II SA/Sz 306/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2006 r. sprawy ze skargi B. i J. L. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] o d d a l a skargę B. i J. L. zaskarżyli uchwałę Rady Miejskiej nr. [...] z dnia [...] w przedmiocie zmian w planie miejscowym zagospodarowania Gminy [...] (...) w jej części obejmującej § 3 p.3 pp.2 (str. [...] Uchwały) dotyczącej miejscowości [...] - teren o symbolu [...] - droga klasy dojazdowej. Zarzucając tej uchwale rażące naruszenie prawa tj. art. 3 ust.1 i 2, oraz art.18 ust. 1 p.5a Ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ich interesu prawnego i uprawnień, skarżący wnieśli o nakazanie Radzie Miejskiej zmiany uchwały lub stwierdzenie jej nieważności w części zaskarżonej albo stwierdzenie jej niezgodności z prawem i zasądzenie na rzecz skarżących od Rady Miejskiej kosztów poniesionych w niniejszej sprawie. Skarżący podnieśli, iż podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miejska naruszyła prawo, interes prawny skarżących i ich uprawnienie, gdyż uniemożliwiła im uzyskania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zabudowy działki ogrodowej nr. [...] w [...], co zgodnie z przepisem art.48 ust.3 ustawy Prawo budowlane jest wymagane dla zalegalizowania budowy. Tym samym zaskarżona uchwała naraża ich na poniesienie poważnej szkody majątkowej. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, iż zgodnie z zezwoleniem wydanym przez [...] z dnia [...] wybudowali na działce nr [...] w [...], Obręb [...] budynek - altanę, posadowioną w odległości [...] m od granic działki sąsiedniej. Zabudowa działki pozostawała w zgodności z obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru, co potwierdził Burmistrz [...] zaświadczeniem z dnia [...] znak [...] Zaskarżoną Uchwałą z dnia [...] nr. [...] Rada Miejska w [...] dokonała zmiany w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Po zmianie planu przeważająca powierzchnia wykonanej przez skarżących altany, znalazła się poza granicą nieprzekraczalnej linii zabudowy, w obrębie nowo ustalonego pasa drogi gminnej. Rada Miejska uchwaliła zmianę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru na podstawie dokumentacji planistycznej, wykonanej bez przeprowadzenia na przedmiotowym obszarze inwentaryzacji istniejącej zabudowy, która to inwentaryzacja musiałaby wykazać, że na terenie ogródków działkowych objętym planowanymi zmianami znajduje się trwała zabudowa altanami posadowionymi zgodnie z istniejącym wówczas prawem lokalnym, za zgodą i zezwoleniem właściciela terenu. Powyższe zaniedbanie, skutkowało bezprawnym działaniem Rady Miejskiej poprzez zaplanowanie przebiegu drogi po istniejących zabudowaniach, w tym po wybudowanej przez skarżących altanie. Rada Miejska przy podejmowaniu działań zmierzających do dokonania zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie uwzględniła uprawnień skarżących wynikających z art.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - i nie dopełniła obowiązku zawartego w art.18 ust.2 pkt.5a. . W związku z tym uniemożliwiono skarżącym, którzy poczynili nakłady polegające na zabudowie działki nr[...], uzyskanie zaświadczenia o zgodności zabudowy tej działki z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], wymaganym w trwającym postępowaniu administracyjno - budowlanym, o zalegalizowanie tej budowy co z kolei skutkowało utratą przez skarżących prawa do legalizacji zabudowy przedmiotowej działki altaną o przekroczonej normatywnej powierzchni: Wobec podjęcia zaskarżonej uchwały, lokującej linię nieprzekraczalnej zabudowy na istniejącej altanie, decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w dniu [...], nakazano rozbiórkę tej altany. Decyzja ta została utrzymana w mocy Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Podstawowym argumentem uzasadnienia decyzji obu tych organów, było nie przedłożenie przez skarżących zaświadczenia Burmistrza o zgodności zabudowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co warunkowało legalizację, większej niż normatywna, powierzchni zabudowy. Burmistrz odmówił wydania takiego zaświadczenia z uwagi na zmienioną skarżonym planem funkcję terenu, na którym znajduje się wybudowana altana, wobec usytuowania na tej zabudowie nieprzekraczalnej linii zabudowy, nie - istniejącej w czasie rozpoczęcia i zakończenia zabudowy działki nr[...]. Skarżący w dniu [...]. wezwali Radę Miejską do zaprzestania naruszania ich interesu prawnego i uprawnień zaskarżoną Uchwałą oraz do doprowadzenia do zgodności istniejącej przed uchwaleniem w/w Uchwały zabudowy działki nr[...] w [...], altaną, z prawem lokalnym. Rada Gminy Uchwałą nr. [...] z dnia [...].odmówiła uwzględnienia wezwania skarżących. Odpowiadając na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, wskazując iż: 1. Uchwała nie może zostać zmieniona, nie może być też stwierdzona jej nieważność w części zaskarżonej, lub stwierdzona jej niezgodność z prawem, ponieważ prowadziłoby to do sankcjonowania samowoli budowlanej poprzez dokonanie zmian planu. Działaniem zgodnym z prawem jest działanie odwrotne tj. budowa obiektów budowlanych na podstawie obowiązującego prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego. . 