I OZ 459/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2006 r. Sygn. akt II SA/Wa 9/06 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 15 listopada 2005 r. nr [...] dotyczącej ochrony danych osobowych postanawia 1. oddalić zażalenie, 2. przyznać od Kasy Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. M. kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) w tym kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy) podatku VAT – tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący M. M. wniósł skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 15 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych, którą następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2006 r. oddalił. Skargę kasacyjną skarżący sporządził osobiście, na skutek czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 marca 2007 r. ją odrzucił. Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone przez pełnomocnika skarżącego z urzędu, który wniósł o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia w całości oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 49 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie oraz art. 173 poprzez jego błędną wykładnię. Naruszenia te, według niego, spowodowały że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wezwał pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia czy wniesiona skarga kasacyjna została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w następstwie niewezwanie tego pełnomocnika do uzupełnienia skargi poprzez jej podpisanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem wymagającym dla nadania jej merytorycznego biegu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym spełnienia określonych wymogów z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do jej sporządzenia (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można, bowiem oczekiwać i egzekwować znajomość przepisów procedury obowiązującej w danym postępowaniu sądowym (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r. GSK 1001/2004). W rozpoznawanej sprawie nie można się zgodzić z pełnomocnikiem skarżącego, co do tego, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszeń poprzez to, że nie wezwał pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia czy to pełnomocnik, czy skarżący sporządził skargę kasacyjną. Należy zauważyć, iż na etapie ogłoszenia wyroku w sprawie M. M., pełnomocnikiem wyznaczonym dla niego z urzędu był adwokat P. G., który po doręczeniu mu uzasadniania przedmiotowego orzeczenia, złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna sporządzona przez skarżącego wpłynęła do Sądu w dniu 14 listopada 2006 r., zaś opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnika skarżącego adw. P. G. w dniu 20 listopada 2006 r. Wydaje się tym samym, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż skarga kasacyjna, która wpłynęła do Sądu w dniu 14 listopada 2006 r. była sporządzona przez skarżącego, a nie przez jego pełnomocnika. Na co oprócz powyższego wskazywała forma jej sporządzenia jak i własnoręczny podpis pod nią skarżącego. Okoliczność ta nie wydawała się budzić wątpliwości, a tym samym nie rodziła konieczności po stronie Sądu do jej wyjaśnienia. Dodatkowo warto podkreślić, iż niesporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata czy radcę prawnego nie jest brakiem podlegającym usunięciu w trybie art. 49 P.p.s.a. Skarga kasacyjna nie odpowiadająca wymogom z art. 175 § 1 P.p.s.a. jest niedopuszczalna w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i jako taka podlega odrzuceniu. Odnosząc się, w dalszej kolejności, do wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, należało stwierdzić, iż wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 250 P.p.s.a., adwokat wyznaczony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W tym stanie rzeczy, uwzględniając treść § 18 pkt 2 d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 Nr 163, poz. 1348 ze zm.) należało pełnomocnikowi skarżącego za podjęcie czynności w postępowaniu zażaleniowym przyznać w ramach wynagrodzenia kwotę 120 zł. Przyznane wynagrodzenia w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej należało, zgodnie z § 2 ust. 3 przytoczonego rozporządzenia, podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności we właściwych przepisach. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.