VI SA/Wa 1352/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2006r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 15 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. - skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2006 r., mocą której odmówiono skarżącemu wydania pozwolenie na broń palną myśliwską utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Komendant Wojewódzki Policji w [...] ustalił, że w Sądzie Rejonowym w [...] sygn.akt [...] toczy się p-ko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie czynu zabronionego określonego w art.284 § 2 k.k. tj. przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej. Biorąc pod uwagę te okoliczności organ I instancji uznał, że w tym przypadku spełniona jest przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ Policji nie wydaje pozwolenia na broń w przypadku osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organu I instancji wystarczającą przesłanką odmowną jest sam fakt toczącego się postępowania karnego z zarzutem przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej a wobec brzmienia powołanego wyżej przepisu, żądanie przeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej jest bezzasadne. Od decyzji organu I instancji skarżący, wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego z ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż fakt toczącego się postępowania karnego uzasadnia stanowisko organu. Nadto wskazał, że w toczącym się od 2002r. postępowaniu karnym zeznania świadków są sprzeczne a w aktach sprawy brak jest wiążącej opinii biegłych, co do faktu przywłaszczenia mienia. Zdaniem skarżącego dokonana przez organ interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wskazującego, że sam fakt toczącego się postępowania karnego jest wystarczający do odmowy wydania pozwolenia jest błędna. W jego ocenie fakt prowadzenia wobec niego postępowania karnego o popełnienie przestępstwa p-ko mieniu jest elementem niewystarczającym dla odmowy wydania pozwolenia na broń. Jego zdaniem właściwa interpretacja tego przepisu wiąże się z kumulatywnym spełnieniem się dwóch przesłanek: - istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - skazania lub toczenia się postępowania karnego za przestępstwa przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu. Nadto wskazuje, że przestępstwo winno być popełnione z użyciem przemocy lub groźby karalnej. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz z odwołaniem, stwierdził, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji jest zasadna. Organ II instancji uzasadniając swoją decyzję podniósł, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń w przypadku osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organu II instancji taka redakcja wyżej powołanego przepisu wskazuje, iż w przypadku ustalenia istnienia wspomnianych wyżej przesłanek, organ Policji obowiązany jest odmówić wydania pozwolenia na broń. Zdaniem organu przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi dla organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń wytyczną interpretacyjną co do ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia. Organ uznał, że fakt przedstawienia osobie w postępowaniu karny zarzutu o przestępstwo przeciwko mieniu jest wystarczający do odmowy wydania pozwolenia. Komendant Główny Policji zważył nadto, iż argumentacja skarżącego co do związku przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby karalnej jest nieuzasadniona i nie może być skutecznie przywoływana w obowiązującym stanie prawnym, bowiem przepis w takim brzmieniu nie obowiązuje od 1 stycznia 2004r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący negując zasadność zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji podkreślił, błędną interpretację przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że w jego wypadu istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podniósł, że decyzja wydana na podstawie art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji nie ma charakteru uznaniowego ale należy ją traktować jako związaną. Podniósł, że postępowanie karne toczy się od 2002r. i do chwili obecnej brak jest dowodów świadczących o jego winie. Powołując się na zasadę domniemania niewinności podnosił, że należy ją respektować w tym postępowaniu. Zarzucił, że organ nie przeprowadził dowodów z materiałów z postępowania karnego, wskazując że sam fakt prowadzenia postępowania karnego nie jest wystarczający dla uznania, że stwarza zagrożenie użycia broni w celach sprzecznych z interesem i porządkiem publicznym. Jego zdaniem organ w sposób szczegółowy winien zbadać zarzuty przedstawiane w postępowaniu karnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wskazał, że przepis art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter wiążący, i w związku z tym w świetle ustalonych w postępowaniu administracyjnym okoliczności faktycznych decyzja jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie reguluje przepis art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999r., Nr 53, poz.549 z póź.zm.). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 15 ust. 1 pkt.6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że organ Policji nie wydaje pozwolenia na broń z chwilą ujawnienia, że istnieje uzasadniona obawa, że wnioskodawca może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z woli ustawodawcy takimi osobami są osoby wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa m.in. przeciwko mieniu. W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni wprowadzone zostało art. l pkt 16 lit. a tiret zdanie drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U, 2003, Nr 52, póz. 451) o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Przed tą zmianą art. 15 ust. l pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". W sprawie bezspornie ustalono, że w Sądzie Rejonowym w [...] za sygn.akt [...] toczy się postępowanie, w którym skarżący jest oskarżony o popełnienie przestępstwa p-ko mieniu. Tak więc zgodnie z powołanym przepisem art.15 ust.1 pkt.6 ustawy, organ Policji nie wydaje pozwolenie na broń, jeżeli osoba, która o nie wystąpiła, należy do osób, o których mowa w powołanym przepisie. Jedną z takich "kategorii" osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego są osoby wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie w/w przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że organ Policji nie wydaje pozwolenie na broń z chwilą ujawnienia, że przeciwko osobie, która wystąpiła o wydanie pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa p-ko mieniu. W takim przypadku istnieje uzasadniona obawa, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Konstrukcja tego przepisu uznaje za taką osobę, osobę p-ko której toczy się postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu. Stwierdzenie tego faktu obligowało wręcz organ do przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Tak więc w ocenie Sądu w sytuacji, gdy organ Policji posiadł wiadomość o toczącym się postępowaniu karnym, nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek odmówić wydania pozwolenia, co nie przesądza o rozstrzygnięciu w postępowaniu karnym a w szczególności o fakcie popełnienia przestępstwa, winie lub jej braku. Zdaniem Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktyczny, powołany przepis został zastosowany prawidłowo. Od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt podejrzenia skarżącego o naruszenie porządku prawnego i podejrzenie popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jest wystarczający, do oceny, iż w tym czasie skarżący nie powinien posiadać pozwolenia na broń. W ocenie Sądu nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż toczące się postępowanie i to niezależnie od wymiaru kary (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie, należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego przez posiadacza broni, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni przestępstwa przeciwko mieniu, wymagają kategorycznego działania ze strony organów Policji. Broń jako dobro szczególnie reglamentowane ustawą o broni i amunicji, może być w ocenie Sądu powierzone osobie o wyjątkowych predyspozycjach i nieskazitelnej postawie, a jej przejawem jest przede wszystkim respektowanie ustanowionego prawem porządku. Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana. Organ Policji obu instancji zasadnie uznały, że wobec toczącego się postępowania karnego zachodzi przesłanka opisana w ustawie. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o broni, a zaistniały stan rzeczy - ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, wskazuje jednoznacznie na istnienie przesłanki obligującej do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego zarzut procesowy o braku przeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej jest w ocenie Sądu chybiony. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.