I FSK 1204/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Adam Bącal (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Madej Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Protokolant Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółki z o.o. "G." Jacek K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2004 r. sygn. akt III SA 2435/03 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. "G." Jacek K. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 13 sierpnia 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Na mocy zarządzenia z dnia 18 września 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał "G." Jacek K. sp. z o.o. o podanie wartości przedmiotu sporu oraz o przedstawienie dokumentu, z którego wynikało by upoważnienie dla Jacka K. do jednoosobowego podpisania skargi w terminie tygodniowym pod rygorem jej odrzucenia. W piśmie datowanym na 24 października 2003 r. prezes zarządu spółki Jacek K. oświadczył, iż wartość przedmiotu sporu wynosi 430.048,65 zł, ponadto wniósł o zwolnienie "G." Jacek K. sp. z o.o. z opłaty za wpis, ponieważ "spółka nie posiada środków". Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "G." Jacek K. sp. z o.o. Powodem takiego rozstrzygnięcia było nie usunięcie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi w postaci przedstawienia dokumentu, z którego wynikało by upoważnienie dla Jacka K. do jednoosobowego jej podpisania. Na powyższe orzeczenie złożona została skarga kasacyjna, w której strona wniosła o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu postawiono zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi mimo, że dokument potwierdzający prawo Jacka K. do reprezentowania spółki został przekazany z pismem wysłanym dnia 24 października 2003 r. W uzasadnieniu wskazano, iż fakt złożenia wypisu z KRS, świadczącego o jednoosobowej reprezentacji spółki przez Jacka K. "potwierdza dowód nadania listu poleconego." Ponadto niezrozumiałym jest dlaczego Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę dopiero po opłaceniu wpisu i przeprowadzeniu postępowania w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów. Kolejny aspekt budzący poważne wątpliwości w ocenie autora skargi kasacyjnej to odrzucenie skargi z powodu nie wykazania przez skarżącą spółkę prawa jej prezesa do jednoosobowej reprezentacji. Jak bowiem podkreślono, system Krajowego Rejestru Sądowego jest jawny, a co więcej nakazuje publikowanie danych spółki w Monitorze B co oznacza, że spółka nie może powoływać się na dane nie ujawnione w rejestrze, ale także pozwala na przyjęcie, że dane te są znane podobnie jak przepisy prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępnie należało zauważyć, iż rozpoznawana sprawa została wszczęta przed wejściem w życie przepisów p.p.s.a. Zgodnie jednak z treścią art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów p.p.s.a. Na mocy art. 28 par. 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W rozpoznawanej sprawie stroną jest spółka z o.o., w której imieniu skargę na decyzję administracyjną wniósł prezes jej zarządu. Na podstawie art. 29 p.p.s.a. był on obowiązany do wykazania swojego umocowania odpowiednim dokumentem, w związku z dokonaniem pierwszej czynności w postępowaniu. Dokonując wstępnego badania skargi, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wobec braku takiego dokumentu, był w pełni uprawniony do wezwania strony skarżącej, by w zakreślonym terminie wykazała umocowanie dla prezesa zarządu do jednoosobowego podpisania skargi złożonej w jej imieniu. Wobec braku odpowiedzi na powyższe wezwanie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który na mocy cytowanego wcześniej art. 97 par. 1 Przepisów wprowadzających p.p.s.a. stał się sądem właściwym w sprawie, prawidłowo skargę odrzucił. Wątpliwości może budzić jedynie podstawa prawna wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji potraktował bowiem brak dokumentu wykazującego umocowanie dla prezesa spółki jako błąd formalny skargi i na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił o jej odrzuceniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak wykazania umocowania, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. należy taktować jako brak w zakresie zdolności procesowej, co może zostać uzupełnione w sposób określony w art. 31 p.p.s.a., który w par. 3 stanowi, że jeżeli wymieniony brak nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, sąd zniesie postępowanie, w zakresie w jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie. Mając na uwadze, iż w rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka nie wykazała zdolności procesowej prezesa zarządu w zakresie wniesienia w jej imieniu skargi to logicznym wydaje się, iż "odpowiednim postanowieniem" powinno być postanowienie o odrzuceniu skargi wydane na podstawie art. 58 par. 1 pkt 5 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż mimo błędnej podstawy prawnej wskazanej przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia samo rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a co za tym idzie zgodnie z art. 184 p.p.s.a. brak jest podstaw, by je wyeliminować z obrotu prawnego. W świetle przedstawionych rozważań, argumenty przedstawione przez autora skargi kasacyjnej są całkowicie chybione. Sąd pierwszej instancji nie miał żadnego obowiązku sprawdzać danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przytaczany wcześniej art. 29 p.p.s.a. wprost stanowi, iż ciężar wykazania umocowania do reprezentacji spółki spoczywał całkowicie na stronie skarżącej. Uchylenie się od tego obowiązku wiąże się z określonymi konsekwencjami procesowymi, o których strona w sposób jasny była informowana. Ponadto twierdzenie, iż dokument potwierdzający umocowanie prezesa zarządu został przekazany wraz z pismem wysłanym 24 października 2003 r. nie znajduje żadnego potwierdzenia w aktach sprawy. Co więcej fakt ten nie wynika również z treści wymienionego pisma, z którego można jasno wywnioskować, iż nie zawierało żadnych dodatkowych załączników. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.