VII SA/Wa 824/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Katarzyna Bednarska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi E. i B. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wymurowania ogniomurku skargę oddala VII SA/ Wa 824/04 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2004r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] nakazującej T. i J. R. wymurowanie ogniomuru północnej ściany garażu usytuowanego na nieruchomości położonej w Ł. ul. Ż.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10.05.2002r., sygn. akt IV SA 2340/02, uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu przy ul. Ż. w Ł.. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji ustalił, iż dobudowany do budynku mieszkalnego garaż konstrukcji murowanej nie podlega rygorom art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane, bowiem jego budowa w stanie surowym zamkniętym wykonana została pod rządami ustawy Prawo budowlane z 24.10.1974r. Organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające w wyniku którego ustalił, iż przedmiotowy garaż jest niezwiązany konstrukcyjnie z budynkiem mieszkalnym, a jego budowa została rozpoczęta w 1990r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na podstawie protokołów z oględzin z dnia [...].11.2001r. oraz [...].10.2003r. jak również zeznań świadków Z. B., L. B., J. Z. i D.Z., organ I instancji ustalił, iż garaż posiadał wrota przed dniem [...].01.1995r. Obiekt został wykonany przez L. C.- zięcia poprzedniej właścicielki nieruchomości R. K., posiadał instalacje, stolarkę drzwiową i okienną, kraty oraz instalację kanalizacyjną z podłączeniem do szamba i miał służyć pierwotnie jako warsztat krawiecki. Organ nie dał wiary zeznaniom świadków zawnioskowanych przez B. B. wskazując, iż są to osoby sporadycznie bywające na sąsiedniej działce i powiązani rodzinnie lub finansowo z B. B.. Uznając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.11.1999r. sygn. akt IV SA 2384/97, z którego wynika, iż przez zakończenie budowy, o której mowa w art. 103 ust 2 Prawa budowlanego należy rozumieć stan surowy zamknięty obiektu budowlanego, organ przyjął, iż przedmiotowy garaż nie podlega restykcjom z art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż lokalizacja garazu nie narusza ustaleń Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Ł., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...].03.1993r. ( teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową) a także przepisów Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 30.07.1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17, poz. 62) w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Działając w oparciu o art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. " Prawo budowlane", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał wymurowanie ogniomuru północnej ściany garażu, usytuowanej w ostrej granicy z działką E. i B. B. celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z § 13 warunków technicznych oraz zapewnienie odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku na własną działkę inwestorów. Odległość budynku garażowego do budynku mieszkalnego- B. B. wynosi 10m co spełnia warunki § 12 ust 2 i § 13 ust 1 Rozporządzenia o warunkach technicznych. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wnieśli E. i B. B. zarzucając organom "naruszenie przepisów art. 7,8,10,35,75,77,78,80,81,86,106 § 1 oraz 107 § 3 kpa, Prawa budowlanego oraz Rozporządzeń Ministerialnych i domagając się jej uchylenia w całości. Skarżący podnieśli, iż organy nie zrealizowały zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzając legalizację samowolnie wybudowanego garażu, a nadto oparły się na błędnych ustaleniach, iż obiekt w dniu [...].01.1995r. znajdował się w stanie surowym zamkniętym, bowiem inwestor dokonał obsadzenia drzwi garażowych jesienią 1997r. Nadto skarga zarzuca, iż rzeczywista odległość garażu do budynku mieszkalnego skarżących wynosi 5 m, a nie jak to ustalił organ 10 m, a tym samym zostały naruszone przepisy Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 30.07.1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17, poz. 62). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sprawa budowy przedmiotowego garażu była jej przedmiotem dwukrotnej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uchylając decyzje nakazujące rozbiórkę garażu w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24.02.2003r. ( syg. akt IV SA 2340/02) wskazał na konieczność ustalenia przez organy jaki był stan zaawansowania robót przy budowie garażu na datę [...].01.1995r. ( data wejścia w życie ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane) i czy stan ten może odpowiadać pojęciu zakończenia budowy w rozumieniu art. 103 ust 2 Prawa budowlanego z 1994r. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy uznać za prawidłowe. Nie ulega wątpliwości, iż budynek garażowy został wybudowany w latach 1989-1990r.( na kilka lat przed zakupem nieruchomości przez T. i J. R.) bez pozwolenia na budowę. Organ nadzoru budowlanego w dniu [...].11.2001r. dokonał oględzin drzwi garażowych i sposobu ich mocowania i stwierdził wykonanie otworu o wymiarach 2,60 x 2,83m i wmurowanie 6 szt. Kotew, po 3 szt. Na każdej stronie " Nie stwierdzono śladów świadczących o rozkuciu ścian w celu osadzenia kotew.... Na ramie drzwi garażowych istnieją ślady wcześniejszego spawania po kotwach w ilości 6 szt. śladów". Ustalenia te potwierdzają oświadczenie J. R., iż odcioł drzwi w celu wymiany na większe lecz zrezygnował z wymiany wobec protestów sąsiada i ponownie wspawał drzwi na istniejące kotwy. Brak śladów rozkucia w murze ścian świadczy o obsadzeniu kotew jednocześnie z budową muru garażu. Okoliczności te potwierdzają bezpośrednio i pośrednio świadkowie wskazani przez inwestora. Ocena ich zeznań została przeprowadzona z poszanowaniem zasad przewidzianych art. 80 kpa i nie budzi wątpliwości Sądu. Inwestorzy więc nie kwestionują faktu, iż w pewnym okresie czasu wrota garażowe były zdjęte co potwierdza świadek K., protokół inwentaryzacji działki z lutego 1997r. oraz zdjęcie z maja 1997r. Zresztą sam skarżący przyznaje w skardze, iż w maju 1997r. uniemożliwił J. R. montaż wrót garażowych. Te twierdzenia jednak nie przesądzają, iż w okresie wcześniejszym garaż był otwarty. Zdaniem Sądu poczynione przez organy ustalenia, z których wynika, iż budowa garażu została zakończona tj. była w stanie surowym zamkniętym przed dniem [...].01.1995r. są prawidłowe. Sam skarżący przyznaje, iż podczas prowadzenia przez niego inwestycji, jego pracownicy bywali i korzystali z przedmiotowego garażu ( w tym okresie działki nie były wydzielone) składając w nim materiały budowlane, sugeruje istnienie obiektu w stanie co najmniej surowym zamkniętym. W tym stanie rzeczy organ stosownie do brzmienia art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane winien był przeprowadzić postępowanie w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 24.10.1974r. W przedmiotowej sprawie jako podstawę rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 40 ustawy z 24.10.1974r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229). Także na ten przepis powołał się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Art. 40 cytowanej ustawy stanowi, że " w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 właściwy organ wyda inwestorowi decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem". W sprawie niniejszej organ dokonał ustaleń w zakresie ewentualnego zastosowania art. 37, wskazując, iż lokalizacje obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest też sprzeczne z przepisami techniczno- budowlanymi obowiązującymi w dacie budowy. Zarzut skargi o niezachowaniu odległości pomiędzy samowolnie wybudowanym garażem, a budynkiem mieszkalnym skarżących uznać należy za całkowicie chybiony, bowiem z planu zagospodarowania działki i ustaleń organów wynika, iż odległość ta wynosi około 10m co wypełnia dyspozycję § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 30.07.1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Należy przy tym zauważyć, iż skarżący odmiennego stanowiska reprezentowanego w skardze nie potwierdzili żadnym dowodem przedłożonym w toku postępowania administracyjnego. Należy więc uznać, iż nakaz wybudowania ogniomurku mający na celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem tj. przepisem § 13 cytowanego rozporządzenia, wydany w oparciu o art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. jest prawidłowy, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych wszystkich względów skoro zarzuty skargi nie odniosły zamiennego skutku, należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" w związku z art. 97 ustawy " Przepisy wprowadzające ustawę- prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z póź. zm.).