II SA/Po 479/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2006 r. sprawy ze skargi Rady Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oddala skargę /-/ E. Brychcy /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska W dniu [...].03.2006 r. Rada Gminy podjęła, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), uchwałę nr [...] o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. i D. . Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...].05.2006 r. Wojewoda , w oparciu o przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 z późniejszymi zmianami) orzekł nieważność opisanej powyżej uchwały ze względu na istotne naruszenie prawa. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że dokonał oceny przedmiotowej uchwały w trybie zasad ogólnych ustawy o samorządzie gminy oraz pod względem zgodności przeprowadzonej procedury sporządzania planu miejscowego z przepisami ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 20 ust. 2 tej ustawy). Podkreślił, że czynności podejmowane przez radę gminy w celu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagają chronologii. Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, czynności o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian, przedmiotem ponawianych czynności może być część projektu planu objęta zmianą (art. 19 ustawy). W przedmiotowej sprawie w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu miejscowego wprowadzono zmiany dotyczące przeznaczenia działki nr 447. Określoną pierwotnie w projekcie planu dla wymienionej działki funkcję 1U - usługi niepubliczne z dopuszczeniem lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, zmieniono na UP - zabudowa usługowo - produkcyjna. Wprowadzanie funkcji produkcyjnej tej działki zmienia istotne uwarunkowania związane z wpływem ustaleń planu na środowisko, dotyczy strefy ochrony konserwatorskiej układu ruralistycznego wsi B. , nie pozostaje bez wpływu na krajobraz. Zmiana ta skutkować musiała koniecznością ponowienia procedury planistycznej w zakresie uzupełnienia prognozy oddziaływania planu na środowisko, uzyskania opinii odnośnie zmienionego projektu od organu ochrony środowiska oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Sanitarnego, uzgodnienia z organem ochrony konserwatorskiej. Organ gminy ograniczył się zaś do ponownego wyłożenia planu do publicznego wglądu, pomijając pozostały konieczny zakres ponowienia procedury planistycznej. Doszło więc do naruszenia przepisów art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda powołał się także na treść art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15, art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazał, że ustalenia planu muszą być zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które są wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem konfrontacja ustaleń planu ze studium pozwala stwierdzić brak takiej zgodności. W ocenie Wojewody w uchwalonym planie (rysunki planu nr 1. 2 i 3) wyznaczono tereny inwestycyjne poza wyznaczonymi w studium obszarami (na rysunku studium w skali 1:5000), dotyczy to w szczególności: wysypiska śmieci (O), oczyszczalni ścieków (K), terenów produkcyjno - usługowych (UP) w rejonie ul. [...], terenów powierzchni eksploatacji (PE), terenów zabudowy mieszkalnej i zagrodowej (RM i MN -rozproszonych przy drogach do O. i M. ), terenów zieleni (Z) w dolinie [...]. W kwestionowanym planie przewiduje się dopuszczalną wielkość hodowli na terenie PZ do 500 DJP (§15 uchwały), przy jednoczesnym prawie do przebudowy, rozbudowy lub odbudowy fermy, gdy tymczasem studium zawiera zakaz lokalizacji ferm o wielkości powyżej 300 DJP (ust. 2.1.1. tiret drugie, str. 75 studium). Studium wprowadza zakaz lokalizowania inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska (ust. 2.1.1. tiret pierwsze, str. 75 studium), w planie zaś dopuszcza się odstępstwa od tej zasady (§ 7 ust. 2 pkt 1 lit. a uchwały). Studium wprowadza zakaz lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 100 m od brzegów jezior i rzek (ust. 2.1.1. tiret trzecie , str. 75 studium), rozwój jednostek osadniczych w oparciu o istniejący system osadniczy i ograniczenie zabudowy rozproszonej (j.w. tiret czwarte), a tymczasem w planie wyznacza się, rozproszone tereny pod zabudowę oraz zabudowę w odległości mniejszej niż 100 m od cieków wodnych (rysunki planu nr 1, 2 i 3). Studium wskazuje na ochronę walorów naturalnych środowiska ze szczególnym uwzględnieniem krajobrazu (ust. 2.1.1. tiret piąte, str. 75 studium), a tymczasem dopuszcza się lokalizację zakładu produkcyjnego w parku przy kościele (rysunek planu nr 2), przy niewielkich ograniczeniach formy zabudowy i obiektów budowlanych (§ 12, § 30), w taki sposób, iż walor, jakim była sylweta wsi z dominantą kościoła, ulegnie dalszemu niszczeniu. Studium wskazuje na konieczność zakładania pasów zieleni izolacyjnej przy uciążliwych obiektach (ust. 2.1.3. tiret piąte, str. 78), co nie znajduje przełożenia na ustalenia planu (nie ma wyznaczonych takich pasów zieleni w planie). Wojewoda zaznaczył, że w przypadku, gdy organy gminy uznają za zasadne ustalenie sposobów zagospodarowania terenu pozostającego w sprzeczności z treścią obowiązującego studium, ustalenie to może