II SA/Wa 785/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2005 r., wydaną na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 4, pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), zobowiązującą K. K. do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., przekazania tego lokalu dysponentowi, tj. Komendantowi Głównemu Policji i przeniesienia się do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., przydzielonego mu i jego żonie B. K. przez Urząd [...]. W uzasadnieniu podał, że p. K. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. mieszka bez tytułu prawnego, natomiast legitymuje się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. Skoro więc, skarżący w lokalu przy ul. [...] w W. mieszka bez tytułu prawnego, na podstawie powołanego art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji słusznie wydał decyzję o opróżnieniu tego lokalu i w tej sytuacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzję o opróżnieniu lokalu utrzymał w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji lub stwierdzenie ich nieważności. W uzasadnieniu skargi zarzucił naruszenie art. 7 kpa, mające wpływ na wynik sprawy, a polegające na niedokładnych i błędnych ustaleniach stanu faktycznego oraz na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego, skutkujące uznaniem, że nie ma on tytułu prawnego do przebywania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. i zobowiązaniem go do opróżnienia tego lokalu. Zarzucił ponadto naruszenie przez organ art. 691 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a polegające na stwierdzeniu, że skarżący mieszkający stale z najemcą tego lokalu – swoim ojcem J. K., do chwili jego śmierci, nie jest osobą uprawnioną do wstąpienia w stosunek najmu lokalu przy ul. [...] w W. Podał, że skarżący mieszka w lokalu przy ul. [...] w W. od listopada 1956 r., kiedy to jego ojciec, J. K., otrzymał przydział tego mieszkania, jako kwatery stałej – mieszkania służbowego. Wówczas do zamieszkiwania z J. K. uprawnieni zostali jego żona S. K., córka B. i syn K. Faktem jest, że K. K. posiada tytuł prawny, umowę najmu na czas nieoznaczony, lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Skarżący, jednak stale mieszkał wraz z rodzicami w lokalu przy ul. [...] do czasu ich śmierci, w tym lokalu jest na stałe zameldowany i mieszka tam nadal, bowiem od kilku lat znajduje się z żoną w separacji. Sprawa dotycząca orzeczenia separacji nie została prawomocnie zakończona. Tych okoliczności organy nie uwzględniły przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Wśród ustaleń organu nie uwzględniono również, że ojciec skarżącego, J. K., w dniu [...] kwietnia 2003 r. uzyskał zgodę Komendanta Głównego Policji na wykupienie lokalu przy ul. [...], jednak do sfinalizowania umowy sprzedaży tego mieszkania przed jego śmiercią nie doszło, z przyczyn nieleżących po stronie tego przyszłego nabywcy. Zgodnie więc z dyspozycją art. 691 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, skarżącemu jako osobie zamieszkałej ze zmarłym najemcą, przysługuje roszczenie o stwierdzenie wstąpienia przez niego w stosunek najmu po zmarłym ojcu. Niezrozumiałe dla skarżącego jest stanowisko Komendanta Głównego Policji, który wydaje zgodę na wykupienie mieszkania, rezygnując tym samym z dysponowania lokalem, a następnie zmienia swoje stanowisko w sytuacji, gdy prawo najemcy chce realizować jego syn i następca prawny – tj. skarżący. W odpowiedzi na skargę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę, pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę K. K. pod tym kątem Sąd uznał, że jego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że nietrafny jest zarzut skarżącego naruszenia art. 7 kpa, mającego wpływ na wynik sprawy, polegającego na niedokładnych i błędnych ustaleniach przez organ stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie bowiem organ przestrzegał tej reguły procesowej, czego dowodem są przede wszystkim uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniach tych decyzji powołano wszystkie okoliczności faktyczne, istotne dla wyniku rozstrzygnięcia sprawy i na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego nakazano skarżącemu opróżnienie mieszkania przy ul. [...] w W. Organ ustalił, iż na podstawie przydziału nr [...] kwatery stałej – mieszkania służbowego z dnia [...] listopada 1956 r., wydanego przez ówczesnego Komendanta Głównego Milicji Obywatelskiej, ojciec skarżącego – J. K. uzyskał prawo zamieszkania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., a w przydziale uwzględniono członków jego rodziny, tj. żonę – S., córkę – B. i syna K. – obecnego skarżącego. Ojciec skarżącego, J. K. – emeryt MSW, zmarł [...] kwietnia 2005 r., a jego żona S. zmarła [...] marca 2004 r. W mieszkaniu tym obecnie zameldowany jest nadal skarżący, K. K., pomimo posiadania od 1996 r. tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., wraz z żoną i dwojgiem dzieci. Ustalił również, że żona skarżącego [...] lipca 2005 r. wniosła powództwo do Sądu Okręgowego w W. przeciwko skarżącemu, o separację. Organ ustalił także, że skarżący nie znajduje się w kręgu osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów powołanej ustawy o Policji. Nie jest on i nie był uprzednio policjantem, w związku z czym nie nabył prawa do emerytury lub renty policyjnej i nie nabył uprawnień do policyjnej renty rodzinnej po ojcu – emerycie policyjnym. W uzasadnieniu decyzji organ ustosunkował się także do zarzutu skarżącego, w którym twierdził, że w związku z powództwem złożonym przez jego żonę o separację, nie ma gdzie mieszkać. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 691 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, polegającego na stwierdzeniu, że skarżący mieszkający stale z najemcą mieszkania funkcyjnego, nie jest osobą uprawnioną do wstąpienia w stosunek najmu. Bezspornym jest bowiem w sprawie, że mieszkanie nr [...] przy ul. [...] w W. zostało przydzielone funkcjonariuszowi MO przez ówczesnego Komendanta Głównego Milicji Obywatelskiej i jest to mieszkanie funkcyjne, pozostające w dyspozycji jednostek organizacyjnych Policji. Ustawodawca przewidział odrębny tryb przydziału lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra ds. wewnętrznych i administracji lub podległych mu organów, na zaspokojenie potrzeb funkcjonariuszy Policji i ich rodzin, jak również emerytów i rencistów policyjnych oraz ich rodzin. Przewidział także odrębny tryb opróżniania takich lokali mieszkalnych. Pojęcie "lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub podległych mu organów" regulują przepisy powołanej ustawy o Policji. Zgodnie z treścią art. 90 ust. 1 ustawy o Policji, za lokal mieszkalny pozostający w dyspozycji właściwego ministra ds. wewnętrznych lub podległych mu organów, uważa się lokale mieszkalne uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W związku z tym w sprawie o opróżnienie lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, zajmowanego przez byłego funkcjonariusza Policji, reguluje powołana ustawa o Policji (art. 95 ust. 2 i ust.3). Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji. Z treści tego przepisu wynika, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego organ wydaje w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby bez tytułu prawnego. Poza sporem pozostaje, że skarżący nie znajduje się w kręgu osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów powołanej ustawy o Policji. Nie jest i nie był policjantem, nie nabył prawa do emerytury lub renty policyjnej, jak również renty rodzinnej po zmarłym ojcu – emerycie policyjnym. Bezspornym jest również, że od 1996 r. posiada tytuł prawny do zajmowania lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Nigdy nie posiadał prawa do lokalu w zasobach resortu spraw wewnętrznych i administracji, a po śmierci ojca również takiego prawa nie nabył. Sąd uznał więc, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. zamieszkuje bez tytułu prawnego. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i z tych względów, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.