II OSK 1543/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. i J. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1183/05 w zakresie odrzucenia skargi T. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę T. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2005 r. nakazującej inwestorom – T. K. i J. C. rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że zarządzeniem z dnia 8 listopada 2005 r. skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz do złożenia odpisu skargi w dwóch egzemplarzach – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone w trybie doręczenia zastępczego – przez złożenie w placówce pocztowej zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. – w dniu 15 listopada 2005 r. i było dokonane dwukrotne awizowanie przesyłki. Tak więc termin do uiszczenia wpisu sądowego i usunięcia braku formalnego skargi upływał z dniem 07 grudnia 2005 r. Wobec tego, że skarżąca nie uiściła w zakreślonym terminie ustawowym wpisu sądowego od skargi i nie usunęła jej braków formalnych skargę odrzucono na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 i 47 p.p.s.a. Skargę na powyższe orzeczenie złożyli T. K. i J. C., zaskarżając je w całości i opierając zarzuty skargi na naruszeniu art. 72 i 73 p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię. Zdaniem strony skarżącej przyjęcie, że strona odebrała zarządzenie Sądu i doręczenie go przez pocztę było prawidłowe jest w świetle stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej rozumowaniem błędnym. Zdaniem skarżącej nie zostały w pełni spełnione przesłanki doręczenia zastępczego, ponieważ skarżąca w skardze wskazała swój adres zameldowania, ale nie zamieszkania. Miejscem gdzie skarżąca mieszkała były działka nr [...] w ogrodach działkowych [...] w Poznaniu. Miejsce to nie ma adresu pocztowego, a ponadto skarżąca nie otrzymała dokumentów własności działki od zarządu POD. Skarżąca wskazała adres zameldowania, gdyż tam do dnia 4 listopada 2005 roku była zameldowana. Jak dalej podnosi się w skardze kasacyjnej skarżąca grzecznościowo korzystała ze wskazanego adresu, jednak po ponagleniach właścicieli lokalu, zobowiązała się wymeldować, co uczyniła. Skarżąca korzystała z adresu podanego w skardze tj. Poznań, ul. [...] w związku z niemożnością zameldowania w innym miejscu, tym bardziej w miejscu zamieszkania tj. ogródkach działkowych. Zarówno w drzwiach pod adresem: Poznań, ul. [...] jak i w przynależnej skrzynce pocztowej nie było żadnego zawiadomienia. Skarżąca podkreśliła, że skrzynka pocztowa jest nieustannie uszkadzana przez wandali. Fakt uszkodzenia skrzynki był zgłaszany kilkakrotnie administracji budynku i dopiero w grudniu 2005 założono kratę. Skarżąca wystąpiła 7 września 2005 roku do Urzędu pocztowego Poznań 1, ul. Kościuszki w Poznaniu o udostępnienie skrytki pocztowej w celu możliwości odbioru korespondencji. Urząd pocztowy nie udostępnił skrytki z powodu jej braku. Wniosek skarżącej o udostępnienie skrytki pocztowej nadal czeka na pozytywne rozpatrzenie. W związku z powyższymi wywodami nie można się zgodzić ze stanowiskiem Sądu, iż pozostawiono awizo przesyłki, ponieważ doręczyciel (urząd pocztowy) prawdopodobnie złożył awizo w skrzynce. Skoro skrzynka jest uszkodzona i otwarta brak jest pewności co do tego, że awizo znajdujące się w niej odbierze adresat. Ponadto – jak podnosi strona – skoro doręczyciel wiedział o uszkodzonej skrzynce winien był pozostawić awizo u dozorcy lub w administracji. Tym samym nie zostały w pełni spełnione przesłanki art. 73 i 72 p.p.s.a Skarżąca ponadto kilkakrotnie składała zapytania na poczcie, czy jest do niej korespondencja, a ponieważ nie posiada dokumentu awizowania, otrzymywała odpowiedź negatywną. Zaskarżone postanowienie skarżąca odebrała przypadkiem, gdy córka skarżącej A. K. dowiedziała się, iż pracodawca wysłał jej dokumenty podatkowy PIT i nie został doręczony. Córka skarżącej wiedząc o wysłanym dokumencie, codziennie sprawdzała w urzędzie pocztowym czy został tam złożony. W ten sposób dowiedziała się o korespondencji z sądu i powiadomiła skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 46 § 2 p.p.s.a. stanowi, że gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ono zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania a w razie jego braku – adresu do doręczeń. Strony mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie adresu do doręczeń (art. 70 § 1 p.p.s.a.). Art. 72 p.p.s.a. reguluje instytucję tzw. doręczenia zastępczego. Oparte jest ono na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, co w konsekwencji powoduje, że fikcja doręczenia odnosi skutek prawny w postaci uznania pisma za doręczone. Na takim domniemaniu opiera się również art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany we wcześniejszych artykułach (art. 65 – 72 p.p.s.a.) – a zatem nie obejmujących omawianego przypadku – pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub gdy nie jest to możliwe – na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń. Skarżąca wskazała w treści skargi wniesionej do Sądu jako własny adres: Poznań, ul. [...] i na taki adres była wysyłana jej korespondencja. Nie ma przy tym żadnego znaczenia dla prawidłowości doręczenia jej korespondencji z Sądu fakt, czy pod wskazanym adresem była ona zameldowana i do kiedy. Zmieniając ww adres nie zawiadomiła o tym Sądu, czym naruszyła obowiązek z art. 70 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd miał obowiązek wysłać jej wezwanie do usunięcia braków skargi i uiszczenia wpisu na podany w skardze adres. Doręczenie tego wezwania nastąpiło w sposób wskazany w art. 73 p.p.s.a. z zachowaniem wymogów formalnych przewidzianych tym przepisem i wywołało taki sam skutek, jak doręczenie do rąk własnych adresata. Dowodem zachowania formy doręczenia z art. 73 p.p.s.a. jest adnotacja listonosza stwierdzająca dwukrotne awizowanie przesyłki i dokonanie zawiadomienia o tym w skrzynce na korespondencję. Twierdzenia skarżącej o niezachowaniu tej formy doręczenia nie zostały niczym poparte, są gołosłowne i opierają się na przypuszczeniach. Nie mogą one odnieść więc zamierzonego skutku. Należy więc uznać zarzuty skargi za nieuzasadnione. Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.