I OZ 417/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II SO/Op 69/05 w przedmiocie pozostawienia wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W., J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zarządzeniem z dnia 10 marca 2008 r. pozostawił wniosek M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z dnia 25 września 2006 r. oddalił wniosek skarżących o wyłączenie sędziów w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu. Na skutek złożonego od tego postanowienia zażalenia, Sąd w Opolu, wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Skarżący na zarządzenie w tym przedmiocie złożyli zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2007 r. oddalił. Pismem z dnia 28 kwietnia 2007 r. dodatkowo wskazali, że nie został rozpoznany ich wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżących w tym M. W. do wypełnienia i odesłania przesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie pouczono stronę, że niezastosowanie się do przedmiotowego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 8 czerwca 2007 r., zaś w dniu 9 czerwca 2007 r. do Sądu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu podpisany w sposób nieczytelny, nie wskazano w nim również kto jest jego wnioskodawcą. W świetle tych okoliczności, Sąd wezwał M. W. oraz pozostałych skarżących do wskazania, w związku z niewypełnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, kto jest wnioskodawcą. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2007 r. D. W. oświadczyła, że wniosek o prawo pomocy składa ona, M. W. oraz M. W. Do pisma tego nie były załączone jednak żadne pełnomocnictwa, z których wynikałoby, że jest ona uprawniona do występowania w ich imieniu. Dodatkowo Sąd, w dniu 15 września 2007 r. wezwał D. W. do przedłożenia pełnomocnictw do reprezentowania M. i M. W., w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania. Pomimo upływu zakreślonego terminu zarządzenie to nie zostało wykonane. Zażalenie od tego postanowienia złożyli D. i M. W., wnosząc w nim o uchyleniu i zmianę kwestionowanego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zarządzeniem z dnia 10 marca 2008 r. pozostawił wniosek M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi jego nieuzupełnienia i niewskazania kto jest wnioskodawcą w ramach złożonego przez skarżących wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym wniosku w stosownej rubryce nie została wpisana osoba, która domagała się objęcia jej tego rodzaju ochroną. Ponadto pod pismem zawierającym przedmiotowe żądanie został złożony nieczytelny podpis, który nie pozwolił na ustalenie osoby inicjującej w niniejszym postępowaniu kwestie przyznania skarżącym prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie złożyli M. W. i D. W. Legitymację zaś do jego zaskarżenia miała M. W., której wniosek kwestionowanym zarządzeniem został pozostawiony bez rozpoznania. Podkreślić trzeba, że brak jest w aktach sprawy pełnomocnictwa dla M. W. czy D. W., z którego wynikałoby, że mogą oni w jej imieniu podejmować czynności przed sądem administracyjnym. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.