VII SA/Wa 703/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Wójtowi Gminy K. pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Wzrost atrakcyjności terenów inwestycyjnych gm. K. poprzez budowę infrastruktury drogowej" - stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż wnoszący odwołanie A. P. nie wskazał interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa, w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r.. Uciążliwości związane z realizacją inwestycji, na które wskazuje odwołujący mogą być uznane jedynie za posiadanie interesu faktycznego, a nie prawnego. Brak wykazania interesu prawnego oznacza, iż wnoszący odwołanie nie może być uznany za stronę postępowania, a tym samym nie może skutecznie kwestionować wydanej w tym postępowaniu decyzji. Dodatkowo organ wskazał, iż kwestionowana przez odwołującego się decyzja posiada walor ostateczności, gdyż żadna ze stron postępowania nie wniosła od niej odwołania, co oznacza, że nie może być ona wzruszona w toku instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł A. P. podnosząc, iż projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S.. Powziąwszy taką informację obowiązkiem organu było wszcząć postępowanie w urzędu w sytuacji gdy uznał, że odwołujący nie jest stroną i nie może skutecznie odwoływać się od decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Zgodnie z przepisem art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd może uwzględnić skargę, także z innych przyczyn niż w niej podniesione. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając na podstawie art. 134 kpa niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A. P. od decyzji Wojewody [...] udzielającej Gminie K. pozwolenia na budowę uznał, iż nie jest on stroną postępowania, gdyż nie wykazał interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny w kwestionowaniu tej decyzji. Z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. W sytuacji, gdy odwołanie wnosi jednostka, która twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać to odwołanie. Dopiero jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania stwierdzi, że jednostka ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego; por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98 (ONSA z 1999 r., nr 4, poz. 119), gdzie Sąd wskazał, iż "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa". Mając powyższe na uwadze Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.