nastąpić, ale po uprzednim dokonaniu zmiany we właściwym fragmencie studium (art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W kwestionowanym planie miejscowym przeznaczono na cele nierolnicze i nieleśne grunty rolne - łąki klas III-V, w tym kilka zwartych obszarów łąk klasy III o powierzchni powyżej 0,5 ha, mimo iż na takie przeznaczenie nie uzyskano zgody wymaganej przepisami art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku Nr 121, poz. 1266 z późniejszymi zmianami). Dotyczy to terenów w dolinie rzeki [...], dla których ustalono inne niż rolnicze i inne niż leśne użytkowanie terenu - tereny zieleni oznaczone w planie symbolem Z. Wojewoda wskazał też, iż uchwała w sprawie planu jest niezgodna z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określającym obowiązkowy zakres ustaleń planu, a w szczególności: - § 3 ust. 1 pkt 2 planu narusza normę zawartą w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy, nie można bowiem bazować wyłącznie na definicji zawartej w przepisach art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jednoznacznie stwierdzić braku przestrzeni publicznych na podstawie studium opracowanego w poprzednim porządku ustawowym, gdy ich dokładne wyznaczenie w studium nie było wymagane, brak ustalenia zasad zagospodarowania przestrzeni publicznych, a nawet wyraźne wskazanie, że takich przestrzeni nie ma, w miejscowości liczącej 3,5 tysiąca mieszkańców, będącej ważnym ośrodkiem administracyjnym, handlowym i usługowym gminy, niesie ryzyko utraty możliwości wykreowania niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania miejscowości przestrzeni publicznych (główny plac, skwery, główne ulice, parki), bez wątpienia przestrzenie publiczne w obszarze planu występują i trzeba je kształtować odpowiednimi ustaleniami planu; - § 3 ust. 2 pkt 2 planu narusza normę zawartą w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy i jest niezgodny ze stanem faktycznym, bo takie ustalenia występują w uchwale; - zapisy planu dotyczące zasad i warunków zabudowy (§ 10 - 17) nie wyczerpują wszystkich wymaganych przez przepisy art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy elementów, brak wszystkich parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy (w zależności od poszczególnego terenu-różnych), są tylko linie zabudowy, a dla części terenów niektóre elementy dotyczące gabarytów i intensywności zabudowy (powierzchnia zabudowy), w przypadku terenów produkcyjnych, produkcji zwierzęcej, usługowych - nie określa się formy dachu, wysokość zabudowy podaje się w kondygnacjach, co nie może zostać uznane za wyrażenie wysokości, nie można odstąpić od ustawowego obowiązku i stwierdzić, że czegoś się nie określa, albo w ogóle nie określać tego, co zgodnie z ustawą oraz przepisami § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) winno być określone. Wojewoda podkreślił, że wymienione wyżej braki w zapisach planu zostały wcześniej zgłoszone w uwagach Gminnej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej w B. na etapie opiniowania projektu planu przez ten organ. Z wymienionych względów organ nadzoru stwierdził istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. i D., co rodzi konsekwencje określone w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...]Rady Gminy w B. z dnia [...] marca 2006 r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody wniosła Rada Gminy B. , która domagała się jego uchylenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 pkt 13 i pkt 14, art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podkreśliła, że w pierwszej wersji projektu planu działka nr [...] znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem 1U, przeznaczonym pod lokalizację usług niepublicznych z dopuszczeniem lokalizacji zabudowy mieszkaniowej dla właściciela (§ 11). Po uwzględnieniu uwag dla działki nr [...] ustalono przeznaczenie UP - teren zabudowy usługowo-produkcyjnej. Na tym obszarze przeznaczeniem podstawowym jest funkcja usługowa, przeznaczeniem dopuszczaInym funkcja produkcyjno-magazynowa. Dla terenu oznaczonego tym symbolem przewidziano prawo do realizacji na każdej działce budynków: usługowego, administracyjno-socjalnego, produkcyjnych, magazynowych i składowych oraz urządzeń infrastruktury technicznej, maksymalną wysokość budynków ustalono na dwie kondygnacje nadziemne oraz nie ustalono formy dachu (§12). Skarżąca podkreśliła, że działka nr [...] jest działką zabudowaną obiektem produkcyjno-magazynowym, określoną w studium jako teren istniejący przemysłu i składów. Przewidziane planem przeznaczenie działki stwarza szansę zmiany funkcji z istniejącej produkcyjnej na usługową, bez konieczności wypłaty odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości. Obok działki nr [...] w parku jest usytuowana wieża telefonii cyfrowej o wysokości do 50 m od poziomu terenu, na którą wydana była zgoda wojewódzkiego konserwatora zabytków. W miejscowym planie w rozdziale 4 uregulowano zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, przewidziano zachowanie historycznego układu ruralistycznego wsi B. m.in. poprzez dostosowanie nowej zabudowy w obszarze strefy ochrony konserwatorskiej do zabudowy zabytkowej. Ustalenia te sprawiają, że przy podjęciu zamiaru budowy