IV SA/Wa 1490/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabella Janson, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2006 r. sprawy ze skargi "T." Spółka z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy - skargę oddala - Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa farmy wiatrowej "[...]" wraz z trasą kabla 110 kV i 15 kV na obszarze morskim Rzeczypospolitej Polskiej w rejonie m. R., gm. U. Minister Środowiska po rozpoznaniu zażalenia "T." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody [...] postanowieniem z dna [...] maja 2006 r. Nr [...] uchylił przedmiotowe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "[...]" wszczęte zostało w dniu 14 kwietnia 2004 r. na wniosek inwestora "T." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. Nr 113, poz. 954, zwanej dalej ustawą zmieniającą/ wydanie przedmiotowej decyzji wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, którego jednym z elementów jest uzgodnienie z organem ochrony środowiska. Podkreślił tamże, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu, a z pisma inwestora z dnia 29 grudnia 2005 r. wynika, że chce on z tego trybu skorzystać. Organ II instancji podniósł, iż w świetle dotychczas obowiązujących przepisów Prawa ochrony środowiska i ustawy o ochronie przyrody dla planowanej inwestycji powinny zostać przeprowadzone dwa niezależne od siebie postępowania administracyjne w zakresie ochrony środowiska: jedno przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, drugie zaś przed zezwoleniem wydawanym w trybie ustawy o ochronie przyrody. Podkreślono tamże, że przedmiotem postępowania toczącego się przed Wojewodą [...] było wyłącznie uzgodnienie w zakresie wymagań ochrony środowiska, nie zaś rozstrzyganie o wszelkich kwestiach związanych z zamierzoną inwestycją. Minister Środowiska podkreślił, iż na podstawie § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm./, planowany park elektrowni wiatrowych zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obowiązkowe. Zaznaczył też, iż w świetle art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska raport o oddziaływaniu na środowisko powinien zawierać opis elementów przyrodniczych, w tym też gatunków chronionych w ramach sieci Natura 2000, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor – wezwany przez organ I instancji do uzupełnienia informacji dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na pobliskie obszary Natura 2000 – stwierdził, iż w związku z lokalizacją farmy poza siecią Natura 2000 planowana inwestycja nie będzie wiązać się z możliwością oddziaływania na ptaki tam chronione. Minister Środowiska uznał zatem, iż organ I instancji wydał postanowienie bez uprzedniego zgromadzenia informacji, które pozwoliłyby na rozstrzygnięcie kwestii usytuowania planowanego przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, w tym na obszary Natura 2000. Organ odwoławczy podzielił ponadto wątpliwości organu I instancji dotyczące braku rozpoznania i opisu oddziaływania na gatunki chronione w ramach obszarów Natura 2000. Stwierdził tamże, iż raport o oddziaływaniu na środowisko zawiera nieudokumentowane lub sprzeczne ze sobą informacje. Z materiału dowodowego nie wynika bowiem jednoznacznie, czy i w jakim zakresie planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na ptaki. Zdaniem organu II instancji, przy obecnym stanie wiedzy w zakresie waloryzacji przyrodniczej na Morzu Bałtyckim właściwie przygotowany raport o oddziaływaniu na środowisko powinien być poprzedzony odpowiednimi obserwacjami. Minister Środowiska nie zgodził się również ze stwierdzeniem inwestora zamieszczonym w uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie wniosku, iż nie stwierdza się negatywnych skutków projektu przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, gdyż projekty leżą poza obszarami uznanymi przez niniejszą ustawę i z tego powodu nie mają wpływu na te obszary. Zdaniem organu odwoławczego, stwierdzenie to jest niezgodne z przepisami ustawy o ochronie przyrody, bowiem regulacja art. 33 ust. 1 wspomnianej ustawy zabrania podejmowania działań mogących w znaczny sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla ochrony których został wyznaczony obszar Natura 2000. Nie wskazuje on jednak miejsca ich podejmowania, nie rozróżnia bowiem działań podejmowanych na obszarze od działań podejmowanych poza obszarem. Oznacza to, w ocenie organu II instancji, iż w świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody negatywny wpływ na siedliska i gatunki chronione na obszarach Natura 2000 mogą mieć zarówno przedsięwzięcia realizowane w granicach sieci, jak i poza nią. Wobec niewystarczających informacji w zakresie oddziaływania na obszary Natura 2000, organ odwoławczy uznał, iż sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, a zatem organ I instancji powinien zażądać uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko, powołując się na art. 52 ust. 1 pkt 3 Prawa ochrony środowiska. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego złożyła "T." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wnosząc o jego uchylenie w całości. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2005 r. /zwanej dalej ustawą zmienioną/ w związku z art. 19 ustawy zmieniającej – w części dotyczącej postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - poprzez uchybienie przez organ odwoławczy obowiązkowi zastosowania w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej; 2) naruszenie art. 