II SA/Łd 1099/05

Dnia 9 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Joanna Skrzypczak, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 27 października 2006 roku sprawy ze skargi J. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę. Decyzją Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie przepisu art.138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. J. - A w Ł., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) nakazującej J. J. - A w Ł., rozbiórkę obiektu budowlanego – stacji tankowania samochodów gazem i napełniania butli gazem propan – butan, wybudowanego bez pozwolenia na budowę w Ł. przy ulicy A 3, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż na skutek pisma Powiatowej Inspekcji Pracy w Ł. z dnia 30 czerwca 2004 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wszczął w dniu 6 lipca 2004 roku postępowanie administracyjne w sprawie stacji auto – gazu zlokalizowanej w Ł. przy ulicy A 3. W wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 23 lipca 2004 roku, organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji stwierdził, że na przedmiotowej nieruchomości o nr ewidencyjnym 5929 znajduje się stacja tankowania pojazdów samochodowych i napełniania butli gazem propan – butan, składająca się ze zbiornika gazu o pojemności 4850 litrów, dystrybutora i pompy zasilającej, posadowionych na fundamencie betonowym oraz instalacji zasilającej. Ustalono, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości i stacji LPG jest J. J.. W następstwie przeprowadzonych czynności organ pierwszej instancji ustalił, iż właściciel nieruchomości nie okazał decyzji o pozwoleniu na budowę, przedstawił natomiast decyzję Burmistrza Miasta Ł. Nr [...], z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji napełniania butli gazowych i butli samochodowych gazowych gazem propan – butan, ważną przez jeden rok od dnia jej uprawomocnienia się, dokumentację projektową lokalizacji stacji opracowaną przez siebie w kwietniu 1995 roku, uzgodnioną przez Komendę Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej w S. i protokół z badania okresowego zbiornika gazu z dnia 3 czerwca 2004 roku sporządzony przez Urzędu Dozoru Technicznego w Ł.. Organ podniósł również, iż z uwag wniesionych przez J. J. do protokółu z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 23 lipca 2004 roku wynika, że przedmiotowa stacja wybudowana została w 1995 roku i od tego roku jest użytkowana. Po stwierdzeniu powyższych okoliczności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem Nr [...], z dnia [...] wydanym na podstawie przepisu art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązał J. J. do przedłożenia w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania postanowienia inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej przedmiotowej stacji LPG, oceny stanu technicznego oraz zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie w toku postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] (znak [...]) wystąpił do Urzędu Miejskiego w Ł. z prośbą o udzielenie informacji, czy budowa przedmiotowej stacji jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. albo ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 18 października 2004 roku (znak: [...]) Urząd Miejski w Ł. poinformował organ, iż działka nr 5929 położona przy ulicy A 3 w Ł. znajduje się w obszarze, na którym brak jest obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również w dniu wszczęcia postępowania na wyżej wyszczególniony teren nie została wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji tankowania samochodów i napełniania butli gazem propan – butan. Z uwagi na powyższe ustalenia oraz niedostarczenie przez inwestora w wyznaczonym terminie, to jest do dnia 18 października 2004 roku dokumentów wymaganych postanowieniem Nr [...], z dnia [...], organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej stacji LPG. Od powyższej decyzji J. J. złożył odwołanie, zarzucając skarżonej decyzji: 1) wadliwość podstawy prawnej – zdaniem skarżącego winny być zastosowane przepisy art. 48 i art. 49 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w 1995 roku, to jest w dacie oddania obiektu do eksploatacji, 2) oparcie decyzji na nieprawdziwym stanie faktycznym, 3) zawarcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdzenia, iż zobowiązany nie przedłożył żadnych dokumentów, podczas gdy inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu z 7 załącznikami, 4) stwierdzenie, iż zbiornik gazowy jest posadowiony na fundamencie betonowym, w sytuacji, gdy "zbiornik gazowy wraz z osprzętem posadowiony jest na nalewce betonowej" 5) wyznaczenie opłaty legalizacyjnej o wysokości 1500% wartości zbiornika z osprzętem. Odwołujący się złożył też wniosek z dnia 30 czerwca 2005 roku o przeprowadzenie dodatkowego postępowania, zarzucając, że fakty zawarte w decyzji są niezgodne ze stanem faktycznym. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy w następstwie wniesionego odwołania stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem przepisów art. 29 – 31 Prawa budowlanego, w których wymienione zostały enumeratywnie obiekty budowlane i roboty budowlane, zwolnione z obowiązku uzyskaniu pozwolenia na budowę. Zdaniem organu nadzoru budowlanego na gruncie powyższych przepisów stacja paliw jest obiektem budowlanym, który nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym w sytuacji, gdy inwestor nie posiada pozwolenia na budowę, obowiązkiem organu pierwszej instancji było prowadzenie na podstawie przepisu art. 48 ustawy – Prawo budowlane postępowania administracyjnego mającego na celu doprowadzenie samowolnie wykonanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednakże stosownie do ust. 2 art. 48, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, organ wydaje stosowne postanowienie, nakładające na inwestora określone obowiązki. Dalej organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji ustalił, że gmina nie posiada aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości położonej przy ulicy A 3 w Ł., jak również w dniu wszczęcia postępowania nie istniała ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy przedmiotowej stacji tankowania samochodów i napełniania butli gazem propan – butan, zaś wydana dla przedmiotowej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] utraciła swoją ważność, po upływie jednego roku od daty jej uprawomocnienia się. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji przedwcześnie, to jest przed dokonaniem ustaleń co do możliwości legalizacji obiektu, wydał postanowienie na podstawie przepisu art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Jednakże wobec faktu, iż organ pierwszej instancji przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego stwierdził brak możliwości legalizacji przedmiotowej stacji paliw, należało, działając zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazać rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu. Organ odwoławczy skonstatował, iż wykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie przepisu art. 48 ust. 2 i ust. 3 było niemożliwe. Tym samym organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia, pomimo wskazanych powyżej nieprawidłowości w postępowaniu. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy podniósł, iż z dniem 31 .maja 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 16 .kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 tejże ustawy, do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 – 4, które to przepisy nie dotyczą jednak obiektów budowlanych wybudowanych bez pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania - jak chce skarżący – przepisy ustawy – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w 1995 roku, a więc w dacie rozpoczęcia eksploatacji obiektu. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż zarzut oparcia decyzji na nieprawdziwym stanie faktycznym jest niezasadny, gdyż stan faktyczny sprawy został dokładnie ustalony przez organ pierwszej instancji w materiale dowodowym oraz postępowaniu wyjaśniającym, prowadzonym z udziałem inwestora i znajduje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Natomiast organ odwoławczy zgodził się z zarzutem skarżącego, że organ pierwszej instancji niesłusznie stwierdził, że odwołujący się do chwili obecnej nie przedłożył żadnych dokumentów. Okoliczność ta jednak nie ma wpływu na wydane rozstrzygnięcie, gdyż przedłożone dokumenty nie mogą stanowić podstawy do legalizacji przedmiotowego obiektu, z przyczyn podanych w mniejszym uzasadnieniu. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż wysokość opłaty legalizacyjnej nie zależy od uznania organu, lecz jest ustalana przez organ na podstawie przepisu art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego. Skoro w rozpatrywanej sprawie, wobec braku możliwości legalizacji obiektu, to tym samym organ nie miał możliwości nałożyć opłaty legalizacyjnej. W dniu 17 listopada 2005 roku J. J. – A w Ł. wywiódł od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący podał, iż wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są niezgodne z prawem obowiązującym w 1995 roku. Nadto podniósł, iż podtrzymuje wszystkie zarzuty jakie postawił w pismach kierowanych do organów nadzoru budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. \Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.). Mając na uwadze, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest nakaz rozbiórki określonego obiektu budowlanego, w pierwszym rzędzie należy udzielić odpowiedzi na pytania czy przepisy aktualne w dacie wznoszenia obiektu budowlanego, czy tez aktualne w dacie rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy będą miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Kwestia ta wydaje się mieć zasadnicze znaczenie także dlatego, że skarżący zarzut zastosowania niewłaściwego prawa podnosił w toku postępowania administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, iż obiekt budowlany objęty niniejszym postępowaniem został wzniesiony i oddany do użytku w 1995 roku. Pomimo tego do dnia 6 lipca 2004 roku, kiedy to Państwowa Inspekcja Pracy w Ł. powiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o tym, że inwestor legitymuje się wyłącznie ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji napełniania butli samochodowych gazem propan – butan, wobec przedmiotowego obiektu budowlanego nie toczyło się jakiekolwiek postępowanie uregulowane przepisami prawa budowlanego. Powyższa konstatacja ma istotne znaczenie bowiem aktualne brzmienie przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ma swe źródło w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Do czasu owej noweli przepis art. 48 Prawa budowlanego stanowił, iż właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Istotniejsze jednak znaczenie z punktu widzenia niniejszej sprawy miał przepis art. 49 tejże ustawy, który stanowił wówczas, iż nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe przepisy w przywołanym brzmieniu obowiązywały do dnia 10 lipca 2003 roku, a więc do wejścia w życie wskazanej już powyżej ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Przepis art. 7 ust. 1 tejże ustawy stanowi bowiem, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem sytuacji uregulowanych w ust. 2, które jednak nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Tak więc konkludując wskazać należy, iż w niniejszej sprawie miałby