nowych obiektów, właściciel będzie musiał dostosować formę obiektu do warunków uzgodnionych z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Ustalenia planu w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami nie zmieniły się, zmiana przeznaczenia działki nr [...] nie wymagała więc ponowienia uzgodnień z organem ochrony zabytków. W prognozie oddziaływania na środowisko, sporządzanej do projektu miejscowego planu oceniono, jakie skutki dla środowiska mogą wynikać z realizacji ustaleń planu miejscowego. Ocenie podlegał wpływ projektowanego przeznaczenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza, wytwarzanie odpadów, wprowadzenie ścieków do wód i ziemi, przekształcenia naturalnego ukształtowania terenu, emitowanie hałasu, a także przyjęte w planie rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne. Na obszarze wsi B. nie prowadzono badań, na podstawie których można określić wpływ poszczególnych inwestycji na poszczególne elementy środowiska i przedstawić te wyniki w formie kartograficznej. Na obszarze objętym miejscowym planem nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych poziomów w zakresie zanieczyszczenia środowiska. W trakcie sporządzania miejscowego planu, po kolejnym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu, właściciel działki nr [...] wniósł uwagę dotyczącą przywrócenia funkcji produkcyjnej, gdyż funkcja usługowa uniemożliwia prowadzenie na tej działce produkcji oraz obniża jej wartość. Uznano, iż fakt prowadzenia na działce nr [...] – zabudowanej istniejącym od wielu lat obiektem produkcyjno-magazynowym – działalności produkcyjnej oddziaływującej na poszczególne elementy środowiska, został uwzględniony przy opracowaniu prognozy oddziaływania ustaleń planu na środowisko. Zdaniem skarżącej zmiana funkcji w tym wypadku nie pociąga za sobą konieczności zmiany wymienionej prognozy. Wprowadzona w wyniku uwzględnienia uwag korekta planu nie dotyczy spraw będących przedmiotem uzgodnień. W zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego i ochrony przyrody - ustalenia planu nie były zmieniane, wobec czego nie wymagają ponowienia uzgodnień. W zakresie zgodności planu ze studium skarżąca zaznaczyła, iż dotyczy ona zarówno rysunku studium jak i tekstu studium. Na rysunku studium tereny, które mogą być przeznaczone pod zabudowę nie zostały określone precyzyjnie. Konfrontacja zapisów tekstu studium z rysunkiem daje swobodę interpretacji. Na rysunku studium pokazano stan istniejący wynikający z użytkowania terenów zabudowanych i niezabudowanych oraz oznaczeniem barwnym zróżnicowano tereny zainwestowane (w tym przemysł i składy). Na tle tych terenów, pokazano obszary i obiekty środowiska przyrodniczego i kulturowego objęte ochroną prawną oraz kierunki zagospodarowania przestrzennego. Z samej treści rysunku studium w sposób jednoznaczny wynika, że działka nr [...] położona przy ul. [...] obok zabytkowego parku, w obszarze chronionego krajobrazu jest zabudowana i posiada funkcję przemysłową. Również ferma PZ położona w północno-wschodniej części wsi B. , przy drodze do O., istniała, co wynika z rysunku studium, podobnie jak rozproszona zabudowa zagrodowa wzdłuż dróg publicznych. Odnosząc się do tezy zawartej w rozstrzygnięciu nadzorczym, iż tereny inwestycyjne występują poza obszarami wyznaczonymi w studium skarżąca wskazała, iż granice wysypiska śmieci (O) przyjęte w kwestionowanym planie miejscowym wynikają z własności gruntów, studium nie zawiera zapisu dotyczącego granic wysypiska. W tekście studium (strona 88) wskazano jedynie, że gminne składowisko śmieci zaplanowane jest na przyjmowanie odpadów do około 2015 r. W § 31 planu miejscowego wskazano, że dla terenu gospodarowania odpadami (istniejącego składowiska odpadów) przewiduje się prawo do rozbudowy i modernizacji istniejącego obiektu w celu dostosowania budowli do wymogów ochrony środowiska i zmniejszenia jego uciążliwości, zakazuje się postępowania z odpadami w sposób sprzeczny z przepisami ustawy o odpadach i o ochronie środowiska, nakłada się obowiązek zagospodarowania terenu działki zielenią. Wysypisko po wyeksploatowaniu będzie zrekultywowane. Ustalenia planu miejscowego w wyżej wymienionym zakresie są zgodne z ustaleniami studium. Odnosząc się do zarzutów Wojewody dotyczących terenu oczyszczalni ścieków (K) skarżąca podniosła, iż w studium pokazano stan istniejący (teren zabudowany oczyszczalnią ścieków), rysunek nie uwzględnia możliwości rozbudowy, a w ustaleniach studium (str. 87 ust 4. 