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 99, poz. 1079, zwaną dalej ustawa uchyloną/ w związku z art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 92, poz. 880, zwanej dalej ustawą nową/ poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie niezbędne jest przeprowadzenie odrębnego postępowania administracyjnego w trybie art. 33 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu ustawy nowej; 3) naruszenie art. 33 ustawy nowej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie obowiązywały w prawie polskim unormowania z zakresu europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000; 4) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie się Ministra Środowiska od obowiązku orzeczenia co do istoty w przedmiotowej sprawie oraz przepisu art. 138 § 2 kpa poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest przeprowadzenie przez organ administracyjny I instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części, to jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego w trybie art. 33 ustawy nowej oraz postępowania uzupełniającego w zakresie raportu oddziaływania na środowisko. Skarżąca spółka podniosła nadto, iż do oceny ustaleń objętych raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Minister Środowiska błędnie zastosował kryteria wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 257, poz. 2573/, albowiem ze względu na datę wszczęcia przedmiotowego postępowania należało zastosować regulację wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. /Dz. U. Nr 179, poz. 1490/. Niezasadnie zatem, zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy wskazał na braki dowodowe w postępowaniu przed organem I instancji w zakresie szczegółowych kwestii związanych z kwalifikowaną formą ochrony przyrody Natura 2000 i wydał orzeczenie kasatoryjne przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Strona skarżąca wnosiła nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podniósł, iż niezrozumiały jest zarzut skarżącej spółki, jakoby organ odwoławczy rozstrzygnął przedmiotową sprawę na podstawie przepisów ustawy Prawo o ochronie środowiska znowelizowaną ustawą zmieniającą. Zgodnie bowiem z wnioskiem skarżącej spółki – na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej - postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest prowadzone w trybie dotychczasowych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest bowiem prowadzone na etapie decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodał nadto, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, kwestionowane postanowienie wydane zostało na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu sprzed wspomnianej powyżej nowelizacji. Organ administracyjny II instancji wskazał ponadto, iż wbrew zarzutom skarżącej spółki przepis art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody dotyczy wyłącznie spraw prowadzonych w trybie przepisów o ochronie przyrody, zaś postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji było prowadzone zgodnie z regulacją ustawy Prawo ochrony środowiska, dlatego też wspomniana regulacja prawna z art. 158 nie ma zastosowania w omawianej sprawie. Minister Środowiska zaznaczył nadto, że stosownie do dyspozycji art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo ochrony środowiska - w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania - raport o oddziaływaniu na środowisko farmy wiatrowej "[...]" powinien odnosić się do wszystkich gatunków fauny i flory występującej w zasięgu negatywnego wpływu inwestycji. Niektóre z tych gatunków 16 dni po złożeniu wniosku inwestora zostały objęte ochroną w ramach Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, co zdaniem organu odwoławczego potwierdza z jednej strony ich występowanie w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, z drugiej zaś – wskazuje na ich przyrodniczą wartość. Informacje zaś dostarczone przez inwestora Wojewodzie [...] w tym zakresie były niewystarczające do identyfikacji możliwości wystąpienia negatywnego wpływu na środowisko przyrodnicze, zatem nie mogły one stanowić podstawy do uzgodnienia warunków zabudowy lub odmowy ich uzgodnienia w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Nadto, zdaniem Ministra Środowiska, potrzebę odniesienia się do możliwości oddziaływania na gatunki przyrodnicze, które zostały objęte ochroną w ramach Sieci Natura 2000, niezależnie od daty złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, potwierdza intencja ustawodawcy wyrażona w art. 10 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji nie dysponował niezbędnymi dowodami i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w celu ich uzyskania. Wojewoda Pomorski wzywał wprawdzie inwestora do uzupełnienia informacji dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na gatunki, które zostały objęte ochroną na pobliskich obszarach Natura 2000, jednakże inwestor stwierdził, iż w związku z lokalizacją farmy poza siecią Natura 2000 planowana inwestycja nie będzie wiązać się z możliwością oddziaływania na ptaki tam chronione. Skoro zatem organ I instancji wydał postanowienie bez uprzedniego zgromadzenia informacji, które pozwoliłyby na rozstrzygnięcie kwestii