I SA/Wa 1007/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na pismo Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin [...] z dnia [...] marca 2006 r., sygn. akt [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania własności nieruchomości zamiennej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin [...] z dnia [...] marca 2006 r., sygn. akt [...], którym poinformowano skarżącą, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej orzeczeniem Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin [...] z dnia [...] października 2005 r., dotyczącym działki nr [...], w obrębie [...], położonej w W. przy ul. [...] o pow. [...] m², objętej księgą wieczystą KW [...] nie może być rozpatrzony z przyczyn formalnych. W odpowiedzi na skargę Komisja Regulacyjna do Spraw Gmin [...] wniosła o jej odrzucenie podnosząc, że zaskarżone pismo stwierdzające brak podstaw do prowadzenia postępowania wznowieniowego nie ma charakteru decyzji administracyjnej, ani aktu podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego oraz że sprawa nie mieści się w katalogu spraw będących w jurysdykcji sądu administracyjnego, określonych w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podkreślono, że Komisja Regulacyjna do Spraw Gmin [...] nie jest organem administracyjnym, samorządowym lub podobnym w rozumieniu art. 1 kpa. Zaznaczono, że wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. nie dotyczy sprawy administracyjnej lecz cywilnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 184 zd. 1 Konstytucji RP, sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Analizując przepisy określające właściwość sądów administracyjnych, nie sposób uznać, aby sprawa dotycząca wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin [...], przyznającym na własność Gminie [...] w W. nieruchomość zamienną, położoną w W. przy ul. [...], podlegała kognicji sądów administracyjnych. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie dotyczy działalności administracji publicznej. Ponadto zaskarżone pismo z dnia [...] marca 2006 r. nie mieści się w zakresie przedmiotowym powołanego wyżej przepisu art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie stanowi ono aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, nie jest też decyzją administracyjną. Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że Komisji orzekających w postępowaniach regulacyjnych nie można uznać za organy administracji publicznej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 kpa w związku z art. 5 § 2 pkt 3 kpa (postanowienie NSA z dnia 26 września 1991 r., sygn. akt I SA 768/91, Wspólnota 1992 r., nr 10, poz. 21). Przedmiot postępowania regulacyjnego ma charakter cywilnoprawny, dotyczy bowiem przywrócenia własności, nadania nieruchomości zamiennej bądź nieodpłatnego przekazania własności nieruchomości lub ich części. Zaznaczyć również trzeba, że zarówno ustawa z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 41, poz. 251 ze zm.), jak i wydane na jej podstawie zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 października 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich (M.P. nr 77, poz. 730 ze zm.) nie przewidują zakończenia postępowania regulacyjnego decyzją administracyjną. Takiego charakteru nie nadają także orzeczeniu, które w tym postępowaniu może zostać wydane w toku uzgodnienia. Tym samym, również zaskarżone pismo z dnia [...] marca 2006 r., informujące o braku podstaw do wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin [...] nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem administracyjnym z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.