7) zawarto zapis, że w zakresie porządkowania gospodarki ściekami sanitarnymi na terenie gminy należy dokończyć budowę systemu kanalizacyjnego w B. , łącznie z rozbudową oczyszczalni ścieków. Odprowadzanie ścieków komunalnych w planie miejscowym uregulowano w § 31 pkt 3, natomiast rysunek planu przeznacza pod oczyszczalnię ścieków grunty gminne. Ustalenia planu są zgodne z zapisami studium. W zakresie dotyczącym terenu usługowo-produkcyjnego (UP) w rejonie ulicy [...] w studium (str. 91 § 6.1.) wskazano tereny preferowane pod zabudowę. Są to obszary znajdujące się w potencjalnych zlewniach kanalizacji sanitarnych we wsi B. i [...], potencjalne tereny zabudowy mieszkaniowej we wsiach B. i D. , potencjalne miejsca obsługi turystyki i wypoczynku we wsi B. i potencjalne tereny agroturystyki we wsi D.. Granice terenów przeznaczonych pod zabudowę zostały w studium określone nieostro, oznacza to, że tereny preferowane to wskazane do zabudowy w pierwszej kolejności. Ponadto zgodnie ze studium pod zabudowę mogą być przeznaczone tereny znajdujące się w potencjalnych zlewniach kanalizacji sanitarnej, zlewnie te oznaczono graficznie na rysunku w studium. Zastosowane słownictwo nie określa precyzyjnie wyznaczonych obszarów przeznaczonych pod zabudowę. Określone na rysunku planu granice terenu przeznaczonego pod zabudowę usługowo-produkcyjną zamykają się w granicach działek ograniczonych od południa linią kolejową, a od północy ulicą [...] . Teren przeznaczony w planie pod zabudowę kubaturową, ograniczony nieprzekraczalną linią zabudowy, nie przekracza obszaru preferowanego do lokalizacji zabudowy. Rysunek planu miejscowego jest zatem zgodny z ustaleniami studium. W zakresie dotyczącym terenu powierzchni eksploatacji (PE) tekst studium określa (str. 24), że dla terenu złoża piasku brak jest dokumentacji geologicznej określającej granice złoża, jest jedynie karta rejestracji złoża. Rysunek studium jest jedynie informacją o obszarze, na którym występuje złoże piasku. W studium zawarto regulacje dotyczące ochrony gleb i powierzchni terenu, wskazano, że tereny zdegradowane przez eksploatację powierzchniową powinny zostać zrekultywowane i przeznaczone na cele gospodarcze (strona 78 i 79). Granice terenu (PE) przedstawione na rysunku planu wynikają z rysunku studium, na którym pokazano rejon występowania złoża piasku. Rysunek planu obejmuje również teren poeksploatacyjny wymagający rekultywacji. W § 18 planu przewidziano obowiązek rekultywacji terenu wyrobiska po wyeksploatowaniu złoża. Ustalenia planu są więc zgodne z zapisami studium. Odnosząc się do zarzutu Wojewody dotyczącego terenu zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej (RM i MN) poza wyznaczonymi w studium obszarami istniejącego lub planowanego zainwestowania skarżąca podkreśliła, że w miejscowym planie zachowano tereny istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej usytuowanej wzdłuż dróg publicznych. Jest to rejon sadowniczy i zabudowa związana z produkcją sadowniczą jest rozproszona w sadach. Plan zachowuje istniejące zagospodarowanie terenu. Wieś D. leży przy drodze do M. . Przy drodze do O. leżą tereny objęte granicą zlewni kanalizacji sanitarnej w B. . W studium gminy B. (str. 91) wskazano tereny preferowane pod zabudowę, są to obszary znajdujące się w potencjalnych zlewniach kanalizacji sanitarnych we wsiach B. , D.. Na rysunku studium określone są granice potencjalnych terenów zabudowy wsi B. i D.. Teren wyznaczony w studium nie określa jednoznacznie terenów przeznaczonych pod zabudową. Już z samego znaczenia słowa "potencjalne" wynika, że są to jedne z możliwych terenów pod zabudową. Drugim obszarem przeznaczonym pod zabudowę jest obszar objęty zbiorowym odprowadzeniem ścieków. W związku z powyższym zdaniem skarżącej teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową w miejscowym planie jest zgodny z ustaleniami studium. Odnosząc się do kwestii terenu zieleni (Z) w dolinie rzeki [...] skarżąca podkreśliła, że w studium teren w dolinie rzeki [...] określono jako łąki, w planie zaś jako teren zieleni naturalnej (Z). Co do obszaru tego utrzymano dotychczasowy sposób użytkowania. Podstawowe oznaczenia graficzne (barwne i literowe) do planów miejscowych nie są spójne z obowiązującymi ustawami, brak jest rozróżnienia gruntów rolnych. W oznaczeniach tych dla terenów rolniczych występuje symbol R. Sama nazwa "tereny rolnicze" jest niespójna z art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który wyróżnia jako grunty rolne: użytki rolne (w tym grunty orne, sady, łąki i pastwiska trwałe), grunty pod stawami rybnymi, grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami. Natomiast oznaczenia używane w planach miejscowych odnoszą się tylko do podstawowych funkcji terenów. Są one uzupełniane o dodatkowe oznaczenia graficzne, barwne i cyfrowo-literowe umożliwiające identyfikację terenu z ustaleniami w miejscowym planie. Dodatkowe oznaczenia są wprowadzane przez zespoły autorskie sporządzające miejscowe plany. W studium, w części dotyczącej gospodarki rolnej wskazano, iż tereny wód otwartych i ekosystemy łąk tworzących obszar, które powinny być wyłączone z zabudowy, określono także strefy polityki przestrzennej i wskazano strefy priorytetów dla ochrony środowiska - ciąg ekologiczny Strugi [...] z przyległymi łąkami i zadrzewieniami (str. 81 i 92). W miejscowym planie tereny łąk oznaczono literą "Z - tereny zieleni naturalnej" i tereny te wyłączono z zabudowy budynkami (§ 4 ust. 1). W rozdziale 3 planu dotyczącym zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w § 7 w ust. 2 pkt 4 wskazano, że na terenie objętym planem ochrona przyrody obejmuje dolinę rzeki Strugi [...] - należy zachować ciągłość korytarzy ekologicznych. Tereny łąk i pastwisk w dolinie rzeki Strugi [...] pozostają w dotychczasowym użytkowaniu i są wyłączone z zabudowy budynkami, a ustalenia planu nie zmieniają funkcji terenu i są zgodne z ustaleniami studium. Tereny oznaczone symbolem "Z" nie wymagają więc zgody na wyłączenie gruntów rolnych z użytkowania rolniczego. Skarżąca przyznała, że studium zamieszczono zakaz lokalizacji ferm powyżej 300 DJP i inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska, a w planie dopuszcza się odstępstwa od tej zasady. Zaznaczyła jednak, iż odstępstwa dotyczą urządzeń telekomunikacji (T) i produkcji zwierzęcej (PZ), dotyczą istniejących już inwestycji. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) zakazy przewidziane dla ochrony obszaru chronionego krajobrazu nie dotyczą inwestycji celu publicznego. Urządzenia telekomunikacji są inwestycją celu publicznego. Natomiast wielkość obecnie prowadzonej hodowli zwierzęcej na terenie PZ wynikała z wcześniej obowiązujących przepisów, w których dla wielkości produkcji zwierzęcej do 500 DJP inwestycja zaliczana była do mogących pogorszyć stan środowiska zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Określone w studium zasady ochrony krajobrazu i obszarów przyrodniczych, zawierające zakaz lokalizowania wielkotowarowych ferm hodowlanych większych od 300 DJP, dotyczą terenów niezabudowanych (str. 75). Rada Gminy podkreśliła, że w § 15 planu została utrzymana funkcja i wielkość istniejącej fermy bydła - do 500 DJP, ale by utrzymać tę wielkość należy w granicach działki spełnić wymagania przepisów szczególnych oraz wymagania sanitarne i weterynaryjne. Wielkość inwestycji będzie uzależniona od możliwości spełnienia warunków lokalizacji wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska. Na etapie miejscowego planu nie określa się, jakie będą zastosowane urządzenia chroniące środowisko i nie bada się uciążliwości produkcji zwierzęcej. Następuje to na etapie pozwolenia na budowę. Zdaniem Rady Gminy nieprawdziwy jest również zarzut, że ze studium wynika konieczność zakładania pasów zieleni izolacyjnej przy uciążliwych obiektach i że nie ma takich ustaleń w planie. W "Podstawowych barwnych oznaczeniach graficznych i literowych dotyczących przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego" nie przewidziano oznaczenia dla zieleni izolacyjnej. Ponadto plan miejscowy zawiera w swej treści zapisy dotyczące zieleni przy zagospodarowywaniu poszczególnych terenów (tereny o symbolu "O"-składowisko odpadów, "PZ"-teren fermy, "K" i "1K"-urządzenia kanalizacji ściekowej i kanalizacji wód opadowych). Odnosząc się do kwestii ochrony powietrza atmosferycznego Rada Gminy podkreśliła, iż z treści studium (s. 78, ust. 2.13) nie wynika obowiązek zakładania pasów zieleni izolacyjnej, studium jedynie sugeruje uwzględnianie w przyszłych projektach takich rozwiązań. Zdaniem Rady Gminy, nieprawdziwe jest również twierdzenie organu nadzoru, że dla terenów w dolinie rzeki [...] ustalono inne niż rolnicze użytkowanie terenu. W planie zagospodarowania przestrzennego wymienione w rozstrzygnięciu nadzorczym działki, na które składają się łąki oznaczono symbolem Z. Zmianie nie uległ jednak charakter użytkowania gruntów z rolniczego na poza rolniczy albowiem jest to teren bagien i łąk i nie jest możliwe prowadzenie na tych działkach innej działalności niż rolnicza. Nie było za ten konieczności uzyskania zgody, o której stanowi przepis art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.). W piśmie z dnia [...] września 20006 r. Rada Gminy , uzupełniając zarzuty skargi, podniosła, iż plan zawiera wszystkie konieczne elementy z art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreśliła, że definicję przestrzeni publicznej sformułowano w art. 2 pkt 6 ustawy, który stanowi, iż jest to obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne., określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zdaniem skarżącej, na terenie objętym treścią planu nie występuje obszar przestrzeni publicznej w powyższym rozumieniu. W planie miejscowym określono linie zabudowy, nachylenie dachu, wysokość budynku i intensywność zabudowy (§ 10). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze uznać należy za odpowiadające prawu, choć nie wszystkie wymienione w nim argumenty i zarzuty uznać należy za trafne. Podzielić należy stanowisko organu nadzorczego, iż przedmiotowa uchwała Rady Gminy B. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. i D. podjęta została z istotnym naruszeniem zasad i trybu sporządzania tego typu aktu planistycznego, co wypełnia przesłanki z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. , Nr 80, poz. 717 ze zm.) do stwierdzenia jej nieważności. Przede wszystkim podzielić należy pogląd Wojewody, dotyczący naruszenia w postępowaniu planistycznym art. 19 ust. 1 wymienionej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu – czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania zmian, przy czym – zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy przedmiotem ponowionych czynności może być część projektu planu objęta zmianą. Nie ulega kwestii, iż działka nr [...] w pierwszym projekcie planu miała symbol 1U – tereny przeznaczony pod lokalizację usług niepublicznych, a w wyniku uwzględnienia uwag zmieniono jej przeznaczenie na UP – tereny zabudowy usługowo-produkcyjnej. Porównując zapisy planu dotyczące wymienionych jednostek bilansowych, zawarte w §§ 11 i 12, stwierdzić należy, iż zmianie uległy istotne elementy normujące sposób