usytuowania planowanego przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, w tym na gatunki przyrodnicze objęte ochroną w ramach Sieci Natura 2000, to organ odwoławczy celem dokonania oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Naruszyłoby to, zdaniem Ministra Infrastruktury, zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego pozbawiając strony prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy. Podkreślono ponadto, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm./ nie zawiera przepisu przejściowego, na podstawie którego do spraw wszczętych a nie zakończonych stosować należałoby przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że z chwilą wejścia w życie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. regulacja prawna w nim zawarta znajduje zastosowanie również do postępowań wszczętych w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. /Dz. U. Nr 179, poz. 1490/, w tym także do postępowania administracyjnego wszczętego na skutek wniosku inwestora z dnia 14 kwietnia 2004 r. Organ odwoławczy dodał, iż w obu aktach wykonawczych instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii planowane na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej zaliczały się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu byłoby wymagane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga "T." spółki z ograniczona odpowiedzialnością w S. nie jest zasadna. Nie stwierdzono bowiem w toku postępowania sądowoadministarcyjnego, by zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska zostało wydane z naruszeniem prawa. Podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2005 r. /zwanej dalej ustawą zmienioną/ w związku z art. 19 ustawy zmieniającej – w części dotyczącej postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - poprzez uchybienie przez organ odwoławczy obowiązkowi zastosowania w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej - jest całkowicie chybiony. Stosownie do dyspozycji art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tejże ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego przedmiotu. Sąd stwierdził, iż w aktach administracyjnych sprawy będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania znajduje się pismo "T." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. z dnia 29 grudnia 2005 r. skierowane do Ministra Środowiska, w którym inwestor wnosił o przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym przed dniem 28 lipca 2005 r. W piśmie z dnia 17 marca 2006 r., skierowanym do organu odwoławczego, inwestor ponownie wnosił o przeprowadzenie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko według procedury wynikającej z dotychczasowych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ administracyjny II instancji prawidłowo zatem prowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w trybie dotychczasowych przepisów Prawa ochrony środowiska. Przedmiotowe postępowanie, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, przeprowadzane jest na etapie decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Regulacja art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej znajduje bowiem zastosowanie, gdy przedsięwzięcie jest lokalizowane na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i tylko wówczas, gdy przed dniem 28 lipca 2005 r. inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego i przed wskazanym wyżej terminem nie uzyskał jeszcze prawomocnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kontynuacja postępowania w sprawie oddziaływani na środowisko na etapie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zwolni przy tym inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Niezrozumiałe jest przy tym twierdzenie strony skarżącej, jakoby organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska - podczas, gdy – jak słusznie zaznaczył organ II instancji – art. 46 w ust. 1 nie zawierał punktów. Stwierdzić należy nadto, iż w sentencji zaskarżonego postanowienia Minister Środowiska, wbrew zarzutom skarżącej spółki, prawidłowo powołał regulację art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Niezasadny jest zarzut skarżącej naruszenia przepisu art. 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 99, poz. 1079, zwaną dalej ustawa uchyloną/ w związku z art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 92, poz. 880, zwanej dalej ustawą nową/ poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie niezbędne jest przeprowadzenie odrębnego postępowania administracyjnego w trybie art. 33 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu ustawy z 2004 r. Zgodnie z regulacją art. 158 ustawy nowej do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie /to jest przed dniem 1 maja 2004 r./, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd uznał, inaczej niż sugeruje strona skarżąca, iż powołana wyżej norma prawna nowej ustawy o ochronie przyrody dotyczy wyłącznie spraw prowadzonych w trybie przepisów o ochronie przyrody, wówczas gdy postępowanie w sprawie oceny oddziaływani na środowisko dla planowanej inwestycji było przeprowadzone zgodnie z ustawą – Prawo ochrony środowiska. Należy wyraźnie podkreślić, iż w odniesieniu do postępowań o wydanie zezwolenia określonego w art. 33 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody nie może nieć zastosowania przepis