zastosowanie przepis art. 49 (w brzmieniu sprzed nowelizacji), gdyby niniejsze postępowanie zostało wszczęte przed dniem 11 lipca 2003 roku. Skoro jednak za datę wszczęcia można uznać dopiero dzień 6 lipca 2004 roku, to zasadnie wskazały organy administracji na przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Bez wątpienia poprawna jest również teza organów administracji, iż w niniejszym postępowaniu mają zastosowanie przepisy ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane. Przepis art. 2 ust. 1 tejże ustawy stanowi bowiem, iż do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (a więc przez 31 maja 2004 roku), stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem sytuacji uregulowanych w przepisach ust. 2-4, które jednak w niniejszym postępowaniu nie mają zastosowania. Miarodajny do oceny prawidłowości działań administracji w niniejszej sprawie przepis art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowi, iż właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie w przepisie ust. 2 jest mowa o tym, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jednocześnie nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem możliwe jest prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Przepis art. 28 ustawy – Prawo budowlane niezmiennie stanowi, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem sytuacji uregulowanych w przepisach art. 29 – 31 tejże ustawy. Nie budzi wątpliwości, iż przez "roboty budowlane" ustawa niezmiennie rozumie budowę, a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego). Natomiast "obiektem budowlanym" jest zarówno budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, jak i każda budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, ale również obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Nie budzi wątpliwości, iż wzniesiona przez skarżącego stacja tankowania samochodów gazem i napełniania butli gazem propan – butan jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane, a zatem roboty budowlane przy jej wznoszeniu i instalowaniu winny zostać poprzedzone uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższa konkluzja jest nie tylko aktualna obecnie ale wynikała ona również z przepisów Prawa budowlanego w ich brzmieniu obowiązującym w dacie wznoszenia stacji. Przepis art. 29 ustawy – Prawo budowlane zarówno w brzmieniu obowiązującym w dacie wznoszenia stacji, jak i aktualnie nie przewidywał i nie przewiduje możliwości wzniesienia takiego obiektu budowlanego w oparciu wyłącznie o zgłoszenie (art. 30 ustawy – Prawo budowlane), nota bene, które również nie zostało dokonane. Okolicznością bezsporną jest to, iż skarżący wzniósł przedmiotowy obiekt budowlany bez stosownego pozwolenia na budowę. Tym samym zasadna jest konkluzja organów administracji, iż spełnione są wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie w niniejszej sprawie nakazu rozbiórki w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. W tym miejscu wypada wskazać, iż dokumenty, którymi legitymuje się skarżący z całą pewnością nie są równoważne z pozwoleniem na budowę i żadną miarą ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budową zastąpić nie mogą. Zastosowanie w niniejszej sprawie sankcji określonej przepisem art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane dokonane zostało po wyjaśnieniu przez organy kwestii możliwości prowadzenia wobec przedmiotowego obiektu budowlanego postępowania legalizacyjnego. Skoro jednak organy ustaliły ponad wszelką wątpliwość, iż inwestor nie legitymuje się ostateczną w dniu wszczęcia postępowania, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowana jest stacja, to tym samym prawidłowa jest konkluzja tychże organów, iż nie jest możliwe zalegalizowanie obiektu budowlanego w odrębnym postępowaniu. Tym samym konieczne jest orzeczenie nakazu rozbiórki w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Wobec powyższej konkluzji zbędne staje się analizowanie tych zarzutów skarżącego, które zmierzały do zakwestionowania wysokości opłaty legalizacyjnej. Natomiast zasadny staje się zarzut skarżącego tyczący opisu obiektu wobec którego orzeczono nakaz rozbiórki. Organy opisując obiekt w kwestionowanych decyzjach podniosły, iż jest to stacja tankowania gazem samochodów oraz butli. W tym zakresie wydaje się, iż organy bazowały na wydanej skarżącemu decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która właśnie w taki sposób opisywała rodzaj planowanej inwestycji. Skarżący konsekwentnie podnosił, iż jego obiekt jest wyłącznie jednostanowiskową stacją napełniania gazem zbiorników samochodowych. Zaś dodatkowo na terenie stacji sprzedaje napełnione butle gazowe dowożone mu przez dystrybutora. Sam tych butli nie napełnia. Analizując akta postępowania administracyjnego należy wskazać, iż organy nie wskazały w sposób dostateczny i precyzyjny na czym opierają swe ustalenie, iż skarżący przedmiotową stację wykorzystuje również do napełniania gazem butli innych niż zbiorniki samochodowe. W szczególności – wbrew twierdzeniom organów – wniosek taki nie płynie z treści protokołu oględzin dokonanych w dniu 23 lipca 2004 roku. Tym samym ustalenie dokonane przez organy w tym zakresie uznać wypada za dowolne, tym bardziej, iż wobec takiego ustalenia skarżący stanowczo i konsekwentnie oponował w toku postępowania administracyjnego. Powyższa uwaga nie zmienia jednak prawidłowości samej decyzji o nakazie rozbiórki, bowiem nieprawidłowe określenie przez organy funkcjonalnego wykorzystywania przedmiotowej stacji nie ma i nie może mieć znaczenia dla prawidłowego ustalenia tych organów, iż przedmiotem decyzji jest jednostanowiskowa stacja napełniania gazem. Z tych wszystkich względów należało orzec jak powyżej.