I OZ 450/10

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. J., B. J. i J. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 901/06 wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi B. J., C. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału parceli postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2010 r., na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oraz § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wezwano B. J., C. J. i J. J. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. o pozostawieniu pisma skarżących z dnia 6 stycznia 2010 r. bez rozpoznania. B. J., C. J. i J. J. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe zarządzenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. Rozstrzygnięcie sprawy na obecnym etapie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy od zażalenia na zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania wydane w trybie art. 49 § 2 P.p.s.a. należy uiścić wpis sądowy? Udzielając odpowiedzi na tak postawione pytanie, trzeba mieć na uwadze kilka kluczowych kwestii. Przede wszystkim zgodnie z art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasadę tą konkretyzuje art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. stanowiący, że od pism takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie zaś z art. 194 § 1 P.p.s.a. oraz art. 198 P.p.s.a. zażalenie można wnieść na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz zarządzenie przewodniczącego. Skoro w art. 230 § 2 P.p.s.a. ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia, o jakie zażalenie chodzi czy od postanowienia sądu czy od zarządzenia przewodniczącego, to należy przyjąć, że co do zasady zażalenie podlega wpisowi w obu tych wypadkach. Wyjątek od tej zasady wprowadzono w art. 220 § 4 P.p.s.a., albowiem zwolniono od wpisu sądowego zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania wydane na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a. oraz zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania wydane na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Innymi słowy, ustawodawca zwolnił od wpisu stronę, która wnosi zażalenie w związku z faktem, iż jej pismo procesowe, powodujące konieczność uiszczenia wpisu sądowego, zostało odrzucone z powodu braków fiskalnych. W niniejszej sprawie wniosek skarżących został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem wydanym na podstawie art. 49 § 2 P.p.s.a. Skarżący nie uzupełnili w zakreślonym terminie innych braków formalnych aniżeli braki fiskalne. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić trzeba, że zażalenie na zarządzenie wydane w trybie art. 49 § 2 P.p.s.a. podlega wpisowi sądowemu zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. Wniosek ten wspiera również treść art. 227 § 2 P.p.s.a. Z tego przepisu wynika bowiem, że od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych nie pobiera się opłat sądowych, a zatem, a contrario, od innych zażalenia na zarządzenia przewodniczącego należy wpis pobrać (za wyjątkiem art. 220 § 4 P.p.s.a. – o czym była mowa wyżej). Zaprezentowanego poglądu nie zmienia fakt, że we wspomnianym rozporządzeniu wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 233 P.p.s.a. ustawodawca nie wskazał wpisu od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego. Jest to z pewnością wada legislacyjna aktu wykonawczego. Niemniej jednak trzeba pamiętać, że Rada Ministrów była upoważniona jedynie do określenia wysokości wpisów. Oznacza to, że brak stosownej regulacji w tym akcie prawnym nie może przesądzać o braku oczonych przepisów rangi ustawowej, w szczególności art. 230 § 1 i § 2 P.p. obowiązku uiszczenia takiego wpisu. Obowiązek ten jasno bowiem wynika z przyts.a. Jego wysokość zaś można określić na podstawie art. 233 P.p.s.a., przyjmując w tym przypadku, że powinien on być wpisem minimalnym przewidzianym przez ustawę – 100 zł. Tym bardziej, że właśnie taką wysokość wpisu ustawodawca przewidział dla zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Analogiczne potraktowanie zarządzenia przewodniczącego z postanowieniem wojewódzkiego sądu administracyjnego co do kwestii fiskalnych wpisuje się z resztą w konwencję uregulowań prawnych dotyczących zarządzenia przewodniczącego przyjętych na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym względzie wskazać trzeba na art. 167 P.p.s.a., który stanowi, iż przepisy działu III rozdziału 10 "orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego oraz art. 198 P.p.s.a. nakazującego odpowiednie stosowanie do zarządzeń przewodniczącego przepisów działu IV rozdziału 2 "zażalenie". Dlatego, mimo wskazania błędnej podstawy do żądania wpisu w kwocie 100 zł (§ 2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia), wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu było działaniem prawidłowym. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.