I OZ 416/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. i D. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II SO/Op 69/05 w przedmiocie pozostawienia wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W., J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zarządzeniem z dnia 10 marca 2008 r. pozostawił wniosek M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z dnia 25 września 2006 r. oddalił wniosek skarżących o wyłączenie sędziów w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu. Na skutek złożonego od tego postanowienia zażalenia, Sąd w Opolu, wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Skarżący złożyli na zarządzenie w tym przedmiocie zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2007 r. oddalił. Pismem z dnia 28 kwietnia 2007 r. skarżący wskazali, że nie został rozpoznany ich wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżących, w tym M. W., do wypełnienia i odesłania przesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie pouczono stronę, że niezastosowanie się do przedmiotowego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 czerwca 2007 r., zaś w dniu 9 czerwca 2007 r. do Sadu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu podpisany w sposób nieczytelny, nie wskazano w nim również kto jest jego wnioskodawcą. W świetle tych okoliczności, Sąd wezwał M. W. oraz pozostałych skarżących do wskazania, w związku z niewypełnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, kto jest jego wnioskodawcą. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2007 D. W. oświadczyła, że wniosek o prawo pomocy składa ona, M. W. oraz M. W. Do pisma tego nie były załączone jednak żadne pełnomocnictwa, z których wynikałoby, że jest ona uprawniona do występowania w ich imieniu. Dodatkowo Sąd, w dniu 15 września 2007 r. wezwał D. W. do przedłożenia pełnomocnictw do reprezentowania M. i M. W., w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pomimo upływu zakreślonego terminu zarządzenie to nie zostało wykonane, co skutkowało zastosowaniem przez Sąd nadanego przy wydaniu tego zarządzenia rygoru. Zażalenie od tego postanowienia złożył M. W., wnosząc o uchyleniu i zmianę kwestionowanego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje w myśl art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. w zakresie całkowitym gdy osoba ubiegająca się o przyznanie tego prawa wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania oraz w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się stosownie do treści art. 252 § 2 P.p.s.a. na urzędowym formularzu według utrwalonego już wzoru i zamieszcza się w nim oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy powinno przede wszystkim wynikać kto jest jego autorem i zarazem osobą zainteresowaną objęciem jej tego rodzaju ochroną. Sąd oceniając bowiem zasadność złożonego wniosku strony o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, powinien mieć przede wszystkim możliwość odniesienia zawartych w nim informacji do konkretnej, domagającej się tego rodzaju ochrony, osoby. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie, pod wnioskiem złożonym w sprawie skarżących o przyznanie prawa pomocy został złożony nieczytelny podpis, który nie dawał możliwości ustalenia do kogo ze skarżących należy, a tym samym nie dawał możliwości ustalenia, który ze skarżących z przedmiotowym wnioskiem wystąpił. Na wezwanie Sądu, do sprecyzowania kto jest wnioskodawcą, D. W. złożyła pismo, w którym podkreśliła, że o prawo pomocy w rozpoznawanej sprawie występuję ona, M. W. i M. W. Do pisma tego nie zostało jednak załączone żadne pełnomocnictwo udzielone jej przez M. czy M. W., nie zostało ono również dołączone na późniejsze wezwanie Sądu z dnia 15 września 2007 r. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, na skutek niezachowania warunków formalnych, spełniał przesłanki do zastosowania wobec niego rygoru płynącego z przepisu art. 49 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.