VII SA/Wa 951/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi J. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości skargę oddala. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 47 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane zezwolił H. i J. L. na wejście na teren nieruchomości nr ewid. [...] w [...] , przy ul: [...] w celu wykonania tynków na ścianie szczytowej budynku zlokalizowanego w granicy działki. Odwołanie od tej decyzji wnieśli J. i J. K.. Decyzją z dnia [...] maja 2004r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniesionego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż inwestor nie uzyskał zgody skarżących na wejście na teren swojej nieruchomości. Także przeprowadzona przez organ pierwszej instancji rozprawa administracyjna nie doprowadziła do porozumienia między stronami. Ponieważ budynek inwestorów posadowiony jest w granicy z działką sąsiednią należącą do skarżących, którzy nie wyrażają zgody na wejście na teren swojej nieruchomości konieczne było wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającej o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej działki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] wnieśli J. i J. K. wnosząc o jej uchylenie. Wskazali, że legitymują się ostateczną decyzją udzielającą im pozwolenia na budowę na nieruchomości objętej skarżonym rozstrzygnięciem, co podnosili już w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji mimo to organ nie ustosunkował się do tego zarzutu. Wydana decyzja pomija także określenie granic niezbędnej potrzeby. Zezwalając inwestorom na zajęcie ich nieruchomości przez 30 dni organ nie zażądał harmonogramu robót i nie wysłuchał w tej sprawie skarżących. Zezwolenie na wejście na ich nieruchomość stanowi także czasowe ograniczenie ich praw własności. Dodatkowo podnieśli, że już obecnie – bez wykonania tynków – budynek inwestorów zajmuje część nieruchomości skarżących i do czasu uregulowania prawa do terenu nie zgadzają się na otynkowanie budynku przez inwestora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych niezbędne jest wejście na teren sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości inwestor obowiązany jest przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatą z tego tytułu. W razie nieuzgodnienia powyższych warunków, właściwy organ – na wniosek inwestora – w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, wydaje decyzję o niezbędnościi wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości (lokalu, budynku). W niniejszej sprawie inwestor pismem z dnia 17 lutego 2004r. wystąpił do Urzędu Miejskiego w [...] o wyrażenie zgody na wykonanie elewacji wapienno-piaskowej ściany szczytowej swojego budynku usytuowanego w granicy z sąsiednią działką. W związku z dokonanym zgłoszeniem zobowiązano inwestora do przedstawienia warunków realizacji robót budowlanych uzgodnionych z właścicielem sąsiedniej nieruchomości. Ponieważ inwestor nie uzyskał zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście przeprowadzono rozprawę administracyjną, która także nie doprowadziła do uzgodnienia warunków i sposobu korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Zasadnie zatem organ, wobec braku porozumienia między stronami na wniosek inwestorów orzekł o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości określając jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z tej nieruchomości w celu wykonania robót objętych zgłoszeniem, co, do których nie zgłosił sprzeciwu. Nie można podzielić zarzutu podniesionego przez skarżących, iż z zaskarżonej decyzji można wywodzić prawo do swobodnego zajęcia całej ich nieruchomości oraz zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego przez określenie zbyt długiego okresu korzystania z niej. Orzekając o niezbędności organ określił warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości wskazując rodzaj i miejsce wykonywanych robót, a także określając termin ich wykonania. Niewątpliwie decyzja wydana na podstawie art. 47 § 2 Prawa budowlanego ogranicza na rzecz inwestora prawa właściciela sąsiedniej nieruchomości, ale jej wydanie jest dopuszczalne dopiero wtedy, gdy zainteresowani nie zdołają porozumieć się w tej sprawie. Ponieważ do takiego porozumienia nie doszło organ uznając zasadność wniosku inwestora wydał stosowną decyzję. Odnosząc się do zarzutu naruszenia granicy skarżącego przez budynek inwestorów wskazać należy, iż sprawy graniczne pozostają poza regulacją przepisów Prawa budowlanego i mogą być rozstrzygane na gruncie prawa cywilnego. Zważywszy na powyższe uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.