III SA/Łd 644/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.),, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 roku sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. III SA/Łd 644/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu wniosku R. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Nr [...] z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Nr [...] z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. znak: [...] z dnia [...] umarzającą postępowanie rozgraniczeniowe i przekazującą sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w T.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w piśmie z dnia 4 czerwca 2005r. R. G. zawarł żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. znak [...] z dnia [...] Jako przyczynę uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji, skarżący podał, iż Kolegium "swoją decyzją utrzymało w mocy decyzje organu I instancji, który to w myśl ustawy nie miał uprawnień do wydawania decyzji z zakresu administracji rządowej". We wniosku R. G. zarzucił również, iż geodeta dokonał rozgraniczenia na danych ewidencji gruntów i budynków z 1990r., niezatwierdzonych decyzją administracyjną, a nadzór geodezyjny nie sprawdził czy geodeta wykonał rozgraniczenie zgodnie z dokumentacją zasobu bazowego w postaci operatu nr [...]. W dodatkowych pismach z dnia [...] i [...] skarżący podnosił, iż Kolegium nie zastosowało się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2005r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Łd 1/04 oraz wniósł o dopuszczenie dowodów w postaci ustawy o samorządzie terytorialnym, ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. W tak ustalonym stanie faktycznym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydało decyzję Nr [...] z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności swojej decyzji Nr [...] z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. znak: [...] z dnia [...] umarzającą postępowanie rozgraniczeniowe i przekazującą sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w T.. W ocenie Kolegium, zarzut skarżącego dotyczący braku właściwości Prezydenta Miasta T. do wydawania decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości należy uznać za chybiony, gdyż z przepisów art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) wyraźnie wynika właściwość do wydawania przez wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) decyzji w tych sprawach. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowości działań geodety przy dokonywaniu rozgraniczenia nieruchomości, Kolegium podkreśliło, iż w rozpatrywanej sprawie postępowanie rozgraniczeniowe nie zakończyło się orzeczeniem o rozgraniczeniu, lecz o skierowaniu sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T.. Prezydent Miasta T., uznając, iż na podstawie analizowanych przez geodetę dokumentów nie można ustalić przebiegu granicy i dokonać rozgraniczenia nieruchomości w postępowaniu administracyjnym, umorzył postępowanie i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez sąd powszechny. We wniosku z dnia 9 sierpnia 2005r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Nr [...] z dnia [...], R. G. zarzucił, iż geodeta dokonał rozgraniczenia nieruchomości na podstawie mapy ewidencji gruntów i budynków z roku 1990, która nie może być uznana za dokument prawny. Wskazał, iż administracja usilnie chce pozbawić go gruntu, który jest jego własnością. Podniósł, iż Kolegium decyzją chce zatwierdzić dokumentację niezgodną ze stanem prawnym i wykonaną z rażącym naruszeniem prawa, co czyni nieważność postępowania w myśl art. 156 k.p.a. Zdaniem skarżącego, Prezydent Miasta nie jest organem właściwym do wydawania decyzji z zakresu administracji rządowej, gdyż w myśl art. 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego musi być porozumienie, a porozumienia brak. Ponadto, zgodnie z art. 17 k.p.a. organem wyższego stopnia od decyzji pierwszoinstancyjnej prezydenta z zakresu administracji rządowej jest wojewoda, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma prawa rozstrzygać spraw dotyczących rozgraniczenia nieruchomości. Rozpatrując ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podkreśliło, iż postępowanie rozgraniczeniowe między nieruchomością R. G. a nieruchomością B. i B. małż. D. nie zostało zakończone orzeczeniem o rozgraniczeniu, lecz o przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez sąd Rejonowy w T., a wobec tego nietrafny jest zarzut, że geodeta dokonał rozgraniczenia na podstawie mapy z 1990r. Z opinii geodety z dnia 14 grudnia 2001r. oraz z protokołu rozgraniczeniowego z dnia 5 grudnia 2001r. wynika, że na podstawie istniejącej dokumentacji nie można w trybie administracyjnym ustalić przebiegu granicy między działkami, a właściciele tych działek nie zawarli ugody. W takiej sytuacji, zdaniem Kolegium, Prezydent Miasta T. zobowiązany był zastosować się do nakazu zawartego w art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego tj. umorzyć postępowanie rozgraniczeniowe i przekazać sprawę z urzędu sądowi, co uczynił decyzją z dnia [...] Kolegium podniosło również, iż właściwość Prezydenta Miasta T. do rozpatrzenia sprawy o rozgraniczenie nieruchomości wynika z przepisów art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a właściwość kolegium do rozpatrywania spraw o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych wydanych przez organy samorządu terytorialnego wynika z art. 17 pkt 1 k.p.a. Unormowania