IV SA/Gl 259/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński, Sędzia NSA Wiesław Morys, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent B. odmówił przyznania H. J. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad jej niepełnosprawną córką K.. Rozstrzygnięcie to wydano na podstawie art. 17 ust. 2 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), a oparto je na ustaleniu, że dochód rodziny wnioskodawczyni w przeliczeniu na dobę przekracza kwotę, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, tj. 583 zł. Mianowicie miesięczny dochód rodziny w 2004 r. w przeliczeniu na osobę wyniósł [...] zł, a więc kwota przekroczenia wynosi [...] zł na osobę w rodzinie, co w przeliczeniu na rodzinę wynosi [...] zł. W odwołaniu wnioskodawczyni zarzuciła, że w jej rodzinie jest dwoje dzieci legitymujących się orzeczeniem o niepełnosprawności, w związku z czym kryterium dochodowe powinno być podwojone i wynosić 1.166 zł na osobę w rodzinie. Zaskarżoną decyzją wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Kolegium stwierdziło nadto, że wskazania odwołania, dotyczące podwojenia kryterium dochodowego, nie mają prawnego uzasadnienia i nie mogą być uwzględnione. W skardze H. J. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 pkt 2, w zw. z pkt 12, w zw. z pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 5 ust. 2 w zw. z ust. 5 a także art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 12 i 77 kpa. Z motywów skargi wynika, że skarżąca kwestionuje wliczenie do dochodu rodziny renty socjalnej pobieranej przez jej drugą pełnoletnią córkę A., która nie zamieszkuje razem z wnioskodawczynią. Jednocześnie skarżąca zarzuciła, że od dochodu rodziny należy odjąć wydatki związane z uczęszczaniem jej córki w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w K. (zaświadczenie dołączone do skargi). Powołała się w tym zakresie na art. 5 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podtrzymała też swój zarzut z odwołania co do podwojenia kryterium dochodowego z art. 5 ust. 2 ustawy. Zdaniem skarżącej przyjmowane przez organy administracyjne pojęcie rodziny jest zbyt rygorystyczne. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Trafnie organy obu instancji powołały się na art. 17 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, według którego świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust.2, tj. 583 zł. Art. 17 ust. 2 odwołuje się więc do konkretnej, ściśle określonej kwoty pieniężnej, która nie może być zatem zmieniona w zależności od ilości niepełnosprawnych osób w rodzinie. Nie budzi także zastrzeżeń sposób wyliczenia przez organy dochodu rodziny wnioskodawczyni w przeliczeniu na osobę. Definicję rodziny zawiera art. 3 pkt 16 powoływanej ustawy. Według tej definicji do rodziny zaliczają się oboje małżonkowie, bez względu na to, czy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Tym samym dochód męża skarżącej musiał być wliczony do dochodu rodziny. W skład rodziny wchodzi także córka skarżącej A., gdyż nie ukończyła ona 25 roku życia i pozostaje na utrzymaniu w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy. Ze wskazanego już zaświadczenia Specjalnego Ośrodka Szkolno- Wychowawczego w K. wynika też, że pobyt w tym Ośrodku jest nieodpłatny, a ponoszona jest jedynie opłata za wyżywienie. Nie pozwala to na zastosowanie art. 5 ust. 5 ustawy, który przewiduje pomniejszenie dochodu rodziny o opłatę ponoszoną za pobyt w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie członka rodziny. Zaznaczyć przy tym wyraźnie należy, że skarżąca nie uzyskałaby prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nawet wówczas, gdyby za córkę A. byłaby ponoszona opłata o jakiej mowa w art. 5 ust. 5 ustawy. Zdanie drugie tego przepisu stanowi bowiem, że wtedy przy ustaleniu dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę nie uwzględnia się członka rodziny przebywającego w tej instytucji. W sytuacji zatem, gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dochód A. J. kształtuje się poniżej kryterium dochodowego z art. 5 ust. 2 ustawy, to nieuwzględnienie jej osoby mogłoby spowodować jedynie zwiększenie wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę. Taki sam rezultat wystąpiłby w razie podzielenia zarzutu skarżącej, że jej córka A. nie wchodzi w skład rodziny, gdyż nie zamieszkuje i nie gospodaruje razem z nią. Art. 17 ust. 2 nakazuje odpowiednie stosowanie art. 5 ust. 3. Z prawidłowych wyliczeń organów administracyjnych wynika jednak, że dochód rodziny skarżącej przekracza kwotę 583 zł o kwotę wyższą od najniższego zasiłku rodzinnego. Chybione są również pozostałe zarzuty skargi. Powołany w niej art. 61 ustawy o świadczeniach rodzinnych w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast zarzutu naruszenia przepisów procedury administracyjnej skarżąca nie umotywowała. Z urzędu nie dopatrzono się takich naruszeń, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.