I SA/Ol 357/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr ) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant apl. adw. Marcin Szewczyk po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 28 września 2006r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2006 rok oddala skargę. Burmistrz P. działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, art. 8 pkt 2, art. 9 ust. 6 pkt 1, art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U z 2002 Nr 9, poz. 84 ze zm.), § 1 ust. 2 Uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej w P. z dnia 28 listopada 2005r. w sprawie stawek podatku od środków transportowych i zwolnień w tym podatku na rok 2006 decyzją z dnia "[...]" r. Nr "[...]" określił K. G. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za okres od m-ca stycznia do m-ca grudnia 2006r. za samochód ciężarowy marki "[...]" o nr rej. "[...]" w ratach i kwocie: I rata 2006 r. w kwocie 460 zł płatna do 15.02.2006r. II rata 2006 r. w kwocie 460 zł płatna do 15.09.2006r. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu podniósł, iż samochód marki "[...]" jest zarejestrowany jako samochód ciężarowy, jednakże używany jest jako środek dydaktyczny w prowadzeniu kursów nauki jazdy kategorii "C". Tym samym pojazd ten nie służy do transportu zarobkowego ani nawet na potrzeby własne. Według odwołującego się pojazd ten, zgodnie z ustawą prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908) odpowiada określeniu "pojazd specjalny - pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadanie specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji". Pojazd do nauki jazdy spełnia te wszystkie wymogi. Jest on pojazdem samochodowym, a jego specjalną funkcją jest praktyczna nauka jazdy oraz służenie jako model do demonstracji rozmieszczenia mechanizmów i urządzeń służących do kierowania pojazdem. Podatnik wyjaśnił też, że pojazd ten posiada specjalne wyposażenie jakim jest tablica kwadratowa barwy niebieskiej z białą literą "L". Ponadto jego zdaniem pojazd do nauki jazdy nie musi posiadać tachografu, co również przemawia za jego zakwalifikowaniem do grupy "pojazdów specjalnych". W związku z tym, zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych powinien zostać zwolniony z obowiązku podatkowego. Decyzją z dnia "[...]" r. Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia II raty podatku od środków transportowych za rok 2006 od samochodu ciężarowego marki "[...]" o numerze rejestracyjnym "[...]" i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji, zaś w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od środków transportu podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton. Bezspornym jest fakt posiadania przez podatnika samochodu ciężarowego marki "[...]", a jego dopuszczalna masa całkowita wynosi 14 ton. Po analizie ustawowej definicji "pojazdu specjalnego" organ odwoławczy stwierdził, iż wszelkiego rodzaju pojazdy mogące służyć do przewozu ładunków nie mogą być uznane za pojazdy specjalne. Tym samym tego rodzaju pojazdy nie będą podlegały zwolnieniu w podatku od środków transportowych. W związku z tym, przedmiotowy pojazd, mimo jego przystosowania do innego celu, wobec okoliczności, iż fizycznie może służyć do przewozu ładunków, nie może być uznany za "pojazd specjalny". Organ II instancji uznał, że poczynione ustalenia pozwalają na stwierdzenie, iż posiadany przez stronę samochód ciężarowy nie jest pojazdem specjalnym ani też pojazdem używanym do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W związku z powyższym nie może korzystać ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 12 pkt 2 ustawy o podatkach i lokalnych. Podkreślił, że ustawa nie uzależnia opodatkowania pojazdów wymienionych w art.8 od ich faktycznego wykorzystywania w celu transportu towarów lub osób. Opodatkowaniu będzie podlegał więc także pojazd, o którym mowa w tym przepisie, wykorzystywany do innych celów niż transportowe, a nawet niewykorzystywany w ogóle. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w części dotyczącej określenia II raty podatku od środków transportowych za rok 2006, z uwagi na treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Ponieważ termin płatności II raty podatku jeszcze nie upłynął - wydanie decyzji w tym zakresie jest przedwczesne. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "odwołanie" od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W jego uzasadnieniu zawarł przede wszystkim argumenty, które znalazły się w odwołaniu do SKO, podnosząc jednocześnie, iż organ odwoławczy posłużył się w uzasadnieniu swojej decyzji niewłaściwą definicją "pojazdu specjalnego". Skarżący zaznaczył, iż organ odwoławczy bazował na nieaktualnych przepisach, a przytoczona definicja nie jest zgodna z aktualną ustawą - Prawo o ruchu drogowym. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko odnośnie kwalifikacji posiadanego pojazdu jako "pojazdu specjalnego". Podniósł, iż samochód "[...]" posiada wszelkie atrybuty potrzebne do uznania go za "pojazd specjalny" w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, że pojazd 1) został przeznaczony przez niego do wykonywania specjalnej funkcji środka dydaktycznego służącego praktycznej nauce jazdy i jako model rozmieszczenia mechanizmów i urządzeń służących do kierowania pojazdem, 2) posiada specjalne wyposażenie, określone w art.55 ustawy Prawo o ruchu drogowym, 3) przewożone są w nim osoby, 4) specjalnie zostaje obciążony ładunkiem do połowy, 5) nie musi posiadać tachografu, podobnie jak pojazd specjalny, 6) w dowodzie rejestracyjnym ma odpowiednim wpisem potwierdzenie zamontowania dodatkowego wyposażenia i przystosowania pojazdu do nauki jazdy. Ponadto skarżący wyjaśnił, że wyrokiem z dnia 16 czerwca 2005r. sygn. akt "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podtrzymał orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" 2005 r. nr "[...]" o sposobie zarejestrowania pojazdu. Dlatego doszedł do wniosku, że pojazd został zarejestrowany wg obowiązujących przepisów. Nie chce polemizować z wyrokiem, jednak uważa, powołując się