VI SA/Wa 1368/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku [...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął H. W., skarżącemu w niniejszej sprawie, pozwolenie na trzy sztuki broni palnej myśliwskiej. Podejmując w/w decyzję organ uznał, iż stan faktyczny sprawy wyczerpuje w świetle powołanego przepisu przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. Z zebranych materiałów wynika bowiem, że Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2005 r. sygn. [...] uznał H. W. za winnego popełnionego przestępstwa z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1999 r. o ochronie zwierząt i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności zawieszając ją warunkowo na okres próby 2 lat. Sąd, co podniósł organ w uzasadnieniu decyzji, uznał, iż H. W. stwarza poważne zagrożenie dla porządku prawnego, o czym świadczy łatwość z jaką posługuje się bronią oraz jego przekonanie do konieczności użycia broni w każdej sytuacji. W odwołaniu od tej decyzji H. W. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania bądź o polecenie organowi uzupełnienia postępowania zarzucając błędne uznanie, iż może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż od daty popełnienia czynu upłynęło 2 lata i w tym okresie jego zachowanie, jak wynika z opinii Komisariatu Policji w A. było poprawne i gdyby prognoza postępowania przyjęta przez organ była słuszna, to w tym okresie musiałby się dopuścić działań, które by ją potwierdzały, a tak się nie stało. Nadto stwierdził, że [...] Komendant Wojewódzki Policji winien zaznajomić się z aktami sądowymi sprawy, aby poznać wszystkie okoliczności popełnienia czynu, a powoływanie się jedynie na fakt skazania jest niewystarczające. W ocenie H.W. sam pokrzywdzony T. J. w pewnym sensie przyczynił się do popełnienia czynu, bo psy nie miały kagańców, były prowadzone bez smyczy i swobodnie biegały w pobliżu lasu i na terenach lęgowych ptaków. Odwołujący podniósł również, iż sam o zdarzeniu powiadomił Policję, a Sąd mimo, że wskazał na społeczną szkodliwość popełnionego przez niego czynu, to nie dał temu wyrazu w wymiarze kary, bo wymierzył karę pozbawienia wolności zbliżoną do ustawowego minimum i warunkowo zawiesił jej wykonanie na minimalny okres. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji uznał, iż tak, jak przyjął [...] Komendant Wojewódzki Policji, czyn, którego dopuścił się H. W. stanowi w świetle powołanego przepisu przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] grudnia 2004 r. sygn. akt [...] H. W. został bowiem skazany za popełnienie przestępstwa z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, polegającego na umyślnym zabiciu psa, pomimo, że pies nie był zwierzęciem zdziczałym i znajdował się pod opieką człowieka. H. W. popełniając takie przestępstwo, świadomie naruszył obowiązek prawny, a rodzaj i okoliczności czynu szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego wzbudzają uzasadnioną obawę, iż może on użyć posiadanej broni niezgodnie z przeznaczeniem tj. w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jego postępowanie nie daje zatem gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni. W tym stanie rzeczy organ uznał, iż H. W. należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej ustawy. Podkreślił przy tym, iż prawomocne wyroki sądów karnych wiążą organy Policji w postępowaniu administracyjnym w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną. Z tych względów organy Policji uznały, że popełniając wyżej opisane przestępstwo H. W. utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania broni palnej myśliwskiej zwłaszcza, że przestępstwa tego dokonał właśnie przy użyciu tej broni. Oceny tej nie może zmienić pozytywna opinia w miejscu zamieszkania czy też deklaracje strony dotyczące zgodnego z prawem używania broni w przyszłości. W takim stanie faktycznym i prawnym interes strony, przejawiający się w prawie posiadania pozwolenia na broń winien, w ocenie organu, ustąpić na rzecz interesu ochrony porządku publicznego przez cofnięcie jej zezwolenia, jako osobie skazanej za popełnienie przestępstwa tego rodzaju. W skardze na tę decyzję H. W. zarzucił błędną ocenę okoliczności sprawy, które w jego ocenie nie dawały podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń, obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 9, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej sygn. [...] i ewentualnie powołanie biegłego psychologa dla ustalenia jego cech charakteru oraz brak ustalenia, iż skazanie za przestępstwo automatycznie rodzi obawę, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Nadto zarzucił faktyczne pozbawienie strony poddania kontroli instancyjnej powodów, dla których cofnięto pozwolenie na broń. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obu w/w decyzji, bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie Komendantowi Głównemu Policji umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Organ uznał zarzuty skargi za bezzasadne podnosząc w szczególności, iż z uwagi na obszerne uzasadnienie skazującego wyroku, niedopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej nie miało żadnego znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia i tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. Badanie stanu psychicznego także nie było niezbędne ponieważ przepisy powołanej ustawy określają w art. 15 ust. 5 przesłanki do takiej czynności, a te przesłanki w sprawie nie zachodziły. Fakt, że czyn popełniony przez stronę nie został umieszczony w kodeksie karnym jako wymierzony przeciwko mieniu, nie zmienia, zdaniem organu okoliczności, iż przestępstwo popełnione przez skarżącego pośrednio godziło w mienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile przepisy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli zaskarżonych aktów administracji publicznej z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego nie zaś, co wymaga podkreślenia, wg. kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Stosownie do powołanego przepisu właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy. Zastosowanie przez organ powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne, w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje nieuzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuację, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W świetle powyższego, co należy podkreślić przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest uzasadniona obawa co do użycia broni w takim celu, nie zaś faktyczne użycie broni w tym celu. W sytuacji, gdy organ Policji powziął wiadomość o prawomocnym wyroku wydanym przez Sąd Rejonowy w C. w [...] wydziale [...] sygn. akt [...] (Sąd Okręgowy w K. uznając apelację H. W. za oczywiście bezzasadną wyrokiem z dnia [...] czerwca 2005 r. sygn. [...] utrzymał w/w wyrok w mocy) był zobligowany do dokonania zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Takiej oceny w sprawie dokonano zasadnie uznając, iż fakt skazania H. W. za czyn z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt rodzi uzasadnioną obawę, iż może on użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić przy tym należy, iż prawomocny wyrok Sądu wiąże strony. Stosownie do art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą także sąd administracyjny. Nie jest zatem rzeczą organu czynienie ustaleń faktycznych co do okoliczności zdarzenia skutkującego skazaniem skarżącego i stopnia jego zawinienia. Te okoliczności były przedmiotem oceny i rozważań Sądu Rejonowego w C. który, jak z powołanego wyroku wynika uznał, iż skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów. Rzeczą organu była natomiast ocena, czy skazanie skarżącego w okolicznościach ustalonych przez Sąd Rejonowy skutkuje uzasadnioną obawą, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem publicznym i porządkiem prawnym. Podnoszony w skardze fakt, iż sąd karny nie orzekł o przypadku broni i nie zakazał H.W. wykonywania czynności myśliwego nie zwalnia organu Policji od obowiązku wyjaśnienia w postępowaniu administracyjnym, czy w sprawie zachodzą przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy do cofnięcia pozwolenia na broń i wydanie stosownej decyzji w tym przedmiocie. Takie też postępowanie zostało w sprawie przeprowadzone i organ I instancji, chociaż motywy swej decyzji przedstawił w sposób bardzo zwięzły, to jednak wynika z nich jednoznacznie, iż podstawą cofnięcia pozwolenia na broń była obawa, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem publicznym i porządkiem prawnym uzasadniona tym, że skarżący został skazany prawomocnie za czyn z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Okoliczność, iż skarżący został uznany za winnego popełnienia w/w czynu wyrokiem Sądu Rejonowego w C., a nie powołanym przez organ wyrokiem Sądu Okręgowego w K., który działając jako Sąd II instancji w/w wyrok Sądu Rejonowego utrzymał w mocy, nie czyni tej decyzji wadliwą ani też niezrozumiałą dla strony. Z uzasadnienia tej decyzji jednoznacznie wynika, iż skazanie skarżącego za w/w czyn skutkowało zaliczeniem skarżącego do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Nie zachodzi zatem wbrew przekonaniu skarżącego sytuacja, iż w decyzji nie wskazano powodów cofnięcia pozwolenia na broń i z tych względów strona pozbawiona została możliwości poddania ich kontroli instancyjnej. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji. Z jego treści wynika, iż prawidłowo odczytał motywy decyzji tyle, że uznał, iż fakt skazania za w/w czyn nie stanowi w jego ocenie uzasadnionej podstawy do podjęcia decyzji mocą której cofnięto pozwolenie na broń. Organ II instancji odwołanie rozpoznał przedstawiając z zachowaniem wymogu z art. 107 § 3 k.p.a. w obszernym uzasadnieniu swoje stanowisko w sprawie. Podnieść przy tym należy, iż zgodnie z istotą zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w jej całokształcie. Tak też uczynił Komendant Główny Policji czyniąc trafne ustalenia faktyczne i dokonując bez naruszenia przepisów powołanej ustawy oceny prawnej zaistniałego stanu rzeczy. Organ zasadnie odwołał się do ustaleń Sądu Rejonowego co do okoliczności zdarzenia. Zostały one wskazane w obszernym uzasadnieniu w/w wyroku. Nie było zatem potrzeby dopuszczenia dowodu z akt sądowych tej sprawy i fakt, iż organy takiego dowodu nie przeprowadziły nie powoduje skutku przypisywanego przez skarżącego, niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Zarzut naruszenia art. 9, 75 § 1 i art. 77 k.p.a. jest zatem zarzutem chybionym. Organ był związany ustaleniami sądu karnego także w zakresie okoliczności faktycznych. Okoliczność, iż Sąd Rejonowy badał sprawę w płaszczyźnie prawa karnego nie oznacza, iż ustalenia te są nieprzydatne dla oceny działania skarżącego z punktu widzenia powołanych przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ odwołując się do w/w wyroku Sądu podniósł, iż skarżący zabił psa z naruszeniem ustawy o ochronie zwierząt i zrobił to z premedytacją chcąc wymusić na opiekunie zwierzęcia, posądzonym przez niego o kłusownictwo, wylegitymowanie się. Pies znajdował się pod opieką T. J., który prosił żeby psu nie robił krzywdy. Dodatkowo podnieść należy, iż jak podał Sąd Rejonowy, H. W. potwierdził w swych zeznaniach, że zabicie psa było jego reakcją na to, że T. J. nie chciał okazać dokumentu, bo gdyby to zrobił, nie zastrzeliłby pozostającego pod jego opieką psa. W tym stanie rzeczy Komendant Główny Policji zasadnie uznał, iż popełniając przestępstwo o znamionach umyślności skarżący świadomie naruszył porządek prawny, a rodzaj i okoliczności tego czynu wzbudzają uzasadnioną obawę, iż może on użyć posiadanej broni niezgodnie z przeznaczeniem tj. w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że od zdarzenia upłynęło 2 lata i w tym czasie nie naruszył on porządku prawnego i obecnie ma pozytywną opinię w miejscu zamieszkania nie niweczy powyższej oceny. W sprawie na szczególne uwzględnienie zasługuje fakt, iż posiadanie broni nie jest prawem zagwarantowanym przepisami Konstytucji RP. Jest to prawo reglamentowane i osoba dysponująca pozwoleniem na broń powinna wykazywać się nieskazitelną postawą i szacunkiem do obowiązującego prawa, a wyrok Sądu Rejonowego w C. wskazuje na to, iż skarżący tego wymogu nie spełnia. W świetle powyższego istniała przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Organy zasadnie bowiem uznały, iż skarżący popełniając czyn z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania broni palnej zwłaszcza, iż tego czynu, co bezsporne, dokonał właśnie przy użyciu tej broni. W tym stanie rzeczy nie można czynić zarzutu niewyjaśnienia okoliczności sprawy przez niepowołanie biegłego psychologa. Stosownie do art. 84 § 1 k.p.a. organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii wówczas, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Ocena w tym zakresie należy do organu. Organ takiej konieczności nie stwierdził i jest to w świetle stanu sprawy stanowisko trafne. Należy przy tym podnieść, iż badanie stanu psychicznego odbywa się wyłącznie na zasadach określonych w art. 15 ust. 5 powołanej ustawy, a przesłanki określone w tym przepisie w sprawie nie zachodziły. Z faktu niepoddania skarżącego takiemu badaniu nie można zatem czynić zarzutu i wnioskować o wadliwości zaskarżonej decyzji. Sąd uznał zatem, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy trafnie oceniony przez organy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Czyniąc ustalenia faktyczne znajdujące w tym materiale potwierdzenie, organy dokonały prawidłowej oceny prawnej zaistniałego stanu rzeczy zasadnie bez naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego uznając, iż z przyczyn wskazanych w decyzji zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za bezzasadną i stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.