VII SA/Wa 1266/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku J.F. z dnia 15 maja 2006r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wydaną z upoważnienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., Nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...] W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., Nr [...], udzielającej J.F. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, obejmujących przesunięcie wału stawu rybnego od strony rzeki W., celem przywrócenia przebiegu zajętej drogi nr [...], zgodnie z jej lokalizacją przed rozpoczęciem budowy stawu. Organ odwoławczy podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nałożył na J.F. obowiązek wykonania w terminie trzech miesięcy od otrzymania decyzji, określonych czynności w celu doprowadzenia realizowanych robót budowlanych, związanych z wykonaniem stawu rybnego w miejscowości K. na działkach nr ewid. [...] i [...], w gm. B., do stanu zgodnego z prawem w celu uzyskania pozwolenia na ich wznowienie, tj. sporządzenia inwentaryzacji geodezyjnej, dokonanej zmiany przebiegu odcinka drogi gruntowej nr [...], zajętej w trakcie budowy stawu rybnego wraz z uregulowaniem stanu prawnego, przywrócenia stanu pierwotnego projektowanego stawu od strony południowej -rzeki M. lub przebudowę odcinka linii napowietrznej niskiego napięcia, przebiegającej przez czaszę stawu, opracowania projektu zamiennego uwzględniającego wprowadzone zmiany, w tym również wynikające z decyzji wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami wynikającymi z przepisów szczególnych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obowiązujący w dacie wydania w /w decyzji stanowił, że przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. Natomiast stosownie do przepisu art. 51 ust. 1 a Prawa budowlanego w wersji na w/w datę , dopiero po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. W ocenie organu nadzorczego, z uwagi na fakt, iż nałożone na inwestora decyzją z dnia 9 listopada 2001 r. obowiązki, nie zostały przez niego wykonane, to bezpodstawne było wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. jak również, utrzymującej przedmiotowe rozstrzygnięcie w mocy, decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2003 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.F. dochodził stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005r. wyżej opisanej. W uzasadnieniu skargi J.F. w sposób chronologiczny przedstawił wszystkie działania podjęte przez niego, jak również przez właściwe organy administracji. Skarżący wskazał ponadto, iż nie był w stanie zrealizować obowiązków nałożonych, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 9 listopada 2001 r., dlatego też sam zdecydował się dobrowolnie dokonać rozbiórki wykonanego wału i jego przesunięcia na dz. nr [...] oraz przywrócenia przebiegu drogi gminnej na dz. nr [...]. Podniósł również, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] września 2003 r., Nr [...] udzielił mu pozwolenia na użytkowanie stawów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, to znaczy nie może rozpatrywać sprawy "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym" (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w niniejszej sprawie była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., Nr [...], udzielającą J.F. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, obejmujących przesunięcie wału stawu rybnego od strony rzeki W., celem przywrócenia przebiegu zajętej drogi nr [...], zgodnie z jej lokalizacją przed rozpoczęciem budowy stawu. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., Nr [...] nałożył na J. F. obowiązek wykonania w terminie trzech miesięcy od otrzymania decyzji, określonych czynności w celu doprowadzenia realizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. Bezsporne w sprawie jest to, że nałożone na inwestora czynności nie zostały przez niego wykonane. Nie kwestionuje tego sam skarżący, który podnosi, że "nie był w stanie realizować obowiązków nałożonych w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 – Prawa budowlanego". W okolicznościach sprawy należy stwierdzić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r., Nr [...], jak również [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydając decyzję z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji dopuścili się rażącego, w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszenia prawa. Na mocy w/w decyzji udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, w sytuacji kiedy nałożone wcześniej obowiązki nie zostały wykonane. Doszło zatem do rażącego naruszenia przepisu art.51 ust.1a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji) – zgodnie z którym organ wydawał decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych po wykonaniu obowiązku. W ocenie Sadu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo orzekł jak w zaskarżonej decyzji, wobec zasadnego stwierdzenia, że kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym decyzje obarczone są wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2kpa. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł jak w sentencji trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. )