II SA/Kr 541/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek (spr) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 3 lutego 2003r., nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki magazynu skargę oddala II SA/Kr 541/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] października 2002 r. znak : [...] na podstawie art. 48 i art. 52 a także art. 83 ust. l, ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. -Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz. U. nr 98 poz. 1071/2) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał B. M. dokonanie na własny koszt rozbiórki magazynu dodatków tapicerskich o wymiarach zewnętrznych 10,0 m x 20,04 m , zlokalizowanego na działce nr [...] w [...] i uporządkowanie terenu po rozbiórce . W jej uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że B. M. na w.w. działce, której jest właścicielem, w 2002 r. wybudował magazyn materiałów tapicerskich o wymiarach zewnętrznych 10,0 m x 20,04 m i wysokości ścian bocznych wynoszącej 2,70 m oraz 3,70 m wysokości budynku do kalenicy. Budynek zlokalizowany jest w odległości 1,10 m od istniejącej granicy, stanowiącej ogrodzenie siatkowe, z działką stanowiącą własność W. P.. Organ wskazał także, iż obiekt posadowiony jest na stopach betonowych o wymiarach 0,35 x 0,35 m w rozstawie wzdłuż ścian bocznych osiowo co 2,55m , że ściany budynku wykonane z blachy falistej , że konstrukcja nośna szkieletowa jest stalowa z profili zamkniętych 5 x 5 cm , że konstrukcję dachu stanowią kratownice stalowe, że dach jest dwuspadowy , symetryczny o pokryciu z blachy falistej, że budynek wyposażony jest w wewnętrzną instalacje elektryczną , że wewnątrz obiektu wykonana jest posadzka betonowa , że od strony wschodniej budynku zamontowane są wrota , że w obiekcie podczas przeprowadzania wizji składowane były materiały - dodatki tapicerskie, że budynek zlokalizowany jest w odległości od granicy północnej działki 9,25 m , natomiast od istniejącego budynku mieszkalno handlowego w odległości 25,30 m. Organ I instancji podkreślił także , że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę przedmiotowego magazynu ani też dokumentacji projektowej , a ponadto magazyn dodatków tapicerskich wybudowany został niezgodnie z przepisami rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r z późn. zmianami, w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. rozdział l ,§ 12 ust. 6 , który brzmi " dopuszcza się usytuowanie budynku , z zastrzeżeniem § 270 ust7 2 , bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt. 2 , lecz nie mniejszej niż 1,50 m od tej granicy , jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu / działki budowlanej/ zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskania pisemnej zgody jej właściciela". Organ wskazał również, że na podstawie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] działka nr [...] , zlokalizowana jest w jednostce określonej A72 MWN tj. " tereny mieszkalnictwa o średniej i niskiej intensywności zabudowy - tereny położone są w obrębie strefy I - ścisłej konserwatorskiej za wyjątkiem A70 i 71 objętych strefą II otulinową". Konkludując powyższe organ I instancji stwierdził, że inwestor dokonał samowoli budowlanej i dlatego zgodnie z treścią art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane , która stanowi, że " właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę , albo zgłoszenia " nakazanie rozbiórki przedmiotowego magazynu było w pełni uzasadnione. Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor B. M., który domagał się jej "oddalenia". Odwołujący się zarzucił, organ I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych , gdyż nie wybudował on żadnego obiektu stałego czy też budowli, jak również magazynu murowanego , a jedynie złożył tylko składak-blaszak w miejsce starej 40-letniej drewnianej szopy, zarzucił także, iż zgłoszenie o składaniu wiaty zostało przez niego dokonane w Urzędzie Miasta i Gminy w [...] w Wydziale Architektury przed jej składaniem , a obecnie czyni starania o uzyskanie "zezwolenia o zatwierdzenie tego składaka". Zarzucił również, że wnioskodawca W. P. wybudował 2-kondygnacyjny budynek z pustaków z oknami na trwałych fundamentach w samej granicy bez jego zgody. W piśmie z dnia [...] stycznia 2003 r. B. M. cofnął odwołanie , wskazując, że postanowił dokonać rozbiórki istniejącej wiaty, stanowiącej tymczasowy magazyn i w to miejsce w sposób legalny wybudować nowy magazyn oraz garaż 3-stanowiskowy na samochody osobowe. Podkreślił też , że uzyskał już od Burmistrza Miasta [...] decyzje o wz i zt dotyczącą zamierzonej inwestycji oraz wykonał projekt budowlany. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł także W. P., zarzucając, że brak w niej określenia terminu dokonania rozbiórki przez inwestora, że nie wyrażał zgody na budowę przedmiotowego magazynu, bowiem inwestor w ogóle o taka zgodę nie występował , a także podkreślił, że w swoim piśmie skierowanym do WINB nie domagał się rozbiórki magazynu , co stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 3 lutego 2003 r. znak [...] na podstawie art. 138 § l pkt. 