VII SA/Wa 1410/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy skargi C. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. znak: [...] Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy wolnostojącej tablicy reklamowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego C. Sp. z o.o. w [...] kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania inwestora, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2003 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] października 2003 r. dotyczącego zamiaru budowy wolnostojącej nietrwale związanej z gruntem tablicy reklamowej zlokalizowanej na trawniku przy [...] przed budynkiem przy [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż zgłoszony zamiar wybudowania obiektu budowlanego, składającego się z konstrukcji nośnej w postaci fundamentu, słupa oraz konstrukcji wsporczej mocującej tablicę do słupa, z uwagi na charakter i kolejność prac dowodzi, że instalowanie tablicy reklamowej nastąpi na konstrukcji budowlanej, a to zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r. wymaga pozwolenia na budowę. Nadto – jak stwierdził organ odwoławczy – zgłoszone roboty budowlane polegającej na montażu, nie są robotami o których mowa w art. 29 i 30 Prawa budowlanego, bowiem przepisy te mówią o instalowaniu reklam na istniejących już obiektach nie zaś o wykonaniu nowego obiektu. Dlatego też zgłoszona budowa (inwestycja ta ma też duże rozmiary) nie może korzystać ze zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor domagając się jej uchylenia i zarzucając błędną interpretację art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nieuwzględnienie treści art. 3 pkt 3 tej ustawy, a także naruszenie przepisów art. 7 i 107 kpa. Skarżący podniósł, iż ocena wielkości przedmiotowej reklamy przez organ, została dokonana jedynie z uwzględnieniem wysokości ale bez innych parametrów, nadto nie uwzględniono definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w którym do budowli zalicza się jedynie wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Skarżący wskazał też, że przedmiotowa konstrukcja do tej pory była instalowana na podstawie zgłoszenia a organ nie dokonał wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy, jak też nie zawarł w decyzji rzetelnego uzasadnienia prawnego i faktycznego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa przedmiotowego urządzenia reklamowego, objętego zgłoszeniem z dnia [...] października 2003 r., była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 384/04), a następnie – w skutek skargi kasacyjnej – przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 931/05 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Stosownie do zasady związania sądów wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego w danej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jako sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny , który w swoim wyroku przeprowadził wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w związku z art. 3 ust. 3 tej ustawy, a także wyraził pogląd co do tożsamości pojęć "montaż" i "instalacja". Zgodnie z powyższą wykładnią – art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane dotyczący warunków dokonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, takie brzmienie uzyskał po zmianie obowiązującej od 24 grudnia 1997 r., a zatem zmiana ta usunęła wcześniejszą wzmiankę o instalowaniu tablic i reklam na istniejących obiektach budowlanych. Oznacza to, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych zarówno na istniejących obiektach budowlanych, jak też instalowanych jako samodzielne obiekty. Zważywszy definicję "robót budowlanych" z art. 3 pkt 7 ustawy, "budowy" z pkt 6 oraz "budowli" z art. 3 pkt 3 ustawy stwierdzić należy, iż jedynie budowa urządzeń reklamowych wolnostojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę, bowiem nie korzysta ze zwolnienia o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. W przedmiotowej sprawie inwestor zgłosił zamiar montażu wolnostojącej nietrwale związanej z gruntem jednostronnej tablicy reklamowej. Zważywszy, że wbrew interpretacji organu, "montaż" i "instalowanie" dotyczące montowania (instalowania) urządzeń technicznych są synonimami - przyjąć należy – że można zatem zainstalować (dokonać montażu) tablicy reklamowej na gruncie, ale bez trwałego jej związania z gruntem. Bez znaczenia przy tym pozostanie wielkość wolnostojącej, posadowionej na gruncie konstrukcji. W świetle art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego tego rodzaju roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy należy uznać trafność zarzutu skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 tej ustawy.