te, zdaniem Kolegium, nie są sprzeczne z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. Kolegium dodało, iż zadaniami z zakresu administracji rządowej z dziedziny geodezji i kartografii, wykonywanymi przez organy samorządowe są zadania wymienione w art. 6a ust 1 pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc zadania należące do marszałka województwa i do starosty z możliwością powierzenia tych spraw wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) w drodze porozumienia, jednak do tej kategorii spraw nie należy rozgraniczanie nieruchomości, przypisane ustawowo wójtowi burmistrzowi, prezydentowi miasta). Skargę na powyższe rozstrzygniecie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł R. G. i zażądał jej uchylenia oraz uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Nr [...] z dnia [...], decyzji [...] z dnia [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] Skarżący ponownie podniósł, iż prezydent miasta nie jest organem właściwym do dokonywania rozgraniczenia nieruchomości. Załączył pismo Starostwa Powiatowego z dnia 10 listopada 2004r., z którego wynika, że brak jest porozumienia pomiędzy Starostą a Prezydentem Miasta T.. Dodał, iż geodeta dokonał rozgraniczenia niezgodnie z operatem zasobu geodezyjnego do [...] i aktu własności nr [...]. Podniósł, iż po rozgraniczeniu geodety, jego działka miałaby o 600m² mniej niż w akcie własności, a więcej ziemi dostałby sąsiad, co jest rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazał również, iż na mocy art. 8 ustawy o samorządzie terytorialnym, samorządowe kolegia odwoławcze nie są organami właściwymi do rozpatrywania odwołań w sprawach indywidualnych z zakresu administracji rządowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 5 listopada 2005r. R. G. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na posiedzeniu w dniu 15 lutego 2006r. Sąd postanowił odroczyć rozprawę z uwagi na wniosek skarżącego o wyłączenie wszystkich sędziów, asesorów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi od rozpoznawania sprawy III SA/Łd 644/05. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek R. G. o wyłączenie wszystkich sędziów, asesorów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Powyższe postanowienie jest prawomocne. Pismem z dnia 17 października 2006r. R. G. wniósł o dopuszczenie dowodu w postaci art. 29 ust. 3 i art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 7b tej ustawy, w celu wykazania, iż prezydent miasta i samorządowe kolegium odwoławcze nie są organami właściwymi do prowadzenia spraw z zakresu rozgraniczenia nieruchomości. Pismem z dnia 23 października 2006r. adwokat wyznaczony do reprezentowania R. G. w niniejszej sprawie poinformował, że skarżący nie udzielił mu stosownego pełnomocnictwa, mimo przesłania listu wraz z drukiem pełnomocnictwa. Dodał, iż z wniosku R. G. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wynika, że skarżący nie chce być reprezentowany przez adwokata wyznaczonego przez Radę Adwokacką. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Postępowanie prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dotyczyło wniosku R. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. znak [...] z dnia [...] r. umarzającą postępowanie rozgraniczeniowe i przekazującą sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w T.. Jako przyczynę uzasadniającą stwierdzenie nieważności podanej wyżej decyzji skarżący wskazał brak właściwości Prezydenta Miasta T. do wydawania decyzji, których przedmiotem jest rozgraniczenie nieruchomości oraz brak właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego do rozpatrywania odwołań w indywidualnych sprawach z zakresu administracji rządowej. Dodatkowo skarżący podniósł, iż geodeta dokonał rozgraniczenia jego nieruchomości z nieruchomością sąsiednią na podstawie mapy, która nie ma mocy prawnej. W myśl art. 156 k.p.a., stwierdzenie nieważności odnosi się do decyzji, która: 1/ wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2/ wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3/ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4/ została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5/ była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6/ w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7/ zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] nr [...], uznając, iż żadna z wyżej wymienionych przesłanek, niezbędnych do stwierdzenia nieważności, nie zachodzi i Sąd powyższy pogląd podziela. Za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, dotyczący braku właściwości Prezydenta Miasta T. do wydawania decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Właściwość prezydenta miasta do rozpatrywania decyzji w tych sprawach wynika z art. 33 ust. 1 i 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.). W myśl art. 33 ust 1 powołanej wyżej ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Stosownie natomiast do art. 34 ust. 1 i 2, jeżeli w razie sporu, co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Organ, o którym mowa w ust. 1, umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Brzmienie cytowanych wyżej przepisów, wprowadzone zostało przez art. 60 ustawy z dnia 24 lipca 1988r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668 ze zm.). Z powyższych przepisów wynika więc jednoznacznie, że Prezydent Miasta T. jest organem właściwym do wydawania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, a w przypadku braku podstaw do wydania takiej decyzji, do umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazania z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi, co uczynił decyzją z dnia [...], znak: [...]