I SA/Wa 318/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie NSA Marek Stojanowski WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę. Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] zezwalającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonej pod pas drogowy autostrady [...] , oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie [...], gmina K. stanowiącej własność J. i. M. K. oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał co następuje. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...] ustalił lokalizację autostrady płatnej [...] dla odcinka od km [...] do km [...] na obszarze miasta K. oraz gmin: X., K.,Y. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w Warszawie z dnia [...] maja 1999 r. Nr [...]. Lokalizacją tą objęta została część działki nr [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], stanowiąca współwłasność J. i M. K. na prawach ustawowej wspólności małżeńskiej. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 6 listopada 2002 r. złożył współwłaścielom ofertę zakupu przedmiotowej nieruchomości. Do transakcji nie doszło, wobec czego pismem z dnia 28 marca 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] wyznaczył J. i M. małżonkom K. termin do jej zbycia w trybie cywilno – prawnym. W związku z bezskutecznym upływem terminu wyznaczonego do zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego i wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie [...] , gmina K., stanowiącej własność J. i M. K. - z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie wywłaszczenia w/w działki zawiadamiając o tym współwłaścicieli nieruchomości. W dniu 4 kwietnia 2005 r. odbyła się rozprawa administracyjna z przeprowadzeniem oględzin nieruchomości w celu szczegółowego jej opisu i dokonania innych ustaleń niezbędnych do określenia odszkodowania oraz rozpatrzenia wniosków stron i osób zainteresowanych. W toku rozprawy pełnomocnik współwłaściciela oświadczył, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uchylił decyzje podziałowe dotyczące przedmiotowej nieruchomości, jednakże powyższa okoliczność nie została przez organ uznana za przeszkodę do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] zezwolił na niezwłoczne zajęcie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości przeznaczonej pod pas drogowy autostrady [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie [...] , gmina K. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wojewoda szczegółowo umotywował powody uzasadniające wydanie tej decyzji. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) stanowi, iż po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy - decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Jak wynika z akt sprawy, postępowanie wywłaszczeniowe dotyczące przedmiotowej nieruchomości zostało wszczęte, co oznacza, że spełniona została pierwsza z przesłanek warunkujących możliwość wydania decyzji w trybie w/w art. 17. Spełniona została również druga z przesłanek tegoż artykułu – "uzasadniony przypadek". Wojewoda podkreślił, że planowana inwestycja została zakwalifikowana do zadań, które mają być współfinansowane przez budżet państwa oraz Fundusz Spójności, co oznacza, że przedłużanie jej przygotowania może doprowadzić do cofnięcia przyznanych na ten cel środków z Unii Europejskiej oraz nie wywiązanie się z zawartych przez Polskę umów międzynarodowych. Ponadto brak prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością mógłby spowodować niemożność realizacji planowanej inwestycji, co spowoduje wzmożenie ruchu, będącego zagrożeniem bezpieczeństwa dla jego uczestników. Poza tym brak jest możliwości zmiany projektu przebiegu trasy na planowanym odcinku, zaś budowa autostrady ma duże znaczenie dla społeczności lokalnej i strategiczne znaczenie dla regionu Polski [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Transportu i Budownictwa złożyła M. K., która zarzuciła decyzji naruszenie: 1. art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, 2. art. 21 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 tej Konstytucji oraz w związku z art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, 3. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych, 4. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 10 § 1, 77 § 1,105 § 1, 107 § 3 kpa, Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania i całości akt sprawy, Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...]. Minister powołał się na fakt spełnienia przesłanek koniecznych do wydania przez wojewodę decyzji w sprawie niezwłocznego zajęcia nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe, przewidzianych w art. 17 w/w ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Są to: złożenie przez uprawniony podmiot czyli Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniosku w tej sprawie, przeznaczenie nieruchomości na pasy drogowe, wszczęcie przez wojewodę postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do tej nieruchomości oraz istnienie uzasadnionego przypadku, które przesądzają o konieczności niezwłocznego jej zajęcia. Stosowny wniosek - o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego i wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - został złożony w dniu 1 marca 2005 r., przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na pas drogowy potwierdzone zostało decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r., postępowanie wywłaszczeniowe zostało wszczęte, o czym strony zostały zawiadomione pismem z dnia 17 marca 2005 r., a ponadto zarówno wnioski Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jak i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. wskazały szczególne przyczyny uzasadniające wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu przedmiotowej nieruchomości. Minister Transportu i Budownictwa odniósł się również do zarzutu strony dotyczącego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 2 marca 2005 r. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzji Wójta Gminy K. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, stwierdzając, że zarzut ten nie może stanowić przesłanki zmiany bądź uchylenia decyzji Wojewody [...] dnia [...] lipca 2005 r. Kwestia ta nie dotyczy bowiem postępowania prowadzonego w sprawie niezwłocznego zajęcia nieruchomości przeznaczonych pod pasy drogowe. Wojewoda wydając przedmiotową decyzję badał wyłącznie fakt spełnienia przesłanek wskazanych w art. 17 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K. , wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Wydanej decyzji skarżący zarzucił: a) - naruszenie prawa materialnego, to jest art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, bowiem nie zostało udowodnione zaistnienie uzasadnionych przesłanek do udzielenia w drodze decyzji zezwolenia na zajęcie przedmiotowej nieruchomości, oparto się jedynie na pisemnych twierdzeniach i wyjaśnieniach Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, które nie mogą być uznane za dowody. Skarżący podniósł ponadto, że analiza akt sprawy wykazała, że poza pismami Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w materiałach sprawy brak innych dowodów na okoliczności, które w zaskarżonych decyzjach wskazane zostały jako przesłanki ich wydania, - naruszenie art. 21 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 oraz w związku z art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez zezwolenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na zajęcie przedmiotowej nieruchomości bez przyznania właścicielom tej nieruchomości słusznego wynagrodzenia za dokonane w ten sposób wywłaszczenie rozumiane zgodnie z art. 112 ust. 2 powołanej ustawy jako nie tylko pozbawienie prawa własności, ale również jako ograniczenie tego prawa, b) - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 7, 8, 10 § 1 , 77 § 1, 107 § 3 kpa, poprzez oparcie zaskarżonych decyzji na gołosłownych twierdzeniach Dyrekcji, a twierdzenia te nie są środkami dowodowymi przewidzianymi przepisami kpa, ponieważ nie zostały złożone na zasadach wskazanych w art. 75 § 2 i art. 86 kpa, - naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, poprzez bezzasadne utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności bezzasadnie nadanego przez Wojewodę [...] swojej decyzji. Ponadto skarżący zarzucał, że nie zostały spełnione przesłanki do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, ponieważ pismem z dnia 28 marca 2003 r., doręczonym właścicielom przedmiotowej nieruchomości dopiero w dniu 4 kwietnia 2003 r. wyznaczono zbyt krótki termin (do 30 kwietnia 2003 r.) do zbycia przedmiotowej nieruchomości na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, natomiast stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe autostrad mogło nastąpić dopiero po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu - wyznaczonego przez wojewodę na piśmie właścicielowi nieruchomości - do zawarcia umowy sprzedaży. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wyjaśniając, że w skardze nie podniesiono nowych zarzutów, ani nie wskazano na nowe okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że niniejsza skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego W rozpoznanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Na podkreślenie zasługuje szczególny charakter tej ustawy, wyrażony nie tylko w jej tytule, ale wynikający z całości uregulowań, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Ustawa została zamierzona jako regulacja czasowa - jej obowiązywanie przewidziane zostało (art. 45) do 31 grudnia 2007 roku. Już ten fakt wskazuje, że celem, jaki założył ustawodawca, było unormowanie w szczególny, wyjątkowy sposób stosunków prawnych w określonej sytuacji gospodarczej. Wyjątkowość uregulowań ustawy wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestorów na cele budowlane. Służyć to ma w istocie przyspieszeniu procesu realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Świadczą o tym szczególne - w stosunku do uregulowań ustawy o gospodarce nieruchomościami -rozwiązania przewidziane w omawianej ustawie, a miedzy innymi art. 12, na mocy którego decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi jest równocześnie decyzją zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości, jak również przepis art. 17 stanowiący, iż po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z brzmienia cytowanego przepisu wprost wynika ("udziela zezwolenia", "nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności"), że wykazanie istnienia wymienionych w nim