji pominięto warunki uprawniające do świadczenia przedemerytalnego, w których jest mowa o 50 latach życia i 30 latach pracy. Powołując się na powyższe domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji i stwierdzenia, że przysługuje jej prawo do świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), jednakże do końca 2003r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone. Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżąca B. B. urodziła się w dniu [...] r. Zarejestrowała się w PUP w C. w dniu [...] r. uzyskując status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. na okres nieprzekraczający 12 miesięcy. Decyzją z dnia [...] r. orzeczono o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania. W dniu [...] r. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, w którym podała, że w dniu [...] r. ukończy [...] lat i ma przepracowane łącznie z latami nieskładkowymi wymagane 30 lat. Do wniosku dołączyła świadectwa pracy i zaświadczenia. Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy niniejszej sprawy są przepisy ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514). Zgodnie z art. 37k. 1 owej ustawy: "Świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85 ze zm.), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4." Powyższych warunków skarżąca nie spełniła. W roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy B. B. nie ukończyła 55 lat życia, ponadto stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, lecz został rozwiązany z upływem okresu na jaki była zawarta umowa. Skarżąca również nie spełniła pozostałych przesłanek z art. 37 k powołanej wyżej ustawy. W sprawie niniejszej należy mieć jednak na względzie, że skarżąca zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu [...] r. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 20003r., Nr 6, poz. 65): "Prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. (ust. 1) Bezrobotni, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na swój wniosek od następnego dnia po dniu złożenia wniosku, nie wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. (ust. 2)." Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U.01.154.1793): "Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach, z tym że: 1) podlegają one waloryzacji na zasadach określonych dla zasiłków dla bezrobotnych obowiązujących w okresie ich wypłacania, 2) do osób posiadających prawo do zasiłku przedemerytalnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 24, 28, 28a, 29, 34 oraz 37l-37o ustawy wymienionej w art. 3 niniejszej ustawy, w zakresie dotyczącym świadczeń przedemerytalnych." Przepis art. 37 k ust. 1 omawianej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2001r. stanowił: "Świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1ze zm.)." Zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2002r. sygn. OPS 14/01 ONSA 2002/4/133: "Osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 lub w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.), przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37l ust. 1 tej ustawy, mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego." Trafnie zauważa organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżąca ani w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna, ani do dnia 12.01.2002r. nie spełniła żadnej z wyżej powołanych przesłanek z art. 37k w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r. Ponadto zauważyć należy, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej świadectwa pracy z dnia [...] r. ostatni przed rejestracją w PUP stosunek pracy został ze skarżącą rozwiązany z upływem czasu, na który był zawarty, a nie jak twierdzi skarżąca, z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Świadectwo pracy znajdujące się w aktach administracyjnych było podstawą wydania dotychczasowych w sprawie decyzji. W postępowaniu przed sądem skarżąca do pisma procesowego z dnia [...] r. dołączyła inne, odmienne w stosunku do dotychczasowego, świadectwo pracy, z którego zapisu w rubryce 3 wynika, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania za porozumieniem stron, art. 11 i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28.12.1989r. Dz. U. Nr 11 z 1990r. Nie to jednak świadectwo pracy było w postępowaniu administracyjnym dowodem, na podstawie którego ustalono sposób rozwiązania ze skarżącą ostatniego stosunku pracy. Skarżąca okoliczność tą zupełnie pomija. Odmienne w treści świadectwo pracy przedłożyła dopiero w postępowaniu przed sądem do pisma procesowego z dnia [...] r. lecz w żaden sposób nie wyeliminowała dotychczasowego świadectwa pracy. W skardze skarżąca powołała się na komentarz Wicedyrektora Departamentu Rynku Pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej odnoszący się do art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.01.2002r. i dotyczącego osób zarejestrowanych po tym dniu, podnosząc że według zaprezentowanego w owym komentarzu stanowiska od dnia 1 stycznia 2002r. świadczenia przedemerytalne mogą otrzymać osoby spełniające określone w ustawie warunki, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym były zatrudnione nie krócej niż 6 miesięcy, ukończyły co najmniej 50 lat kobieta oraz osiągnęły okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat. Gdyby nawet przyjąć, jak tego chce skarżąca, że jej sytuację prawną należy rozpatrywać w świetle tak brzmiącego przepisu art. 37k owej ustawy to wskazać należy, że i tak skarżąca w/w przesłanej nie spełnia albowiem mimo, że ostatni przed rejestracją stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, a ponadto do dnia rozwiązania stosunku pracy, tj. do dnia 17.10.2000r. skarżąca nie ukończyła co najmniej 50 lat mimo, że osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat. W tej sytuacji decyzję zaskarżonej treści uznać należy za prawidłową, skargę zaś jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).