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. - Dz.U. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. z 2000 r. Dz.U. Nr 106, poz. 1126) po rozpatrzeniu odwołania W. P. od powyższej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał inwestorowi B. M. dokonać rozbiórki magazynu dodatków tapicerskich o wymiarach zewnętrznych10,0 m x 20,04 m zlokalizowanego na działce nr [...] w [...] oraz rozbiórkę wykonać na własny koszt. W jej uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że w wyniku dokonania kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej decyzji uznał , że organ ten uczynił zadość przepisom KPA i Prawa budowlanego, albowiem w okolicznościach nin. sprawy zaistniały wszystkie przesłanki do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego magazynu. Także w ocenie organu odwoławczego przedmiotowy magazyn jest obiektem budowlanym, na realizację którego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, a zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ zobowiązany jest wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m.in. w wyroku z dnia 27.10.1999 r. (sygn. akt: IV SA 1311/96, publ.: Wydawnictwo Prawnicze LEX, rekord nr 47790) konstrukcja przepisu art. 48 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane jest jednoznaczna i kategoryczna i nie daje organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, a skoro B. M. nie posiadał decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, co znajduje potwierdzenie w podpisanym przez strony protokole z oględzin przedmiotu postępowania to w świetle cyt. wyżej przepisu organ I instancji prawidłowo wydał nakaz rozbiórki przedmiotowego magazynu. Odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu W. P. organ stwierdził, że decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego podlega wykonaniu z chwilą, gdy stanie się ostateczna i przepisy prawa nie przewidują określania terminu wykonania obowiązku nią nałożonego, a w sytuacji, gdy właściwym do zastosowania jest tryb art. 48 Prawa budowlanego to bez znaczenia było czy wnioskodawca żądał wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, gdyż w przypadku ustalenia przez organ nadzoru budowlanego, iż istnieją przesłanki do orzeczenia o rozbiórce danego obiektu - organ zobowiązany jest do jej nakazania. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy w tej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zobowiązany był do wydania skarżonej decyzji, jednak niezasadnie nakazał inwestorowi uporządkowanie terenu po rozbiórce, gdyż czynności takie nie wynikają z zastosowanych przepisów prawa i dlatego organ odwoławczy korzystając ze swoich uprawnień na podstawie art. 138 § l pkt. 2 KPA uchylił zaskarżoną decyzję oraz nakazał inwestorowi B. M. dokonać na własny koszt rozbiórki magazynu dodatków tapicerskich o wymiarach zewnętrznych10,0 m x 20,04 m zlokalizowanego na działce nr [...] w [...] . W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie od powyższej decyzji organu II instancji B. M. zarzucił , że decyzja ta jest krzywdząca i została podjęta w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. Na uzasadnienie swojego stanowiska przytoczył raz jeszcze argumenty zawarte w pisemnym odwołaniu co do błędnych ustaleń w zakresie charakteru przedmiotowego obiektu jak i jego wyglądu oraz podkreślił , że organ II instancji nie uwzględnił na jego korzyść faktu wystąpienia przez niego do Urzędu Miasta i Gminy [...] o wydanie zezwolenia na postawienie wiaty. Skarżący wskazał nadto, że zaskarżoną decyzję nakazującą rozbiórkę wydano w okresie, kiedy media obszernie już komentowały nowelizację prawa budowlanego, w wyniku której znacznie złagodzono sankcje grożące inwestorom za brak pozwolenia na budowę i generalnie eliminującą nakazy rozbiórki wzniesionych bez zezwolenia obiektów budowlanych. Skarżący podkreślił także, iż w wyniku podjętych starań aktualnie dopełnił wszystkich obowiązujących wymogów dla uzyskania zezwolenia na postawienie wiaty , a szczególnie w dniu 20 listopada 2002 r. wydania została decyzja o wz i zt dla lokalizacji wiaty na materiały tapicerskie oraz garaż 3-stanowiskowy, a nadto projekt zagospodarowania terenu i projekt budowlany wiaty magazynowej oraz garażu przyjęty został bez zastrzeżeń przez Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków w [...] , co zostało stwierdzone w pisemnej opinii konserwatorskiej z dnia [...] stycznia 2003 r., zaś istotnym potwierdzeniem dopełnienia wymaganych warunków dla uzyskania zezwolenia na postawienie wiaty magazynowej jest sporządzona przez Biuro Geodezji w [...] "Mapa zasadnicza" działki nr [...] zaktualizowana pod względem