II SA/Sz 621/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2006r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku J. W. w dniu [...] skierowała do Urzędu Pracy wniosek o przyznanie świadczenia emerytalnego. Starosta decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił przyznania wnioskodawczyni prawa do świadczenia przedemerytalnego. O powyższym organ orzekł na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b, art. 150 b ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), w związku z art. 1 pkt 76 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz U. Nr 164, poz. 1366) oraz w związku z art. 37 k ust 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz U. Nr 6 z 2001 r., poz. 56 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, w uzasadnieniu podając, że J. W., jak wynika z przedstawionych dokumentów, nie spełnia warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 150 b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem nie posiada dwudziestu lat okresów uprawniających do emerytury. Od decyzji Starosty J. W. odwołała się, wskazując, iż nie zgadza się z takim rozstrzygnięciem, bowiem jej zdaniem posiada dwadzieścia lat okresu uprawniającego do emerytury, na który składa się staż pracy [...] renta inwalidzka [...] pobierana od [...] do [...]. Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 150 b ust. 1, 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), w związku z art. 37 k ust 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz U. Nr 6 z 2001 r., poz. 56 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Nr [...] organ podniósł, że rozpatrując kwestię uprawnień strony do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego należy mieć na uwadze przepis art. 150 b ust 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od 1 stycznia 2002 r. do 31 lipca 2004 r. spełniał łącznie warunki określone w art. 37 k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r. z wyłączeniem wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r.", mianowicie ww. osoba musiała być zarejestrowana i posiadać status osoby bezrobotnej, osiągnąć wiek 50 lat w przypadku kobiety, posiadać okres uprawniający do emerytury – co najmniej 20 lat (kobieta), być zatrudnioną w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres 10 lat i zamieszkiwać w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. W dalszej części uzasadnienia, organ podał, że jak wynika z treści przytoczonego uzasadnienia osoba ubiegająca się o świadczenie przedemerytalne musi wykazać, że w okresie pomiędzy 1 stycznia 2002 r. a 31 lipca 2004 r. spełniała łącznie wyżej wymienione przesłanki do uzyskania tego świadczenia i jego zdaniem J. W., nie spełniła jednego z wyżej wymienionych warunków tj. nie udokumentowała okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego 20 lat, gdyż okres pobierania przez nią renty z tytułu niezdolności do pracy nie jest okresem wliczanym do okresu uprawniającego do emerytury w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. J. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyżej wskazaną decyzję Wojewody . W skardze z dnia [...] podniosła, że nie zaliczenie renty inwalidzkiej do okresu nieskładkowego i w konsekwencji odmowa przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego jest bezpodstawne i bezprawne, bowiem przepis art. 7 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zalicza pobieranie renty chorobowej do okresu nieskładkowego, a przepis art. 5 ust. 1 tej ustawy określa, że przy ustalaniu prawa do emerytury i renty i obliczaniu ich wysokości uwzględnia się okresy składkowe i nieskładkowe . Nadto skarżąca oświadczyła, że w jej ocenie wyrażenia : renta inwalidzka, renta z tytułu niezdolności do pracy i renta chorobowa określają to samo świadczenie pieniężne i dlatego pobierana przez nią renta inwalidzka powinna być zaliczona do okresu nieskładkowego i uznane winno być spełnienie wymogu 20 lat okresu uprawniającego do emerytury. W odpowiedzi na skargę organ administracji II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ) i art. 3 § 1 i .§ 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) sądy administracyjne dokonują kontroli decyzji pod względem zgodności z prawem. Rozstrzygając sprawę w powyższym zakresie, Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz U. Nr 153, poz. 1270), co oznacza, iż może uwzględnić z urzędu inne zarzuty, niż zawarte w skardze i w tym przedmiocie orzec. W myśl przepisu art. 150 b ust 1 i ust 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm), pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 lipca 2004 r. spełniał warunki określone w art. 37 k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r., z wyłączeniem wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r.". Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r., nie wcześniej jednak niż od dnia 1 stycznia 2002 r. (ust. 2). Jak już wyżej zostało wskazane, warunki konieczne dla przyznanie świadczenia przedemerytalnego określa ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jedną z przesłanek określonych przepisem art. 37 k ust. 9 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r. z wyłączeniem wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r.", która musi być spełniona przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego jest posiadanie okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego, w przypadku kobiety, co najmniej dwadzieścia lat. Organ (starosta), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w kwestii ustalenia istnienia wyżej wskazywanych już warunków, w tym warunku posiadania okresu uprawniającego do emerytury, czyli posiadania wystarczających okresów składkowych i nieskładkowych, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 5 i nast.) [D z U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353] na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego wydaje decyzję administracyjną w tym przedmiocie. Podejmując decyzję organ jest związany rygorem procedury administracyjnej określającej obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania, między innymi zobowiązany jest dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a) i w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie . Zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja, oprócz oznaczenia organu administracji publicznej, daty wydania, oznaczenia strony, przytoczenia podstawy prawnej, powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne wskazanego rozstrzygnięcia (§ 1). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3) W niniejszej sprawie Starosta decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie przyznania J. W. prawa do świadczenia przedemerytalnego, stwierdzając, że skarżąca nie spełnia warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, bowiem nie posiada 20 lat okresów uprawniających do emerytury . Zdaniem Sądu, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nie wskazał dowodów, których oceny dokonał w toku postępowania i na których oparł swoje rozstrzygnięcie, nie wyjaśnił dokładnie stronie, które okresy uprawniające do emerytury podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego, które zaś nie zalicza się do okresów składkowych bądź nieskładkowych i na jakiej podstawie prawnej. Organ II instancji podejmując decyzję również nie zastosował reguł postępowania określonych przepisami art. 77 k. p .a w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k p.a. Wojewoda , w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, również nie przytoczył stronie dokładnej podstawy prawnej do uznania renty z tytułu niezdolności do pracy jako okresu, którego nie wlicza się do okresu uprawniającego do emerytury, chodź ocena tego rodzaju świadczenia, w niniejszej sprawie, ma istotne znaczenie dla skarżącej, stąd też należy uznać, że organ ten nie ustosunkował się do całości materiału, a uzasadnienie decyzji nie zostało sporządzone w sposób prawidłowy (art. 107 k.p.a). Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji państwowej winien, po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i ocenie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów ustalić, czy J. W. spełnia wymogi wynikające z art. 37 k ust. 9 cytowanej ustawy. Wyjaśnić należy dokładnie, które okresy uprawniające do emerytury podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego, których zaś nie zalicza się do okresów składkowych bądź nieskładkowych i na jakiej podstawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.