IV SA/Po 939/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak As. sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant Sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie /-/I. Kucznerowicz /-/M. Dybowski /-/D. Rzyminiak-Owczarczak MZ sygn. IV SA/Po 939/05 U Z A S A D N I E N I E Orzeczenie z dnia [...]r. nr [...]Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. (dalej Miejski Zespół) na podstawie art. 3, 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 6b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 123/97/776 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. 139/03/1328- dalej rozporządzenie z 2003), zaliczył M.K. do lekkiego stopnia niepełnosprawności. W prawidłowym pouczeniu poinformowano Wnioskodawczynię, że od orzeczenia przysługuje odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego orzeczenia za pośrednictwem Miejskiego Zespołu, który orzeczenie wydał. Odpis orzeczenia doręczono M. K. dnia [...]r. (k. 10, 10a akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] lipca 2005 r., nadanym w polskiej placówce pocztowej dnia [...]lipca 2005 r., M. K. wniosła odwołanie od owego orzeczenia, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy co do stanu zdrowia Wnioskodawczyni i błędne przyjęcie, że Jej stan zdrowia upoważnia do zaliczenia do lekkiego stopnia niepełnosprawności, choć w istocie jest to stopień umiarkowany (tak jak poprzednio). Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. (dalej Wojewódzki Zespół) na podstawie art. 65 § 1 kpa i § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. 139/03/1328), przekazał odwołanie M. K. Miejskiemu Zespołowi- według właściwości. Pismem z dnia [...] lipca 2005 r. Sekretarz Miejskiego Zespołu przekazał Wojewódzkiemu Zespołowi odwołanie M. K., wskazując, że przesłane zostało pocztą bez zachowania ustawowego terminu odwołania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. na podstawie art. 6 "pkt." 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 123/97/776 ze zm.) i art.134 kpa stwierdził, że odwołanie złożone przez M. K. od orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia [...]r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w § 16 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. 139/03/1328). W uzasadnieniu Wojewódzki Zespół wskazał, że odpis orzeczenia z dnia [...]r. doręczono Stronie dnia [...] czerwca 2005 r. Zgodnie z § 16 rozporządzenia, odwołanie można wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, do Wojewódzkiego Zespołu, za pośrednictwem Miejskiego Zespołu. Odwołanie Strona wniosła dnia [...]lipca 2005 r.- po terminie przewidzianym w rozporządzeniu, co skutkuje nie rozpatrzeniem odwołania. W skardze do Sądu Rejonowego w P.- Sądu Ubezpieczeń Społecznych M. K. podniosła w szczególności, że "tzw. termin zawity 7 dni" jest przestrzegany w sądach, a w lipcu "były tzw. >>święta<<, obchodzić można te dni i tak listy nie przechodzą". Skarżąca zakwestionowała "odrzucenie" Jej odwołania i wniosła o badanie (k. 2 akt sądowych). Wojewódzki Zespół w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie odwołania. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...]r.- sygn. [...]Sąd Rejonowy w P. - X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Poznaniu (k. 11 akt sądowych). Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewódzki Zespół wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu pismem z dnia [...] listopada 2005 r. pouczył Skarżącą o istocie postępowania uproszczonego i o możliwości nie zażądania przez Zainteresowaną przeprowadzenia rozprawy. Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. M. K. podniosła argumenty istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, załączyła doń odpisy dokumentów dotyczących Jej leczenia i statusu osoby bezrobotnej, zaświadczenia Urzędu Skarbowego o Jej dochodach za 2004 r. i odpis wniosku o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej (k. 16, 18- 29 akt sądowych). Sąd potraktował takie Stanowisko Skarżącej jako nie wyrażenie zgody na tryb uproszczony (k. 20 akt sądowych) i rozpatrzył sprawę w trybie zwykłym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadną. 1. Wraz z wejściem w życie Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 78/97/483, sprost. 