zagospodarowania terenu, takie jak funkcja terenu, wskaźnik intensywności zabudowy, wymóg zachowania określonej wskaźnikowo powierzchni biologicznie czynnej, wysokość dopuszczalnych obiektów i ich rodzaj, zasady podziału działek. Istniejący działce nr [...] dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu (zabudowa produkcyjno-magazynowa) – przy pierwotnym brzmieniu planu stałby się tymczasowy i ograniczony terminem, a po zmianie – uzyskał potencjalnie trwały charakter. Są to elementy, które mogą wpływać na sposób oddziaływania ustaleń planu na środowisko. W związku z powyższym należało ponowić procedurę w zakresie uzupełnienia raportu i uzyskania uzgodnień w tym zakresie. Brak tych czynności stanowił istotne naruszenie trybu postępowania. Przechodząc do oceny zgodności rozwiązań przyjętych w przedmiotowym planie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...].06.2000 r., na wstępie rozważyć należy charakter prawny studium. Zakres zagadnień objętych studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określa przepis art. 10 ustawy. Wymieniony przepis zawiera otwarty katalog uwarunkowań i głównych treści studium. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż studium wydane na podstawie ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wytycznych do planowania miejscowego zawiera dwa rodzaje ustaleń: - ustalenia koncepcyjne (w postaci kierunków rozwoju i zagospodarowania przestrzennego, postulatów i rekomendacji), a sposób ich uwzględniania w projekcie planu podlega w dużym stopniu na uznaniu rady gminy - ustalenia wiążące przy opracowywaniu planu (zasady i wskaźniki zagospodarowania, zasady ochrony środowiska i jego zasobów, zasady ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego, dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury, ustalenia wskazujące obszary podlegające ochronie lub wymagające zmiany przeznaczenia terenów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wskazania obszarów lokalizacji inwestycji celu publicznego tj. elementy wymienione w art. 10 ust. 2 pkt 2-4, 6-9, 11-15), przy czym te ustalenia muszą znaleźć bezpośrednie odzwierciedlenie w planie, po ich skonkretyzowaniu z uwzględnieniem warunków miejscowych, określeniu granic obszarów (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z.Niewiadomskiego, Warszawa 2005 r. s. 97 – 99) Nie budzi przy tym wątpliwości, iż w zakresie dotyczącym ustaleń wiążących nieuwzględnienie ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest równoznaczne z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego i skutkować musi nieważnością uchwały. Interpretując ustalenia studium i określając ich charakter należy mieć na względzie, iż studium określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ustawy), zaś plan miejscowy reguluje przeznaczenie poszczególnych terenów i sposoby ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14 ustawy). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może określać spraw, ani stosować środków zastrzeżonych dla planu, nie może ingerować w zakres przedmiotowy planu i określać np. przeznaczenia terenów w stopniu zastrzeżonym art. 15 ust. 2 ustawy dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, szczegółowych warunków zagospodarowania terenów, stosować linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu (tak – Z. Niewiadomski, op. cit., s. 102). Wprawdzie w niniejszej sprawie studium powstało na gruncie nieobowiązującej już ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm), jednak zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zachowało ono moc. Dostosowanie studium do wymogów ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym regulują przepisy art. 32 i art. 33 tej ustawy. Jednocześnie podkreślić jednak należy, iż brak aktualizacji nie pozbawia studium ważności. Studium – pomimo odmiennych oznaczeń, standardów i nazewnictwa – ma bowiem spełniać funkcję przewidzianą dla tego aktu w obecnej ustawie, tj. określać politykę przestrzenną i lokalne zasady zagospodarowania, zapisy studium należy więc interpretować w ścisłym związku z art. 9 i art. 10 ust. 2 ustawy. Analizując zasadność rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody w aspekcie prawidłowości stwierdzenia nieważności uchwały na skutek naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, należało zatem mieć na uwadze charakter poszczególnych uregulowań studium, a w szczególności rozważyć ją pod kątem zgodności planu ze studium w zakresie ustaleń wiążących. W tym zakresie większa część zarzutów Wojewody dotycząca niezgodności ustaleń planu ze studium okazała się niezasadna. Podkreślić bowiem trzeba, iż na stronach 75 i 78 studium ujęto zapisy mające charakter ustaleń koncepcyjnych, kierunków rozwoju przestrzennego i postulatów. Dotyczą one warunków ochrony środowiska naturalnego, krajobrazu, rozwoju jednostek osadniczych, zakładania pasów zieleni izolacyjnej przy uciążliwych obiektach (wysypiskach śmieci, oczyszczalniach ścieków, przepompowni ścieków, fermach hodowlanych). Analiza zapisów planu wskazuje, że przyjęte w nim przeznaczenie terenów i zasady ich zagospodarowania są zgodne z określonymi w studium i wymienionymi wyżej ustaleniami koncepcyjnymi i kierunkami rozwoju. Na