2. Zaświadczenie nie rozstrzyga o zgodności zabudowy altaną działki nr [...] położonej w [...] z prawem miejscowym Zgodnie z art. 217 Kpa - zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. 3. Skarżący nie wybudowali altany zgodnie z zezwoleniem [...] Budynek nie spełnia warunków altany ogrodowej. 4. Skarżący nie posiadają interesu prawnego w tej sprawie, o czym świadczy brak aktu własności przedmiotowego terenu oraz brak stosownych zezwoleń budowlanych. Ponadto wnoszący skargę musi się wykazać naruszeniem ich interesu lub uprawnienia. 5. Rada Miejska uchwaliła zmiany w mpzp na podstawie dokumentów wymaganych przepisami prawa zgodnie z art. 8 ust. 4 obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. 6. Rada Miejska uwzględniła uprawnienia wynikające z art. 3 i spełniła obowiązek wynikający z art. 18 ust. 2 pkt 5a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zawiadamiając właściciela terenu o terminie wyłożenia planu 7. Skarżący wykonali samowolę budowlaną. Rada Miejska nie wiedziała o tym fakcie do czasu, gdy wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia 8. Ryzyko legalizacji posadowionego niezgodnie z obowiązującym prawem budynku ponosi skarżący. 9. Poniesiona szkoda majątkowa nie nastąpi na skutek odmowy zmiany planu, który był sporządzony zgodnie z obowiązującym prawem, ale na skutek niezgodnego z prawem działania skarżących tj. dokonania samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 dalej Ppsa.). Przedmiotem skargi jest przyjęta przez Radę Gminy uchwała w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy, której skarżący zarzucają naruszenie ich interesu prawnego polegające na uniemożliwieniu legalizacji postawionego bez pozwolenia na budowę, na działce, stanowiącej ogród działkowy, obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy [...], który wskutek zmiany planu znalazł się poza dopuszczalną tym planem linią zabudowy. Zdaniem skarżących - podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miejska nie uwzględniła uprawnień skarżących, wynikających z art. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i nie dopełniła wynikającego z niej obowiązku zawartego w art. 18 ust. 2 pkt 5a. Zarzuty te okazały się całkowicie bezpodstawne. Z akt postępowania wynika bowiem, że skarżący byli użytkownikami ogrodu działkowego znajdującego się w kompleksie takich ogrodów. Właścicielem lub użytkownikiem wieczystym całego terenu ogrodów działkowych był [...]. On też, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7.07.1994r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomiony był o wyłożeniu projektu planu. Przepis ten stanowi, iż zarząd gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes może być naruszony ustaleniami. Skoro właścicielem gruntu był [...] - jego zawiadomienia wypełnia dyspozycję powyższego przepisu. Nie można zatem uznać, iż zaskarżona uchwała w sprawie zmiany planu miejscowego podjęta została z naruszeniem procedury uchwalania planu określonej w art. 18 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższego przepisu nie wynika też, że przed uchwaleniem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy zobowiązana była przeprowadzić inwentaryzację i uwzględnić wybudowane nielegalnie obiekty oraz dostosować do nich swe zamierzenia planistyczne. Zgodnie z art. 27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tylko naruszenie trybu postępowania i właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub części. Ustalenia planu objętego zaskarżoną uchwałą mieszczą się w ramach władztwa planistycznego gminy i naruszenie przez zmianę planu czyjego interesu prawnego lub faktycznego nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu lub jego zmiany albo stwierdzenia, iż uchwała podjęta została z naruszeniem prawa - gdyż w świetle art. 147 P.p.s.a. tylko takie środki stosować może sąd administracyjny. Starania strony o zalegalizowanie budowy stanowiącej samowolę budowlaną nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności lub też niezgodności z prawem uchwały rady gminy w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany, podjętej zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skutki naruszenia czyjegoś interesu prawnego lub faktycznego uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa art. 36 przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarga nie znajduje zatem uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.