II SA/Sz 97/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak / spr./ Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2006r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. H. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia [...], Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A. pozwolenia na budowę budynku [...] wraz z [...], na działce nr [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta podał, że po wszczęciu postępowania z wniosku Spółki A. o wydanie pozwolenia na budowę, M. H. właściciel działki nr [...] wniósł na piśmie zastrzeżenia do projektowanej budowy. Podniósł on, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dot. przedmiotowej inwestycji została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a ponadto projektowana inwestycja spowoduje zaciemnienie budynku znajdującego się na działce nr [...]. W związku z tym nałożono na inwestora obowiązek opracowania opinii w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia budynku położonego na działce nr [...]. Organ zwrócił się też do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zapytaniem czy toczy się postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając na uwadze informacje uzyskane z Samorządowego Kolegium Odwoławczego Starosta zawiesił prowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do dnia [...]. Inwestor przedłożył analizę naturalnego oświetlenia przesłanianego budynku, która wykazała, że spełniony jest warunek określony w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem dla każdego miejsca wykazano, że wysokość przesłaniania są mniejsze od odpowiadającym im odległościom przesłanianego budynku od przesłanianych elementów projektowanego budynku . B. K.-P. i G. P. oraz M. H. odwołali się od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu dowołania zarzucali naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisu art. 35 ustawy Prawo budowlane poprzez brak sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wskazywali, że w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wnieśli skargę do sądu administracyjnego. Wojewoda uznał, że odwołującym się nie przysługiwał przymiot strony w prowadzonym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i decyzją z dnia [...], Nr [...], umorzył postępowania odwoławcze. W dniu [...] Starosta wydał decyzję Nr [...] mocą, której przeniesiono pozwolenie na budowę udzielone Spółce A. na rzecz nowego inwestora M. P. Następnie decyzja Wojewody umarzająca postępowanie odwoławcze, w wyniku jej zaskarżenia przez M. H., została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 664/04. W związku z powyższym wyrokiem organ odwoławczy rozpatrzył wniesione odwołania i w dniu [...] wydał, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że inwestor złożył prawidłowy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, realizacja spornej inwestycji nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że przedłożone rozwiązanie projektowe zgodne jest z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż; - zaprojektowany budynek ma [...] kondygnacje, dach [...] zaprojektowany w poziomie [...] kondygnacji, - powierzchnia zabudowy wynosi [...] % przy dopuszczalnym 30%. Ponadto organ odwoławczy dodał, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda podał, że organy nie są upoważnione do ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Planowana inwestycja nie narusza również uzasadnionych interesów osób trzecich, gdyż zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi, a szczególności nie spowoduje zacienienie pomieszczeń budynku będącego własnością M. H.. M. H., działając przez pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Wojewody oraz decyzję ją poprzedzającą, zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz zasad postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Naruszono prawo materialne przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) poprzez pominięcie uzasadnionego interesu osób trzecich w tym skarżącego przez dowolną ocenę interesu faktycznego i prawnego (immisje, zacienienia, zasłonięcia, naruszenia ładu urbanistycznego, ochrony przyrody oraz estetyki otoczenia) oraz wadliwą wykładnię definicji pojęcia obszaru oddziaływania obiektu na sąsiednie nieruchomości, a określonej w art. 3 pkt 20 ww. ustawy, - art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. Prawa budowlanego w związku z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Dz. U. Nr 204, poz. 2086) przez usankcjonowanie niezgodności projektu budowlanego i zagospodarowania działki [...] w [...] z decyzją Wójta Gminy z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę budynku [...] wraz z [...] przez wyrażenie zgody na posadowienie budynku w odległości [...] m od drogi gminnej (a nie wymaganych 6 m), - art. 32 ust. 4a w związku z art. 28 ust. 1 ustawy, bowiem przed wydaniem prawomocnej decyzji inwestor rozpoczął realizację inwestycji. Naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego: 6-10, 75, 77 § 1, 81, 86 oraz 107 Kpa – poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy przez ograniczenie do minimum postępowania dowodowego, przemilczenia okoliczności, faktów i dowodów przedkładanych przez stronę skarżącą jak też ograniczenie czynnego udziału w postępowaniu na etapie poprzedzającym wydanie decyzji. Ponadto skarżący poinformował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 4 grudnia 2005 r. wyrokiem uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę budynku [...] na działce nr [...] w [...] przy ul. [...]. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wydanej przez Wójta Gminy. Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty należy uznać za trafne. W szczególności nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżona decyzja naruszała prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności ze znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia wynika, że planowana inwestycja nie spowoduje zacienienia budynku skarżącego. Za nietrafny należy też uznać zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, bowiem po pierwsze decyzja Wójta Gminy z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie określała odległości planowanej zabudowy od drogi gminnej, ani żadnej linii zabudowy. Po drugie zgodnie z projektem zagospodarowania terenu budynek miał być posadowiony od strony ul. [...] w odległości [...] m od granicy działki i [...] m od krawędzi jezdni, a więc zgodnie z ww. przepisami. Niewątpliwe trafne jest powoływanie się przez skarżącego na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 1134/05. Analiza bowiem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) jednoznacznie wskazuje, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana jest w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe wynika z treści przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Przepisy te wskazują, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złoży wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z projektem budowlanym, który spełniać będzie wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie decyzja Wojewody z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...], Nr [...], ustalająca Spółce A. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku [...] na działce nr [...] w [...]przy ul. [...]. Jednak opisana powyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 1134/05. Tymczasem przepis art. 145 § 1 pkt 8 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że w sprawach zakończonych decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone. Oznacza to, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją winno być wznowione. W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W związku z tym, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit b związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji. W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy, a o kosztach na podstawie przepisu art. 200.