terenach o symbolach PZ (produkcja zwierzęca) i O (składowisko odpadów) przewidziano obowiązek zagospodarowania terenu działki zielenią, natomiast na terenach o symbolach K i 1K (przepompownia i oczyszczalnia wód opadowych) – możliwość zagospodarowania zielenią. Zgodnie ze studium określono także granice i przeznaczenie terenów o symbolach MN i RM (tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej) oraz terenów o symbolach P, 1U, 2U, UP, U (tereny istniejącego zainwestowania na rysunku studium). W studium określono także strefy polityki przestrzennej (pkt IV.7, s. 92 studium) oraz kierunki rozwoju sieci osadniczej (str. 91 studium, pkt IV.6). W punkcie IV.7 studium określając strefy polityki przestrzennej – odnośnie stref priorytetów dla ochrony środowiska wskazano m.in. ciąg ekologiczny Strugi [...] z przyległymi łąkami i zadrzewieniami. Określając w punkcie IV.6 studium kierunki rozwoju sieci osadniczej, wskazano, iż rozwój terenów osadniczych gminy winien odbywać się przy zachowaniu ładu przestrzennego w kształtowaniu zagospodarowania gminy. Kierunki rozwoju w zakresie zagospodarowania stref osadniczych gminy B. określają tereny inwestycyjne gminy (na które składają się gminne zasoby gruntów preferowanych do zabudowy i gruntów wyznaczonych do zabudowy) oraz ustalenia dotyczące form i zasad zagospodarowania. Jako tereny preferowane pod zabudowę wskazano m.in. obszary znajdujące się w potencjalnych zlewniach kanalizacji sanitarnych we wsiach: B., D., potencjalne tereny zabudowy mieszkaniowej we wsiach B., D.. W punkcie IV.6.2. studium wskazano tereny wyznaczone pod zabudowę: tereny mieszkaniowe (wieś B.: obszar ul. [...]) oraz tereny aktywizacji gospodarczej gminy (wieś B.: obszar ul. [...]oraz wieś B. i D. – obszar wzdłuż drogi do D.). W części ustaleń dotyczących zasad i form zagospodarowania (pkt IV.6.3) wskazano zachowanie i ochronę historycznych układów przestrzennych i obiektów zabytkowych, adaptację i porządkowanie istniejącej zabudowy z dopuszczeniem do plombowych uzupełnień na wyznaczonych terenach inwestycyjnych gminy, ograniczenie rozwoju funkcji osadniczych na pozostałych terenach oraz zachowanie regionalnego charakteru architektury. Z zapisami tymi korelują oznaczenia na rysunku studium, na którym oznaczono obszary inwestycyjne, to jest granice potencjalnych terenów zabudowy, obszary objęte zbiorowym odprowadzaniem ścieków, potencjalne tereny zabudowy mieszkaniowej, wyznaczone tereny zabudowy mieszkaniowej, wyznaczone tereny aktywizacji gospodarczej. Rysunek studium określa także tereny już zainwestowane. Podkreślić trzeba, iż zapisy te mają charakter ustaleń koncepcyjnych – kierunków rozwoju przestrzennego. Studium wyznacza w tym celu obszary, co jednak nie jest tożsame z pojęciem terenów z art. 15 ustawy. To miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa dopiero precyzyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu i określa przeznaczenie terenów. Ustalenia przedmiotowego planu uznać należy za zgodne z wymienionymi kierunkami rozwoju przestrzennego i kierunkami zagospodarowania. Tereny przeznaczone pod szeroko pojętą zabudowę zasadniczo znajdują się w granicach potencjalnej zabudowy wsi B. lub obszarów objętych zbiorowym odprowadzaniem ścieków. Tereny o symbolu 1 MN (projektowanej zabudowy mieszkaniowej) znajdują się wyłącznie na obszarach określonych w studium jako wyznaczone tereny i potencjalne tereny zabudowy mieszkaniowej. Tereny produkcyjno-usługowe (UP) w rejonie ul. [...] znajdują się w części na obszarze "terenu wyznaczonego pod aktywizację gospodarczą" w studium, w pozostałej części na terenach zainwestowanych w przemysł i składy, w granicach potencjalnych terenów zabudowy wsi i w obszarze objętym zbiorowym odprowadzaniem ścieków. Wprawdzie poza tymi obszarami znajduje się niewielka część terenu UP na końcu ul [...] (ulica ta nosi oznaczenie 15KD), jest to jednak uzupełnienie terenów o symbolu UP, tworzy z nimi całość urbanistyczną. W tym zakresie plan jest zatem zgodny jest z kierunkami rozwoju przestrzennego określonymi w studium. Zgodne ze studium są także ustalenia planu w zakresie dotyczącym terenów zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej MN i RM przy drodze do O. i M.. Należy podkreślić, iż tereny MN przy drodze do O. znajdują się w granicach potencjalnych terenów zabudowy wsi i w obszarze potencjalnej zabudowy mieszkaniowej oraz w obszarze objętym zbiorowym odprowadzaniem ścieków. Natomiast tereny o symbolu MN i RM przy drodze do M. są terenami z istniejącą zabudową, związaną z gospodarstwami sadowniczymi, w części znajdującymi się w granicach potencjalnej zabudowy wsi i w obszarze objętym zbiorowym odprowadzaniem ścieków (obszary inwestycyjne). Z kolei teren zieleni naturalnej określony w planie w § 4 stanowi korytarz ekologiczny rzeki Strugi [...] (§ 7 ust. 2 pkt 4) i odpowiada określonej w studium strefie priorytetów dla ochrony środowiska (str. 92 studium). W studium w części graficznej oznaczono obiekty: wysypisko odpadów i oczyszczalnię ścieków, określając ich wstępną lokalizację. Lokalizacja w planie terenów przeznaczonych na wymienione inwestycje nie narusza zasad sporządzania planu, bowiem zasadniczo pokrywa się z lokalizacją ze studium, odbiega od niej