I OSK 1963/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. I. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1047/06 o odrzuceniu skargi Z. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 25 września 2006 r. odrzucił skargę Z. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. W motywach postanowienia podał, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nakleił na oryginale skargi znaczki opłaty sądowej w kwocie 200 zł. Zgodnie zaś z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Naklejenie znaczków opłaty sądowej nie może zostać uznane za prawidłowe uiszczenie wpisu. W myśl art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego odrzuca się bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skarga Z. I., jako skarga dotycząca uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na ich rodzaj czy charakter, podlega wpisowi stałemu w wysokości 200 zł. W związku z powyższym skargę Z. I. należało odrzucić jako nienależycie opłaconą. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył Z. I., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie. Opierając się na art. 194 § 1 w związku z art. 227 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 221 w związku z art. 219 § 2 powołanej ustawy, polegające na odrzuceniu skargi opłaconej znakami opłaty sądowej jako nienależycie opłaconej. W treści skargi kasacyjnej stwierdził, że znane mu jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne opłacenie skargi znakami opłaty sądowej, jednak nie zgadza się z tym stanowiskiem. Skarżący podkreślił, że art. 221 ustawy kładzie nacisk na znajomość przepisów dotyczących wysokości opłat stałych, a nie zasad ich wnoszenia. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł opłatę w prawidłowej wysokości, ale w niewłaściwej formie. Wiedział więc jaka jest wysokość opłaty stałej. Fakt wniesienia opłaty w znakach opłaty sądowej nie może stanowić samoistnej podstawy odrzucenia skargi, gdyż kwoty uzyskane z tytułu sprzedaży znaków opłaty sądowej stanowią dochód Skarbu Państwa, co oznacza, że opłata została uiszczona na rzecz właściwego podmiotu. Ponadto, nie można jednakowo traktować faktu nieuiszczenia opłaty w ogóle oraz jej uiszczenia w formie nieprzewidzianej ustawą. Skarżący wskazał ponadto, że opłacanie pism w formie wskazanej ustawą ogranicza stronie termin wniesienia prawidłowo opłaconego pisma. Pismo takie może bowiem zostać złożone w placówce pocztowej o godzinie 23.59, zaś kasa WSA w Gliwicach czynna jest do godziny 13. Skarżący podkreślił również, że ustawa nie wyłącza możliwości zakupienia gotówką znaków opłaty sądowej. Z ostrożności procesowej autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), Sąd powinien był wezwać pełnomocnika do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że pełnomocnik Z. I. od postanowienia o odrzuceniu skargi wniósł do Sądu zażalenie, opierając je na art. 194 § 1 w związku z art. 227 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tymczasem, zgodnie z art. 173 § 1 powołanej ustawy, od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna, jest to bowiem postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jednak potraktować wniesione pismo jako skargę kasacyjną, gdyż spełnia ono warunki formalne skargi kasacyjnej, w tym wymóg jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 219 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w jasny sposób wskazuje na dwa sposoby poniesienia opłaty sądowej, które są uznawane w postępowaniu sądowoadministracyjnym - opłacenie skargi gotówką w kasie lub na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego. Zakup znaków opłaty sądowej, jako forma opłacania pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie został w ustawie przewidziany, czego świadomość miał pełnomocnik skarżącego, przyznając w skardze kasacyjnej, że opłacił pismo w niewłaściwej formie. Bez względu na ocenę takiego rozwiązania ustawowego, opłacenie znakami opłaty sądowej pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest równoznaczne z jego nieopłaceniem, co wynika jednoznacznie z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, które jest znane pełnomocnikowi Z. I., co przyznał on w treści skargi kasacyjnej. W tym kontekście bezzasadne są argumenty autora skargi kasacyjnej wskazujące, że kwoty uzyskane ze sprzedaży opłaty sądowej stanowią dochód Skarbu Państwa, a więc opłata "i tak zostaje uiszczona na rzecz uprawnionego podmiotu". Niezasadny jest również pogląd, jakoby fakt opłacenia wpisu w niewłaściwej formie należało traktować inaczej niż jego opłacenie w niewłaściwej wysokości. Oba wskazane uchybienia są podstawą do odrzucenia skargi, ustawa nie wprowadza bowiem rozróżnienia między nimi. Pełnomocnik będący adwokatem powinien nie tylko orientować się w wysokości opłat stałych od wnoszonych przez siebie pism, ale i opłacać je w formie przewidzianej ustawą. Nie może odnieść zamierzonego skutku polemika autora skargi kasacyjnej z rozwiązaniami ustawowymi, gdyż ich racjonalność nie jest przedmiotem rozważań Sądu. Nie można się także zgodzić z poglądem skarżącego, iż przepis art. 219 § 2 powołanej ustawy ogranicza termin do wniesienia prawidłowo opłaconego pisma. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych skargę uważa się na opłaconą w terminie, jeżeli stosowna kwota zostanie prawidłowo uiszczona w terminie otwartym dla wniesienia skargi, nawet jeśli nastąpi to po złożeniu samej skargi. Godziny otwarcia kasy nie skracają więc stronie terminu do wniesienia prawidłowo opłaconej skargi. Należy podkreślić, że z uwagi na fakt, że znaki opłaty sądowej nie są wykorzystywane w postępowaniu sądowoadministracyjnym, kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie prowadzi sprzedaży takich znaków. Rozważania dotyczące możliwości zakupu znaków opłaty sądowej gotówką są więc bezprzedmiotowe, wobec faktu, że w art. 219 § 2 ustawy mowa jest o uiszczeniu opłaty gotówką w kasie sądu. Stosownie do art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia grudnia 2003 r., który stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi, został uchylony z dniem 17 marca 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322). Sąd I instancji nie naruszył więc art. 221 w związku z art. 219 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucając skargę Z. I. bez wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.