II SA/Rz 685/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi M. J. – Przedsiębiorstwo "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym -skargę oddala- II SA/Rz 685/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania M. J. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego – zezwolenia nr [...] z [...] stycznia 2004r. na jednorazowy przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach krajowych. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 64 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r. nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13c ust. 1 pkt 2, ust. 4 pkt 3, ust. 8, ust. 10 i ust. 14, art. 40b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. nr 204, poz. 2086) w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. nr 153, poz. 1763). W odwołaniu skarżący zarzucił nałożenie kary pieniężnej, chociaż wskazane przeciążenie osi mieściło się w granicach dopuszczalnego błędu wagi i dlatego należało uznać, że pomiar nie wykazał faktycznego naruszenia norm. Przekroczenia takie nie zostały wykazane w stosunku do dwóch innych samochodów skarżącego, które w tym samym czasie i z takim samym ładunkiem przekraczały granice RP, a wykonane trzy pomiary pojazdu [...] wykazały za każdym razem inny wynik pomiaru. W jednym z pomiarów na osiach naczepy wykazano wagę 5.600, 5.800 i 9.800 kg. Niemożliwa jest sytuacja, aby w odległości 1m waga na sąsiednich osiach różniła się o 4.000kg. Organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że skarżący nie został obciążony karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym, lecz organ celny I instancji wydał na wniosek strony zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym i pobrał opłatę wg stawek określonych w art. 13c ust. 4 ustawy o drogach publicznych, za które pobrał stosowną opłatę. Przekroczenie norm nacisku ustalono na podstawie rzeczywistych pomiarów wykonanych przez uprawnione osoby przy pomocy sprawnego, legalizowanego urządzenia, po uwzględnieniu maksymalnych wielkości błędów. Od pomierzonej rzeczywistej wielkości nacisku drugiej osi pojedynczej ciągnika – 10710 kg odjęto 410 kg - pomniejszony w ten sposób nacisk – 10300 kg (101,04 kN) był podstawą ustalenia wielkości przekroczenia norm. Twierdzenie, że przekroczenie mieści się w granicach tolerancji jest nieuzasadnione. Uczestniczący w pomiarach kierowca pojazdu został zapoznany z wynikami pomiarów pojazdu i złożył podpisy w pkt 10 protokołu nr [...] i nr [...] z adnotacjami "bez uwag". Fakt, że dwa kolejne pomiary tego samego pojazdu dały różne wyniki świadczy o tym, że przewoźnik podjął działania w celu dostosowania parametrów pojazdu do norm obowiązujących na drogach polskich. Nie potwierdził się zarzut skarżącego o trzykrotnym ważeniu pojazdu. Dwa udokumentowane w aktach sprawy ważenia odbyły się w odstępie ponad 5 godzin, nie zaś jak twierdzi strona w odstępie kilku minut. Strona wezwana do udokumentowania trzeciego pomiaru nadesłała kserokopię protokołu nr [...], który znajdował się w aktach sprawy. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia były też ważenia innych pojazdów skarżącego na granicy w tym samym dniu. W skardze do Sądu, skarżący zarzucił dokonanie błędnych ustaleń faktycznych oraz oparcie orzeczenia na błędnym pomiarze wagi i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdził, że u podstaw decyzji organu legło chybione założenia, iż waga pojazdu wskazana przez dynamiczne urządzenie pomiarowe jest prawidłowa. Urządzenie dynamiczne działa na zasadzie siły "uderzenia" kół pojazdu w cześć pomiarową podczas najazdu tych kół i w zależności od szybkości najazdu urządzenie to może wskazywać rozbieżne wyniki pomiarów. Wpływ ma też temperatura oraz stan nawierzchni na której położono wagę. Waga dynamiczna nie może stanowić wiarygodnego źródła dającego podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a atest nie obejmuje położenia wagi w konkretnym miejscu. Skarżący podniósł, że wykonane trzy ważenia wykazały trzy różne wyniki. Organ nie odniósł się do okoliczności, że inne pojazdy tego samego przewoźnika, z tym samym ładunkiem przejechały granicę bez jakichkolwiek problemów, co wskazuje na błędy wagi przy określeniu pojazdu nienormatywnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy wykonane ważenie samochodu było na tyle prawidłowe, aby na podstawie wyniku ważenia można było uznać, że pojazd jest ponadnormatywny. W ocenie skarżącego, pomiar na wadze dynamicznej nie może stanowić miarodajnej oceny dla stwierdzenia, ze pojazd jest ponadnormatywny, tym bardziej, że w tym samym czasie inne pojazdy skarżącego z takim samym ładunkiem wjeżdżały na terytorium RP i nie przekroczyły dopuszczalnych nacisków na osie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwalają na uznanie za zasadne zarzutów skarżącego. W aktach sprawy znajdują się dwa protokoły kontroli pojazdu wjeżdżającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu marki SCANIA nr rejestracyjny [...] oraz przyczepy marki KOGEL nr rejestracyjny.