tylko nieznacznie, tereny o wymienionym przeznaczeniu znajdują się w określonym na rysunku studium orientacyjnym zasięgu uciążliwości tych obiektów, nadto są to obiekty już istniejące. Teren PE (powierzchniowej eksploatacji) odpowiada oznaczonemu w studium złożu piasku oraz terenowi poeksploatacyjnemu wymagającemu rekultywacji i w związku z tym uchwała Rady Gminy w podanym zakresie także nie narusza zasad sporządzania planu miejscowego. Zauważyć też należy, iż na stronie 75 studium (punkt IV.2.1.1.) przewidziano zakaz lokalizowania budynków na gruntach leśnych. W kwestionowanym planie miejscowym powtórzono taki zapis – w § 4 ust. 1 przewidziano zakaz zabudowy budynkami m.in. terenów lasu (ZL). W planie nie ma też terenów przeznaczonych w nim pod zabudowę, które są terenami leśnymi. W zakresie dotyczącym zgodności planu ze studium, w części należało jednak podzielić ustalenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody. Zasadnie Wojewoda wskazał zapisy § 15 uchwały jako sprzeczne ze studium. Studium określa bowiem także obszary oraz zasady ochrony środowiska oraz jego zasobów, przyrody, które to ustalenia są wiążące dla organów sporządzających miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy). Na stronie 75 studium (punkt IV.2.1.1) przewidziano zakaz lokalizowania inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz ferm hodowlanych powyżej 300 DJP. Zakaz ten dotyczy terenów niezabudowanych w obszarze chronionego krajobrazu. Tymczasem na terenie PZ przewidziano prawo do prowadzenia produkcji zwierzęcej – chowu do 500 DJP (§ 15 ust. 5 planu) oraz dopuszczono budowę nowych obiektów (§ 15 ust.1, 2, 3, 4, 7), przy czym dopuszczając taką działalność nie zróżnicowano wymogów i zasad odnoszących się do już istniejącego na tym terenie przedsięwzięcia i do nowych przedsięwzięć mogących powstać w przyszłości. Z tych względów zapis ten jest niezgodny ze studium. Tym samym niezgodny ze studium jest zapis § 7 ust. 2 pkt 1 planu, w którym dopuszczono odstępstwa od wyrażonego w studium bezwzględnego zakazu lokalizowania inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska (pkt IV.2.1.1. tiret pierwsze). W konsekwencji – w podanym zakresie dopuszczono się naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Wskazać jednak trzeba, że teren T (obiekty i urządzenia telekomunikacji) znajduje się na terenie zabudowanym, nie jest zatem objęty zakazem wymienionym w pkt IV.2.1.1. studium. Na stronie 75 studium (punkt IV.2.1.1.) przewidziano także zakaz lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 100 m od brzegów rzek i jezior. Zauważyć należy, iż w rozstrzygnięciu nadzorczym nie wskazano, na których konkretnie terenach dopuszczających powstanie nowej zabudowy nie uwzględniono wymienionego zakazu ze studium; stwierdzić należy, iż zakaz ten powinien być uwzględniony przy określeniu zasad zagospodarowania terenów o symbolu RM (zabudowa zagrodowa) leżących bezpośrednio przy brzegach rzeki Struga [...]. W tym zakresie brak stosownych ustaleń w planie stanowi naruszenie zasad jego sporządzania. W planie miejscowym nie określono również zasad zagospodarowania terenów określonych jako zieleń naturalna (Z). W istocie w uchwale wskazano jedynie na zakaz zabudowy budynkami. Takie ogólnikowe uregulowanie należy uznać za niewystarczające. Uniemożliwia to także ocenę, czy nie następuje zmiana przeznaczenia terenów z rolniczego na cele nierolnicze i nieleśne, co wymagałoby uzyskania zgody z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W końcu zauważyć też należy, iż naruszenie zasad sporządzenia planu nastąpiło na skutek nie zawarcia w uchwale wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej (art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy) zgodnie ze standardami określonymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587). Podkreślić trzeba, iż plan musi zawierać obowiązkowo ustalenia z art. 15 ust. 2 ustawy, jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Z zapisów samego planu wynika, że przestrzenie publiczne istnieją na obszarze nim objętym, są nimi drogi publiczne, tereny przeznaczone pod usługi publiczne (U), tereny sportu i rekreacji (US), tereny zieleni urządzonej (ZP, ZP/U). Wymagania wynikające z potrzeb kształtowania tej przestrzeni określone w planie nie spełniają jednak standardów wymienionego rozporządzenia. W związku z powyższym zarzuty Wojewody w tym zakresie należało podzielić. Odnosząc się do zarzutu Wojewody, iż przepisy uchwały dotyczące zabudowy (§ 10 – 17) nie wyczerpują wszystkich wymaganych przez przepis ar 15 ust. 2 pkt 6 ustawy elementów, należało zauważyć, iż jest on częściowo zasadny. W tym zakresie za dopuszczalne uznać należy użyte w planie sformułowanie "nie określa się formy dachów", bowiem jednoznacznie wskazuje ono na dopuszczalność zarówno dachów stromych, jak i płaskich. Dopuszczalne jest także określenie wysokości budynków mieszkalnych poprzez wskazanie liczby kondygnacji, jest to jednak niewystarczający miernik w odniesieniu do budynków produkcyjnych, składowych czy magazynowych. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody odpowiada prawu, a skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /-/ E. Brychcy /-/ E. Podrazik /-/ Al. Łaskarzewska