28/01/319), domniemywa się właściwość sądów powszechnych we wszystkich sprawach, z wyjątkiem ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177 Konstytucji). W doktrynie trafnie wskazuje się, że dla przyjęcia właściwości sądu powszechnego nie jest konieczne pozytywne określenie jego kompetencji, lecz wystarczy brak ustawy zastrzegającej kompetencję do rozpoznania sprawy przez inny sąd (R. Lewicka "Realizacja prawa do sądu a spory kompetencyjne w świetle nowych regulacji prawnych" PiP 11/04/62; przykładowo uzasadnienia: wyroku SN z 12.12.1997- I CKN 370/97- OSNC 7-8/ 98/116; postanowienia SN z: 6.4.2000- II CKN 285/00- OSNC 10/00/188; 21.5.2002- III CK 53/02- OSNC 2/03/31). Domniemania właściwości sądu powszechnego nie usuwa określenie klauzulą pozytywną zakresu orzekania sądów administracyjnych w art. 184 zd. 1 Konstytucji, który wskazuje, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej- nie stanowi to bowiem ustawowego zastrzeżenia właściwości innych sądów w rozumieniu art.177 in fine Konstytucji. Już w pierwotnej wersji ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 123/97/776- dalej urz) ustawodawca określił, że od orzeczenia Krajowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 6 ust. 5 zd. 1 urz). Mimo kolejnych nowelizacji urz i wprowadzenia dwustopniowego orzekania o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności (powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności jako pierwsza oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności jako druga instancja), regulacja ta w swej istocie pozostaje niezmieniona (art. 6c ust. 5 urz- w brzmieniu nadanym przez art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r.- Dz.U. 154/01/1792; art. 6c ust. 8 urz w brzmieniu aktualnym w dacie wydania orzeczenia Miejskiego Zespołu i postanowienia II instancji). Przepis ów jasno stanowi, że od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który orzeczenie wydał. Jeżeli wojewódzki zespół uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, wydaje orzeczenie, w którym uchyla lub zmienia zaskarżone orzeczenie. Postępowanie w sprawach odwołań jest wolne od kosztów i opłat sądowych. Na tle poprzednich uregulowań (których treść normatywna w zakresie istotnym dla rozważanego zagadnienia nie uległa zmianie, mimo wejścia w życie rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności- Dz.U. 139/03/1328), Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach 7 Sędziów uchwalił, że: a)na postanowienie Krajowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 kpa w zw. z art. 66 urz w brzmieniu sprzed 1 stycznia 1999 r. oraz w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 21 sierpnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stopniu niepełnosprawności, trybu postępowania przy orzekaniu oraz zakresu, składu i sposobu działania zespołów orzekających o stopniu niepełnosprawności- Dz.U. 100/97/627- dalej rozporządzenie z 1997) przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwała z 8.11.1999 r.- sygn. OPS 12/99- ONSA 2/00/47- dalej uchwała z 8.11.1999 r.); b)organem właściwym w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 123/97/776 ze zm.) do wydania na podstawie art. 134 kpa postanowienia (orzeczenia) stwierdzającego uchybienie terminu wniesienia odwołania jest wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, w składzie orzekającym w danej sprawie (uchwała z 6.11.2000 r.- sygn. OPS 8/00- ONSA 2/01/51- dalej uchwała z 6.11.2000 r.). Uchwała z 6.11.2000 r. dotyczyła innego zagadnienia prawnego, lecz w motywach uzasadnienia uchwały Naczelny Sąd Administracyjny akceptował pogląd zaprezentowany w uchwale z 8.11.1999 r. W motywach obu uchwał Naczelny Sąd Administracyjny skoncentrował się na zagadnieniach proceduralnych, wynikających z relacji między przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 123/97/776 ze zm.), kpa i- odpowiednio- rozporządzenia z 1997 i rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 21 stycznia 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stopniu niepełnosprawności, trybu postępowania przy orzekaniu oraz zakresu, składu i sposobu działania zespołów orzekających, a także jednolitego wzoru legitymacji dokumentującej niepełnosprawność oraz organów uprawnionych do jej wystawiania- Dz.U. 9/99/82- dalej rozporządzenie z 1999). W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, regulacje zawarte w rozporządzeniach z: 1997, 1999 i 2003 nie różnią się. W motywach obu uchwał Naczelny Sąd Administracyjny nie rozważał zagadnień wynikających z domniemania drogi sądowej przed sądami powszechnymi (art. 177 in princ. Konstytucji i art. 6c ust. 8 urz), ani zagadnienia prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). W doktrynie trafnie dokonuje się krytycznej oceny badanej regulacji prawnej w kwestiach podstawowych: organów, formy i trybu podejmowania rozstrzygnięć w postępowaniu przed zespołami do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, właściwości sądów (M. Stahl w częściowo aprobującej glosie do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7.2.2001- sygn. I SA 2585/00- OSP 1/02/11 s. 50 i 51). Prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; art. 6 ust.