[...] . Pierwszy protokół nr [...] został sporządzony 17 stycznia 2004r. o godz. 05.35, a drugi protokół nr [...] również z 17 stycznia 2004r. o godz. 13.05. Obywa protokoły zostały bez uwag podpisane przez kierowcę, przy czym po podpisaniu pierwszego protokołu kierowca nie wjechał na terytorium RP. Po podpisaniu protokołu nr [...] kierowca podjął decyzję o wjechaniu na terytorium RP. Organy wykluczyły przeprowadzenie jeszcze jednego ważenia pojazdu, bowiem skarżący na żądanie organu przesłał nieczytelną kserokopię protokołu w części górnej protokołu, w której znajduje się jego numer, ale wartości wpisane w rubrykach są identyczne jak w protokole nr [...] (karta nr 34 akt admin. I inst.). Wyżej wymienione protokoły odpowiadają wszystkim przewidzianym w art. 68 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwana dalej w skrócie k.p.a. wymaganiom formalnym i materialnym. Z protokołu wynika, że pojazd był pojazdem nienormatywnym. Żadne czynności związane z ważeniem, a stwierdzone w protokole nr [...] nie zostały zakwestionowane przez uczestniczącego w nich kierowcę. (vide wyrok NSA z 11 kwietnia 2006r. sygn. akt I OSK 703/05 niepublikowany). W aktach administracyjnych znajduje się też świadectwo legalizacji wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu, które obowiązywało do 31 grudnia 2004r. (karta nr 8 akt admin. I inst). Dowodzi to, że waga była prawidłowa. W tym kontekście odnosząc się do zarzutu skargi, że skarżący nie kwestionuje ważenia innych swoich samochodów na tej samej wadze, które wjechały na terytorium RP w tym samym czasie z takim samym ładunkiem. Wręcz przeciwnie wyniki tamtych ważeń mają dowodzić nieprawidłowości wagi w przypadku tego jednego pojazdu. Zarzut sam w sobie jest nielogiczny. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i oceniły materiał dowodowy zgodnie z regułami wynikającymi z art. 80 k.p.a., przy czym nie przekroczyły granic swobodnej oceny materiału dowodowego, co następnie znalazło się w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu tak decyzji organu I jak i II instancji. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu, że przedmiotem zaskarżenia jest zezwolenie na jednokrotny przejazd pojazdem nienormatywnym po wjeździe na terytorium RP i związana z tym opłata, a nie kara za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Organy orzekające w sprawie wykazały, że została zachowana właściwość rzeczowa organu wydającego decyzje w I instancji, (co decyduje o właściwości organu II instancji) oraz podpisane przez osobę, która została umocowana przez organ do wydawania takich decyzji. Nowelą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 200, poz. 1953 ze zm.), która weszła w życie 9 grudnia 2003r. dodano ust. 4a do art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu o drogowym (Dz. U. z 2003r. nr 58, poz. 515 ze zm.). organem właściwym w sprawach wydawania zezwoleń na jednorazowy przejazd pojazdem nienormatywnym stał się naczelnik urzędu celnego. Organ wykazał, że starszy kontroler celny A. J. był upoważniony do wydawania zezwoleń na jednorazowy przejazd pojazdu nienormatywnego (karty nr 37-44 akt admin. I inst.). Stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji wniosek o wydanie zezwolenie na jednokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie dla pojazdu nienormatywnego przekraczającego granicę państwa, przy wjeździe na terytorium RP (o parametrach wymienionych w § 2 ust. 3 pkt 2 lit.a-d) może być złożony ustanie bezpośrednio na drogowym przejściu granicznym. Wniesiony w formie ustnej wniosek winien być utrwalony w protokole i podpisany przez kierowcę zgodnie z art. 67 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej sporządza protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności protokół sporządza się z przyjęcia wniesionego ustnie podania (art. 67 § 2 k.p.a.). Fakt złożenia wniosku nie był kwestionowany przez skarżącego. Treść wniosku w sposób niebudzący wątpliwości jednoznacznie wynika z przepisów rozporządzenia i chociaż organy nie sporządziły z czynności złożenia wniosku protokołu, to w ocenie Sądu takie naruszenia prawa nie miało wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy w skardze i odwołaniu kwestionowano rodzaj wagi, na której dokonano pomiaru. Mając na względzie powyższe Sąd doszedł do przekonania, że decyzja nie narusza prawa w sposób wymieniony w art. 145 § 1 p.p.s.a i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.