. Nie doszło zatem w omawianym przypadku do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, czy też wydania decyzji bez podstawy prawnej. Pogląd prezentowany przez skarżącego, iż do wydawania przez prezydenta miasta decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości potrzebne jest porozumienie, zawarte w trybie art. 6a ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pomiędzy starostą a prezydentem miasta sprzeczny jest z cytowanymi wyżej przepisami. Skoro bowiem, mocą przepisu ustawowego, przyznana została wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) kompetencja do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, to żadne porozumienie pomiędzy organami administracji publicznej nie może już tych kwestii regulować. Artykuł 6a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne będzie miał zastosowanie do zadań z zakresu administracji rządowej z dziedziny geodezji i kartografii, o których mowa w art. 6a ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W tych właśnie sprawach, aby organ samorządowy miał uprawnienie do wydawania decyzji administracyjnych, najpierw musi dojść do zawarcia porozumienia pomiędzy właściwym organem administracji rządowej i samorządowej. Wobec powyższego, za bezpodstawny należy również uznać zarzut skarżącego, odnoszący się do braku właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do rozpatrywania odwołań od decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta T. oraz do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. umarzającej postępowanie rozgraniczeniowe i przekazującej sprawę do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. Właściwość samorządowego kolegium odwoławczego, jako organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego uprawnionego do rozpatrywania odwołań od decyzji organów samorządu terytorialnego, wynika z art. 17 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. Z treści art. 17 pkt 1 k.p.a. wynika bowiem, iż organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Natomiast art. 127 § 2 stanowi, iż właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Takich szczególnych unormowań, wykluczających powyższa zasadę, nie zawiera ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne w sprawach dotyczących rozgraniczania nieruchomości. Przepisy powyższe zgodne są z regulacją zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, w brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o zmianie ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 162, poz. 1124). Właściwość samorządowego kolegium odwoławczego do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wydanej przez siebie decyzji wynika z brzmienia art. 157 § 1 k.p.a., zgodnie z którym właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Z uwagi na powyższe, zarzuty skarżącego odnoszące się do braku właściwości Prezydenta Miasta T. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do wydawania decyzji z zakresu rozgraniczenia nieruchomości położonych w T., należy uznać za niezasadne. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego, odnoszących się do rażącego naruszenia prawa przez geodetę dokonującego rozgraniczenia nieruchomości skarżącego położonej w T. przy ul. B 30 z sąsiednią działką przy ul. B 32. Z sentencji decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...], znak: [...], umarzającej postępowanie rozgraniczeniowe i przekazującej sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w T. wynika wyraźnie, iż rozgraniczenie wskazanych wyżej nieruchomości w trybie administracyjnym w ogóle nie zostało przeprowadzone. Na podstawi art. 34 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte na wniosek właścicieli nieruchomości przy ul. B 32 w T. z dnia 17 października 2000r. zostało umorzone z uwagi na brak ugody zawartej pomiędzy właścicielami sąsiadujących działek oraz brak odpowiednich dokumentów, które pozwalałyby na administracyjne ustalenie przebiegu granicy. Nie można zatem podnosić, iż dokonując rozgraniczenia nieruchomości geodeta rażąco naruszył obowiązujące przepisy prawne, skoro decyzja z dnia [...] nie orzeka o rozgraniczeniu nieruchomości, a jedynie umarza postępowanie rozgraniczeniowe i przekazuje sprawę do rozpatrzenia sądowi. Wydanie przez Prezydenta Miasta T. decyzji o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu także nie narusza rażąco przepisów prawnych, gdyż delegacja do wydania takiego rozstrzygnięcia wynika z treści powołanego wyżej art. 34 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy jednoczśnie zaznaczyć, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi i nie ma w nim proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi tu w grę poczynienie uzupełniających ustaleń faktycznych. W tym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, w jej całokształcie w zakresie różnych wątków z nią związanych. Z tych też względów merytoryczne zarzuty skarżącego, odnoszące się do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Nr [...] z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. znak: [...] z dnia [...], nie mogły być rozpatrywane przez organ w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...], jak również przez Sąd rozstrzygający sprawę niniejszą. Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.