przesłanek obliguje wojewodę do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonej na pas drogowy drogi krajowej oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Także w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę ustawa zawiera znaczące uproszczenia procedur w stosunku do rozwiązań zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Wszystko to świadczy to o intencji ustawodawcy, która nie może pozostać bez wpływu na interpretację przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., celem której jest doprowadzenie do szybkiej rozbudowy i modernizacji sieci dróg w kraju. W rozpoznawanej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem (pismo z dnia 1 marca 2005 r.) o wszczęcie, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości oraz o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Postępowanie w sprawie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości zostało wszczęte, co wynika z zawiadomienia Wojewody [...] z dnia 17 marca 2005 r., na które powołuje się organ w zaskarżonej decyzji. Dla uznania spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. wystarczające jest tylko ustalenie, że zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe, natomiast nie podlega ocenie prawidłowość wszczęcia i prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego. Jest ono odrębnym postępowaniem, które podlega ocenie, co do jego zgodności z prawem, w trybie przewidzianym dla tego postępowania. Dlatego też wszelkie zarzuty skargi odnoszące się do postępowania wywłaszczeniowego przedmiotowej nieruchomości nie podlegają ocenie Sądu w niniejszej sprawie i nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Potrzebę zastosowania szczególnego rozwiązania - wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad uzasadniała tym, że przedmiotowa nieruchomość uznana została za niezbędną do zrealizowania celu publicznego jakim jest budowa autostrady [...]. Inwestycja ta powinna być zrealizowana jak najszybciej, bowiem współfinansowana jest przez budżet państwa i Fundusz Spójności, a jej realizacja obwarowana jest terminami. Nieprzygotowanie jej do realizacji w przewidywanym terminie mogłoby spowodować utratę środków przeznaczonych na ten cel z Unii Europejskiej, świadczyłoby też o nie wywiązaniu się Polski z zawartych umów międzynarodowych, co zmniejszyłoby wiarygodność naszego państwa na arenie międzynarodowej. Wskazano również, że rozpoczęcie budowy autostrady ma duże znaczenie dla społeczności lokalnej, a także strategiczne znaczenie dla regionu Polski [...], gdyż głównym celem realizacji tej inwestycji drogowej jest poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego. W oparciu o powyższą argumentację Wojewoda [...] dokonał oceny przesłanek ustawowych uzasadniających zastosowanie przepisu art. 17 ust. 1 i 2 w/w ustawy, a organ odwoławczy ocenę tę podzielił. Ocena ta, zdaniem Sądu, nie budzi zastrzeżeń. W świetle przytoczonej treści wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 1 marca 2005 r., znajdującego odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, nie może budzić wątpliwości fakt, że w niniejszej sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 17 ust. 1. Nie można uznać też – co zarzuca skarżący - że przyjęta przez organy ocena była dowolna, a twierdzenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad gołosłowne. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tak więc dowodem jest również dokument, którym w rozpoznawanej sprawie jest powołany wniosek. Należy również zauważyć, że stosownie do treści art. 77 § 4 kpa fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Powołane wyżej okoliczności, wskazane we wniosku z dnia 1 marca 2005 r. mają taki charakter, bowiem powszechnie wiadomo, że rozbudowa dróg jest obecnie priorytetowym zadaniem państwa, drogi mają zasadnicze znaczenie dla rozwoju kraju, a środki pochodzące na ten cel w dużej mierze przyznane są przez Unię Europejską i powinny być wykorzystane w określonym terminie. Sąd uznał również za bezzasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 21 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez zezwolenie na zajęcie nieruchomości bez przyznania właścicielom słusznego wynagrodzenia za dokonane w ten sposób ich wywłaszczenie. Powołana ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. w art. 17 stanowi, o czym winien rozstrzygać organ wydając decyzję w trybie tego przepisu. Odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość jest rozstrzygane w decyzji wywłaszczeniowej, której konsekwencją jest odjęcie dotychczasowemu właścicielowi przysługującego mu prawa własności. W niniejszym postępowaniu przepisy prawa nie przewidują przyznania właścicielowi odszkodowania w sytuacji wydania decyzji w trybie art. 17. Natomiast wszelkie szkody, które byłyby konsekwencją zaskarżonych decyzji, jako uszczerbek majątkowy, mogą być rekompensowane odszkodowaniem przyznanym w postępowaniu cywilnoprawnym, dochodzonym przed sądami powszechnymi. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny zaistnienia przesłanek z art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem, a w toku postępowania organy obydwu instancji stosowały prawidłowo przepisy procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji wyroku. .