sytuacji, rzeźby terenu, uzbrojenia podziemnego i granic własności. W piśmie z dnia [...] stycznia 2004 r. skarżący B. M. powiadomił, że orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2004 r. Sąd Rejonowy w [...] umorzył wobec niego postępowanie o to, że nie zastosował się do zaskarżonej decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki wybudowanego w 2002 r. bez wymaganego pozwolenia magazynu dodatków tapicerskich ze względu na znikomą szkodliwość społeczną czynu. Skarżący podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla przyjętego rozstrzygnięcia miała okoliczność postawienia spornego magazynu w miejscu, w którym uprzednio był zbudowany drewniany obiekt kryty dachówką o identycznych parametrach, jak nielegalnie wzniesiony magazyn blaszany. Skarżący raz jeszcze wskazał, że uzyskał już z UMiG [...] wszystkie dokumenty wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę magazynu oraz , że magazyn określony w zaskarżonej decyzji jako "obiekt budowlany" w istocie jest przenośną wiatą metalowa i nie stanowi budowy trwałej. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2003 r. skarżący przedstawił, iż cofnięcie przez niego odwołania od decyzji organu I instancji nie oznaczało, że zgadza się z jej treścią lecz było podyktowane przekonaniem , iż wobec podjęcia działań o uzyskanie formalnego zezwolenia na budowę cofniecie złożonego odwołania uprości sprawę. W kolejnym piśmie złożonym w dniu [...] sierpnia 2003 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. skarżący powołując się na obowiązujące od [...] lipca 2003 r. zmiany w prawie budowlanym wniósł o rozważenie zastosowania legalizacji budowy przedmiotowej wiaty, podkreślając, że spełnione zostały warunki umożliwiające taką legalizację. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i powołał ponownie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zm./. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/ czyli bada legalność zaskarżonej decyzji i całego postępowania dysponując uprawnieniami określonymi w art. 145 do 150 cyt. ustawy. Skarga jest bezzasadna, przytoczone wyżej reguły czynią również bezzasadnym wniosek skarżącego o legalizację przedmiotowego obiektu. W dacie wydania zaskarżonej decyzji treść art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane /t.j.z 2000 r. Dz.U Nr 106 poz.1126 z późn.zm./ była następująca : " Właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ." Zgodnie z treścią art. 28 cyt. ustawy w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Zgodnie zaś z treścią art. 29 tej ustawy w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: 1) obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, b) płyt do składowania obornika, c) szczelnych zbiorników na gnojówkę lub gnojowicę o pojemności do 25 m3, d) obiektów do neutralizacji ścieków o wydajności do 5 m3 na dobę, e) naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m3 i wysokości nie większej niż 4,50 m, 2) obiektów budowlanych piętrzących wodę i upustowych o wysokości piętrzenia poniżej 1 m poza rzekami żeglownymi oraz poza obszarem parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin, 3) obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych, 4) obiektów małej architektury, 5) tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, bez pełnienia jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel, 5a) tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie nie dotyczy obiektów związanych z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, 6) altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich, 7) ogrodzeń, 8) znaków geodezyjnych, a także obiektów triangulacyjnych, poza obszarem parków narodowych i rezerwatów przyrody, 9) obiektów gospodarczych przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej, położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa, 10) opasek brzegowych oraz innych sztucznych, powierzchniowych lub liniowych umocnień brzegu morskiego, względnie brzegu morskich wód wewnętrznych, nie stanowiących konstrukcji oporowych. Także pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na: 1)remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej lub powodzią, a także nie wpływa na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miast, 2)instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, 3)remoncie obiektów regulacji rzek, 4)wykonaniu i remoncie urządzeń melioracji szczegółowych, poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin, 5)wykonaniu i remoncie ujęć wód śródlądowych powierzchniowych o wydajności poniżej 50 m3/h oraz obudowy ujęć wód podziemnych, 6)remoncie sieci telekomunikacyjnych oraz napowietrznych sieci elektroenergetycznych, prowadzonych po dotychczasowych trasach, 7)remoncie dróg, torów i urządzeń kolejowych, 8)instalowaniu krat na obiektach budowlanych, 9)instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, 10)wykonywaniu podczyszczeniowych robót czerpalnych polegających na usunięciu spłyceń dna, powstałych w czasie użytkowania basenów i kanałów portowych oraz torów wodnych, w stosunku do głębokości technicznych (eksploatacyjnych) i nachyleń skarp podwodnych akwenu, objętych uprzednio uzyskanym pozwoleniem wodnoprawnym i pozwoleniem na wykonywanie robót czerpalnych. Stosownie zaś do treści art. 30 ust.1 pkt 1/ cyt. ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymagała budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5a, 9 i 10, oraz wykonywanie robót budowlanych wymienionych w art. 29 w ust. 2 pkt 1-7 i 10 , a zatem legalne wybudowanie przedmiotowego obiektu, w którym składowane były materiały tapicerskie wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę , skoro obiekt ten nie mieścił się w żadnej w/wymienionej kategorii tj. ani w kategorii obiektów, których budowa nie wymagała pozwolenia na budowę ani w kategorii obiektów , których budowa wymagała jedynie zgłoszenia. Wobec tego , że skarżący nie posiadał pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu słusznie organy obu instancji uznały , że doszło do samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy –Prawo budowlane nakazując jego rozbiórkę. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jest okoliczność , iż z dniem 16 marca 2001 r. § 12 ust.6 rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. z 1999 r. Nr 15 poz.140 ze zm./ na treść , którego powołał się organ I instancji został uznany za niezgodny z art.7 ust.2 pkt 1 ustawy-Prawo budowlane zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. /Dz.U.Nr 17 poz. 207/, bowiem pozostaje ona bez wpływu na dokonanie prawidłowej konkluzji, iż skarżący dopuścił się samowoli budowlanej. W okolicznościach faktycznych nin. sprawy i zgodnie z treścią cyt. przepisu art. 48 ustawy-Prawo budowlane nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu było uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zgłoszonych w skardze i w pismach później złożonych należy stwierdzić , że są one nieuzasadnione. I tak ustalenia faktyczne dotyczące rozmiarów , wyglądu i przeznaczenia przedmiotowego obiektu zostały dokonane na podstawie oględzin , które zostały przeprowadzone w obecności skarżącego, z czynności tej został sporządzony protokół zawierający wskazane wyżej dane , protokół ten został podpisany przez skarżącego i z zapisów w nim znajdujących się nie wynika , by skarżący zgłaszał jakieś zastrzeżenia co do treści protokołu. Bez znaczenia pozostaje też zarzut , że skarżący przedmiotowy obiekt wykonał w miejsce istniejącego uprzednio drewnianego obiektu pokrytego dachówką i przyjęte na podstawie tej okoliczności stanowisko sądu powszechnego , na treść którego skarżący się powoływał. Stosownie bowiem do treści art. 3 pkt 6 cyt. ustawy –Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego, a zatem wybudowanie przez skarżącego obiektu w miejscu gdzie uprzednio istniał inny obiekt o identycznych nawet rozmiarach bez uprzedniego pozwolenia musiał w świetle cyt. art. 48 przesądzić o dopuszczeniu się przez skarżącego samowoli budowlanej. Przedmiotem badania sądu powszechnego były zupełnie inne przesłanki, bo zawarte w przepisach prawa karnego, istotne dla rozstrzygnięcia w postępowaniu karnym. Bez znaczenia pozostaje także zarzut skarżącego dotyczący nowelizacji prawa budowlanego. Nowelizacja przepisów nastąpiła bowiem z dniem 11 lipca 2003 r. , natomiast zaskarżona decyzja została wydana przed wejściem w życie tej zmiany . Organy zaś były i są zobowiązane stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji , a nie obowiązujące po tej dacie , choćby ich treść już była znana. Podkreślić wreszcie należy , iż bez znaczenia dla nin. sprawy pozostawało podjęcie działań przez skarżącego - po wszczęciu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji- zmierzających do wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Przede wszystkim należy wskazać, że choćby skarżący dysponował decyzją o wz i zt nawet w dacie wszczęcia nin. postępowania to okoliczność ta nie miałaby znaczenia dla przyjęcia , że budowa została wykonana w warunkach samowoli. Decyzja taka nie rodzi bowiem żadnych uprawnień do rozpoczęcia budowy , ale stanowi jedynie punkt wyjścia do podjęcia starań o wydanie pozwolenia na budowę. Skarżący w skardze podnosił, iż przed wybudowaniem przedmiotowego obiektu zgłosił ten fakt w Wydziale Architektury Urzędu Miasta i Gminy w [...] , ale okoliczności tej w żaden sposób nawet nie uprawdopodobnił ani w toku postępowania administracyjnego , ani w nin. postępowaniu sądowym , przedłożone zaś przez skarżącego dokumenty wskazują , że zgłoszenie to dotyczy wystąpienia o wydanie decyzji wz i zt. Mając na uwadze przytoczone okoliczność Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art.151 cyt. wyżej ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.