II SAB/Rz 33/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA M. Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 25 października 2006r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku o usunięcie naruszenia prawa uchwałą w sprawie cen za przewóz osób autobusami Miejskiego Zakładu Komunikacji - postanawia - odrzucić skargę. Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2005 roku, nr [...] Rada Miasta ustaliła ceny za przewóz osób autobusami Miejskiego Zakładu Komunikacji Miejskiej. Pismem z dnia 27 kwietnia 2006 roku H. D. zwróciła się w/w Rady o uchylenie wzmiankowanej uchwały. W dniu 6 czerwca 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga H. D. na bezczynność Urzędu Miasta [...] polegającą na nie rozpoznaniu jej skargi z dnia 27 kwietnia 2006 roku. Pismem z dnia 19 czerwca 2006 roku skarżąca zwróciła się do Rady Miasta z wnioskiem by jej pismo z dnia 27 kwietnia 2006 roku potraktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego naruszonego wskazana na wstępie uchwałą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skarga na bezczynność organów administracyjnych przysługuje wyłącznie w razie gdy z mocy przepisu prawa zobligowane są one do wydania decyzji, postanowienia, lub innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591) nie rodzi po stronie organu żadnego obowiązku, treścią którego miałoby być wydanie aktu lub podjęcie czynności, o których mowa wyżej. Organ może się do owego wezwania zastosować i tym samym uwzględnić żądanie strony, może odpowiedzieć stronie, iż nie znajduje podstaw do jego uwzględnienia, i może wreszcie zachować się całkowicie biernie, nie podejmując żadnych czynności. Uwzględnienie wezwania ma ten skutek, że strona nie ma już interesu do kierowania sprawy na drogę sądową, natomiast bezskuteczność wezwania w pozostałych, wyżej wskazanych przypadkach, ma wyłącznie ten skutek, iż otwiera stronie drogę sądowo- administracyjną. To czy organ odpowie na wezwanie, czy też nie podejmie żadnych czynności wpływa zaś wyłącznie na termin, w jakim strona może wnieść skargę. Podsumowując należy więc stwierdzić, iż skargę, której przedmiotem nie jest bezczynność organu w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a należy uznać za niedopuszczalną i w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucić. Mając na względzie przytoczone okoliczności oraz treść art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.