przejściowy z art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej, ponieważ dotyczy on wyłącznie postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a te prowadzone są na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a nie ustawy o ochronie przyrody. Do stosowania przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, odsyła art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Ustawa zmieniająca nie zawiera innych przepisów przejściowych, które pozwalałyby na stosowanie przepisów dotychczasowych do postępowań wszczętych na podstawie art. 33 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody. Nie jest trafny zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 33 ustawy nowej o ochronie przyrody poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie /zdaniem skarżącej spółki w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie obowiązywały w prawie polskim unormowania z zakresu Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000/. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że inwestor – wezwany przez organ I instancji do uzupełnienia informacji dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na gatunki, które zostały objęte ochroną na pobliskich obszarach Natura 2000 – stwierdził, że w związku z lokalizacją farmy poza siecią Natura 2000 planowana inwestycja nie będzie wiązać się z możliwością oddziaływania na ptaki tam chronione. Zatem skarżąca spółka nie kwestionowała tego, iż unormowania dotyczące Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 obowiązywały w polskim porządku prawnym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Twierdziła jedynie, że w związku z lokalizacją farmy poza Siecią Natura 2000 planowana inwestycja nie będzie wiązać się z możliwością oddziaływania na ptaki tam chronione /vide znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy Uzupełniające informacje do "Raportów o oddziaływaniu budowy i eksploatacji farm wiatrowych [...] i [...] w odniesieniu do siedlisk awifauny w aspekcie ustawy NATURA 2000" z marca 2005 r./. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jak to już podkreślono wcześniej, było przeprowadzane na podstawie innych przepisów, niż przepisy dotyczące ustawy o ochronie przyrody. Nadto, organ odwoławczy trafnie zauważył, iż w trakcie uzgadniana warunków zabudowy przez organ I instancji w trybie art. 48 ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązywała już ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Wspomniana regulacja stanowi, że tam, gdzie istnieje możliwość negatywnego wpływu inwestycji na przedmiot ochrony Natury 2000 wymagane było przeprowadzenie odrębnego postępowania administracyjnego w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na gatunki i siedliska chronione w ramach Sieci Natura 2000, zgodnie z art. 33 ustawy o ochronie przyrody, niezależnie od daty złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut skarżącej spółki naruszenia przepisu art. 138 § 2 kpa jest, zdaniem Sądu, niezasadny. Regulacja art. 138 § 2 kpa upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasatoryjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zagadnienie dopuszczalności podjęcia przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej może być zatem rozważane na płaszczyźnie postępowania wyjaśniającego /dowodowego/, przeprowadzonego przez organ I instancji. Stosownie do dyspozycji art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska raport o oddziaływaniu na środowisko powinien zawierać opis elementów przyrodniczych, w tym też gatunków chronionych w ramach Sieci Natura 2000, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie Minister Środowiska trafnie ocenił, iż organ administracyjny I instancji nie dysponował niezbędnymi dowodami i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w celu ich uzyskania. Wojewoda [...] wydał zatem postanowienie bez uprzedniego zgromadzenia informacji, które pozwoliłoby na rozstrzygnięcie kwestii usytuowania planowanego przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, w tym na gatunki przyrodnicze, które zostały objęte ochroną w ramach sieci Natura 2000. Organ odwoławczy zasadnie uznał przy tym, iż aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby on przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w znacznej części, do czego organ II instancji nie jest uprawniony, a nadto takie rozstrzygnięcie naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i pozbawiłoby stronę prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Storna skarżąca niezasadnie zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu, jakoby do oceny ustaleń objętych raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Minister Środowiska błędnie zastosował kryteria wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 257, poz. 2573/. Stwierdzić należy, że wspomniana regulacja prawna nie zawiera przepisu przejściowego, na podstawie którego do spraw wszczętych a niezakończonych stosowałoby się przepisy dotychczasowe. Zgodnie zatem z zasadą lex posterior derogat legi priori z dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. znajduje ono zastosowanie do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 179, poz. 1490/. Mając na względzie powyższe rozważania, na podstawie regulacji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Sąd orzekł jak w sentencji.