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), winno być w państwie prawa (art. 2 Konstytucji) realizowane z zachowaniem zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji). Z art. 177 in princ. Konstytucji wynika domniemanie właściwości sądów powszechnych (chyba, że dane sprawy ustawowo zostaną zastrzeżone do właściwości innych sądów). Prawo do sądu w Konstytucji określone jest pełniej niż w Konwencji i zawiera także prawo do rozpatrzenia sprawy przez właściwy sąd. Z istoty prawa do sądu wynika, że nie jest dopuszczalna dwutorowość kontroli orzeczeń w taki sposób, by orzeczenia merytoryczne poddane były kontroli sądu powszechnego, zaś orzeczenia wpadkowe czy proceduralne (np. orzeczenia o umorzeniu postępowania w sprawie) poddane były kontroli sądowoadministracyjnej. W ustawie o rehabilitacji zawodowej ustawodawca nie różnicuje odwołań od orzeczeń wojewódzkiego zespołu w zależności od tego, czy to orzeczenie dotyczy rozstrzygnięcia merytorycznego, czy też jedynie kończy postępowanie w sprawie (trafne w tym ujęciu postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7.2.2001- sygn. I SA 2585/00- OSP 1/02/11). Domniemanie drogi sądownictwa powszechnego wynika wprost z art. 177 in princ. Konstytucji, a upoważnienie do orzekania sądu administracyjnego musiałoby wynikać z wyraźnego przepisu ustawy; wyłączenie drogi sądownictwa powszechnego, by mogło być zaakceptowane, musiałoby mieć wyraźny, jednoznaczny charakter (uzasadnienie uchwały 7 Sędziów SN z 27.X.1999 r.- sygn. III ZP 9/99- OSNAP 5/00/167). W rozpatrywanej sprawie brak takiego wyłączenia- przeciwnie, art. 6c ust. 8 urz wprost wskazuje na właściwość sądu powszechnego. Konstytucyjnej zasady właściwości sądu powszechnego w żaden sposób nie naruszają także przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. 139/03/1328)- w szczególności z uwagi na wymogi delegacji ustawowej (art. 92 ust. 1 Konstytucji). To, czy ustawodawca zachowa dwuinstancyjność (art. 15 kpa), czy wprowadzi odwołanie od decyzji organu administracji publicznej (czy organu rentowego) wprost do Sądu (art. 477 [9] § 1 kpc), nie ma znaczenia dla oceny, który sąd- z art. 177 in princ., czy in fine Konstytucji, jest właściwy. W znowelizowanych przepisach mamy do czynienia także z dwuinstancyjnością (sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS do komisji lekarskiej ZUS- art. 477 [9] § 3 [1] kpc). Z punktu widzenia prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), państwo ma swobodę, czy Strona realizować je może przed sądem powszechnym, czy administracyjnym. Jednakże jeśli właściwość sądu zostanie określona raz (art. 177 Konstytucji), nie sposób przyjąć, by w pewnym zakresie ochrona przed sądem mogła być w jednej sprawie realizowana w oparciu o procedurę sądowoadministracyjną (np. co do orzeczeń wpadkowych bądź niemerytorycznych), w innym zaś zakresie w oparciu o kpc (np. co do orzeczeń merytorycznych). Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu przed sądem powszechnym ochrona strony jest pełniejsza (W. Sanetra "Spór o spory kompetencyjne" PS 9/03/14). Przykładowo- sąd administracyjny nie może orzec merytorycznie- może co najwyżej skasować zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 in princ. ppsa); nawet, gdy Skarżący ma rację, dopiero decyzja organu administracji, ponownie rozpatrującego sprawę, może przyznać Zainteresowanemu świadczenie. Tymczasem sąd powszechny nie może skasować decyzji, lecz może i ma obowiązek orzec merytorycznie. Sąd administracyjny co do zasady nie prowadzi dowodów (art. 106 § 3 i 5 ppsa); w żadnym stanie nie może prowadzić dowodów z zeznań świadków czy strony. Takich ograniczeń dowodowych nie ma sąd powszechny. Termin do wywiedzenia skargi do WSA jest 30-dniowy i jest skrupulatnie przestrzegany (art. 53 i art. 58 § 1 pkt 2 ppsa). Odwołanie od decyzji organu wnosi się w terminie miesiąca, a odrzucenie odwołania wniesionego po upływie terminu nie następuje, jeśli przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się (art. 477 [9] § 1 i 3 kpc w zw. z art. 66 urz). W obu postępowaniach inaczej uregulowano skargę na bezczynność- odpowiednio- art. 477 [9] § 4 kpc i art. 149 ppsa. Z tychże względów prawidłowo organ odwoławczy pouczył o tym, że od postanowienia wydanego przez Wojewódzki Zespół o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 