na treść art.8 k.p.a., że jego problem powinien być rozpatrywany indywidualnie, jednostkowo. W ocenie skarżącego w świetle art.12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który określa, jakie środki transportu są zwolnione od podatku, posiadany przez niego pojazd do nauki jazdy nie powinien być objęty podatkiem. W załączniku nr 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27.09.2003r. (Dz.U. nr 192, poz.1878) w tabeli 3 zatytułowanej "przeznaczenie pojazdów specjalnych" widnieje pozycja "pojazd specjalny inny". Te zapisy świadczą o tym, że pojazd do nauki jazdy należałoby i można zaliczyć do grupy pojazdów specjalnych. Skarżący prosi o zgodne z Kodeksem postępowania administracyjnego rozpatrzenie problemu. Jest instruktorem jazdy, czytając przepisy nie szuka "furtek prawnych" ale nie rozumie dlaczego nie prowadząc żadnej działalności transportowej i nie posiadając koncesji, zezwoleń, nie przewożąc ładunków ma płacić za coś czego nie ma. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazało, iż w decyzji Kolegium powołało się na nieobowiązującą już definicję "pojazdu specjalnego", to jednak takie naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim, z uwagi na treść skargi nazwanej "odwołaniem" należy wyjaśnić, że stosownie do art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. kontrola, o której wyżej mowa polega na orzekaniu, m.innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne i stosowaniu środków przewidzianych tą ustawą. Podstawowym środkiem kontroli jest uchylenie zaskarżonej decyzji, gdy Sąd stwierdzi, że zaistniała któraś z przesłanek do takiego rozstrzygnięcia, określonych w art.145 § 1 pkt 1, lit. a-c p.p.s.a. tj. nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić też należy, że według art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skarg oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego określająca skarżącemu wysokość I raty podatku od środków transportowych w roku 2006. Sąd nie może zatem, jak o to wnosił skarżący rozpatrzyć jego indywidualnej sprawy przy zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest obowiązany (jak wyżej wyjaśniono) do zbadania decyzji pod względem zgodności z prawem. Przystępując więc do meritum sprawy Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną decyzji organów podatkowych obu instancji stanowią przepisy rozdziału 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz.U z 2002 . nr 9, poz. 84 ze zm.) regulujące przedmiot, podmioty zobowiązane, zasady ustalania stawek i sposób wykonywania zobowiązań w podatku od środków transportowych oraz ulgi i zwolnienia w tym podatku. Kompetencje organów podatkowych oraz tryb postępowania w sprawach podatkowych regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005r. nr 8, poz.60 ze zm.). Warunkiem zastosowania norm ustawy regulującej obowiązek podatkowy w danym podatku jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego wg zasad określonych w dziale IV Ordynacji podatkowej tj. m.innymi zasady prawdy obiektywnej realizowanej poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i dokonanie oceny tego materiału (art.122, 187 § 1 i 191). Dowodami w postępowaniu podatkowym m.innymi są dokumenty urzędowe. Stosownie do art.194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Niewątpliwie dane zawarte w dowodzie rejestracji pojazdu przesądzają o rodzaju pojazdu. Jak sam skarżący przyznaje decyzja Starosty Powiatowego w P. znajdująca swój wyraz w dowodzie rejestracji nie została skutecznie przez niego zakwestionowana w postępowaniu administracyjnym i sądowym. Zatem prowadzenie sporu w postępowaniu podatkowym co do tego, że posiadany pojazd powinien być uznany za "pojazd specjalny" w rozumieniu art.2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest bezprzedmiotowe. Organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnego kwalifikowania pojazdów do określonej grupy a w szczególności nie mogą tego dokonywać wbrew ostatecznej decyzji właściwego organu, uznanej za zgodną z prawem prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Zgodnie z art.170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wynikający z dowodu rejestracji pojazdu jego rodzaj jest elementem stanu faktycznego, w odniesieniu do którego znajdują zastosowanie normy materialnego prawa podatkowego. Skoro bezspornym jest w świetle materiału dowodowego sprawy, że skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego marki "[...]" o dopuszczalnej masie całkowitej do 14 ton, to decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy deklaratoryjną decyzję Burmistrza P. w części określającej wysokość I raty podatku od środków transportowych za 2006r. odpowiada przepisom art.8 pkt 2, art.9 ust.1, art.11 ust.1 i art.10 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd w pełni podziela wyrażone w tej decyzji stanowisko, że samochód skarżącego nie podlega zwolnieniu przedmiotowemu, przewidzianemu w art.12 ust.1 pkt 2 ustawy, gdyż używanie go do nauki jazdy nie spowodowało zmiany rodzaju pojazdu określonego wg reguł prawa o ruchu drogowym. Logicznie rzecz ujmując samochód ciężarowy używany do nauki jazdy nie może być pojazdem specjalnym również z tego względu, że zadaniem instruktora jest przygotowanie przyszłych kierowców do kierowania typowym samochodem ciężarowym, w szczególności zaś poruszania się po drogach z właściwym obciążeniem. Stosowne oznakowanie oraz pewne zmiany dostosowawcze w układzie kierowniczym mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa niewprawionemu kierowcy oraz innym uczestnikom ruchu drogowego. Zauważyć też należy, że przy użyciu posiadanego samochodu ciężarowego skarżący prowadzi działalność zarobkową. To, że nie jest to działalność stricte transportowa nie ma znaczenia dla zasadności opodatkowania. Jak słusznie stwierdzono w decyzji, przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wiążą podmiotowo z własnością pojazdu, a przedmiotowo z rodzajem i określonymi parametrami technicznymi pojazdu a nie sposobem jego wykorzystywania. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. .