kpa) przysługuje odwołanie do Sądu powszechnego- Sądu Rejonowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P.. Ustawodawca dążył do usunięcia sporów kompetencyjnych (art. 199 [1] i art. 464 § 1 zd. 4 kpc, art. 58 § 4 ppsa, art. 66 § 4 kpa, art. 171 § 4 Ordynacji podatkowej). W sytuacji, w której sąd administracyjny wydał postanowienie o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 upsa, sąd powszechny staje się właściwy do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie szczególnej podstawy właściwości (art. 199 [1] bądź art. 464 § 1 zd. 4 kpc; R.Lewicka- op.cit. PiP 11/04/67). Podobnie gdy sąd powszechny uznał się niewłaściwym w sprawie, sąd administracyjny staje się właściwy do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie szczególnej podstawy właściwości (art. 58 § 4 ppsa; R. Lewicka- op.cit. PiP 11/04/67-68). Taka sytuacja- choć naruszająca art. 177 Konstytucji- zaistniała w niniejszej sprawie (k. 11). 3. Instytucję przywrócenia terminu, którego strona nie dochowała bez własnej winy, jest jedną z gwarancji konstytucyjnej zasady państwa prawa w zakresie rzetelności proceduralnej (art. 2 Konstytucji). Ustawodawca jednak, w ramach pieczy nad właściwym ukształtowaniem procedur, w taki sposób, by możliwa była realizacja celów postępowania, przy dostrzeżeniu zasady równości stron procesowych, wprowadził pewne ramy prawne dla instytucji przywrócenia terminu. Ustawowe wymogi wniosku o przywrócenie terminu określa art. 58 kpa. Konstrukcja art. 58 kpa wzorowana jest na art. 169 kpc. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i w doktrynie trafnie wskazuje się, że pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu winno odpowiadać warunkom formalnym, określonym dla wszystkich pism procesowych, a nadto winno zawierać uprawdopodobnienie w nim okoliczności uzasadniających wniosek i równoczesne dokonanie czynności procesowej, która nie została dokonana w terminie; pismo takie może być uzupełnione w trybie usunięcia braków formalnych pisma (M. Jędrzejewska w: "Komentarz do kpc" W.Pr. 2002 t. 1 s. 365- 366 uw. 3 i 8). Wniosek o przywrócenie terminu może być wyrażony w tym samym piśmie, co zawierające daną czynność procesową, której terminu strona uchybiła. Jednym z wymogów formalnych, którego spełnienie warunkuje możliwość merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu, jest złożenie tego wniosku w ustawowym terminie. Doręczenie odpisu orzeczenia nastąpiło dnia [...] czerwca 2005 r., a ustawowy termin upłynął 11 lipca 2005 r. o północy, przeto nie ulega wątpliwości, że siedmiodniowy termin z art. 58 § 2 kpa został zachowany. 4. W postępowaniu administracyjnym art. 9 kpa uchyla działanie klasycznej zasady ignorantia iuris nocet (R. Kędziora "Kpa. Komentarz" Warszawa 2005 s. 48; odpowiednio- J. Ostałowski "Ustawa o świadczeniach rodzinnych- świadczenia nienależnie pobrane"- Sam. Teryt. 4/06/51). Skoro zatem Odwołująca się wniosła odwołanie po terminie i jednoznacznie deklarowała wolę, by sprawa została merytorycznie rozpoznana przez organ odwoławczy, przeto zgodnie z zasadą racjonalności strony należało uznać, że odwołanie to zawiera w sobie immanentnie zawarty wniosek o przywrócenie terminu (art. 58 § 1 i 2 kpa; odpowiednio- uchwała SN z dnia 11.9.1997 r. sygn. III CZP 39/97- OSNC 12/97/191, z akceptującą glosą A. Szpunara- PS 6/98/100 i przytoczone przez Glosatora orzecznictwo SN: wyrok z 28.4.1967- OSNC 12/67/227; uchwała z 22.2.1967 z aprobującą glosą Z. Radwańskiego- NP 2/68/301; orzeczenie z 31.1.1962- OSN 1963 poz. 66; orzeczenie z 24.11.1981- OSNC 1982 poz. 106 z aprobującą glosą A. Oleszki- PiP 7/84/135 i GKA), przedwczesne okazało się wydanie postanowienia przez Wojewódzki Zespół na podstawie art. 134 kpa. W zaistniałej sytuacji organ odwoławczy winien był pouczyć Odwołującą się (art. 9 kpa), że w terminie 7 dni może uzupełnić wniosek o przywrócenie terminu przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez Jej winy. Dopiero po uzupełnieniu tego braku bądź bezskutecznym upływie terminu do uzupełnienia braków, rozstrzygnąć o owym wniosku o przywrócenie terminu (odpowiednio- orzeczenie SN z: 1.9.1958- 2 CR 119/58- RPEiS 2/60/407; 5.2.1987- III ARN 36/86; 8.5.1935- C I 2395/34- GSW 51-52/35/722; 18.10.1954- 1 CZ 238/54- OSN 2/55/44, akceptowane przez J. Gudowskiego "Kpc- tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo" W.Pr. 1998 t. 1 s. 332- 333, uw. 1, 4, 5). 5. Uchybienie tym obowiązkom stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa), co skutkowało uchyleniem postanowienia. /-/I. Kucznerowicz /-/M. Dybowski /-/D. Rzyminiak-Owczarczak MZ