VI SA/Wa 109/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Apl. prok. Anna Młynarczyk - Zalewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Agencji Reklamowej E. Radio K. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy udzielenia koncesji oddala skargę Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...], na podstawi art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 ze zm.) oraz art. 104 i 107 kpa, odmówiła "Agencji Reklamowej E. Radio K." sp. z o.o. udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego ze stacji nadawczej za pomocą częstotliwości [...] MHz zlokalizowanej w K. Informacja Przewodniczącej KRRiT o możliwości uzyskania koncesji została ogłoszona w dniu [...] lipca 2001 r. w gazetach ogólnopolskich. Na ogłoszenie to zgłosiły się dwie spółki: "Agencja Reklamowa E. Radio K." i "Radio E.", która to spółka następnie zrezygnowała z ubiegania się o przydział częstotliwości i udzielenie koncesji. Rozpatrując wniosek "Agencji Reklamowej E. Radio K." organ administracji stwierdził, iż wpłynęły informacje od Stowarzyszenia Autorów Z., z których wynika, iż spółka nie wywiązuje się ze zobowiązań wobec twórców oraz z umów licencyjnych zawartych ze stowarzyszeniem. Na potwierdzenie tych zarzutów przedłożono dwa prawomocne wyroki sądowe, zasądzające od spółki należności pieniężne na rzecz stowarzyszenia. Organ administracji podjął próbę zawarcia ugody przez spółkę ze stowarzyszeniem, do której nie doszło. W związku z powyższym KRRiT stwierdziła, iż spółka nie wywiązuje się z obowiązków z tytułu korzystania z praw autorskich, nadto nie udokumentowała posiadanie środków finansowych wystarczających do realizacji zaplanowanego zadania, co stało się podstawą odmowy udzielenia koncesji. Od decyzji tej "Agencja Reklamowa E. Radio K." złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej między nią a Z. doszło do porozumienia w zakresie spłaty należności, jednakże skarżąca odnosi wrażenie, że wierzyciel swoim działaniem nie dążył do pozyskania należnych środków za tantiemy, a celem jego było doprowadzenie do upadłości spółki. Odnosząc się do zarzutu braku zabezpieczenia finansowego, spółka dowodzi iż posiada wystarczającą ilość sprzętu do prowadzenia zamierzonej działalności, którą wykonuje już od 1996 r. Przewodnicząca KRRiT decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...], na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa, utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Organ administracji podkreśla bezsporność istnienia wyroków sądowych nakazujących skarżącej zapłatę zaległych należności pieniężnych na rzecz Z. co dowodzi naruszania przez spółkę, w sposób zawiniony, majątkowych praw autorskich i z uwagi właśnie na ów zawiniony charakter zachowania spółki został na nią nałożony obowiązek finansowy o wartości trzykrotnej. Co do porozumienia spółki ze stowarzyszeniem, organ stwierdza, iż nie wpłynął do niego żaden dokument, który potwierdzałby tę okoliczność. Odnosząc się do możliwości finansowych spółki, organ administracji wskazuje, iż spółka powołując się na prawo do dysponowania sprzętem umożliwiającym prowadzenie działalności radia, informuje jednocześnie, że sprzęt ten posiada na prawach dzierżawcy. W ocenie organu administracji dzierżawa sprzętu nie jest tożsama z jego posiadaniem, stąd przyjął on, iż w zakresie wyposażenia spółka nie spełnia koniecznych wymagań. KRRiT wskazywała, iż wniosek o udzielenie koncesji nie zawierał informacji z jakich źródeł ma być finansowana inwestycja i nie został uzupełniony o dokumentację finansową udziałowców spółki, w szczególności jej udziałowca największego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "Agencja Reklamowa E. Radio K." wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej względnie o stwierdzenie ich nieważności. Skarżąca dowodzi, iż pomiędzy nią a stowarzyszeniem Z. doszło do zawarcia ugody, natomiast zasądzenie przez sądy należności na rzecz stowarzyszenia nie powinno mieć wpływu na udzielenie koncesji, bowiem wynikają one ze stosunków cywilnych, a nie administracyjnych. Odpierając zarzut braku dokumentacji o sytuacji finansowej udziałowców spółki, wskazuje ona, iż do przedłożenia takiej dokumentacji nie była wzywana. Odnosząc się do zarzutu braku programu inwestycyjnego, spółka uważa, iż przedłożenie takiego programu, który byłby aktualny na dzień rozpoznawania wniosku, jest niemożliwe. Skarżąca nadto stwierdza, iż przedłożona dokumentacja była uznana za wystarczającą do podjęcia uprzedniej uchwały przez KRRiT o przyznaniu koncesji, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż obecnie dokumentacja ta jest niekompletna. Z tych powodów skarżąca uważa, iż zaskarżona decyzja narusza art. art. 6, 7, 8, 9, 11, 12 i 80 kpa. W odpowiedzi na skargę Przewodnicząca KRRiT wnosiła o jej oddalenie. Organ administracji powołując się na wyroki zasądzające należności od skarżącej wskazuje, że spółka nie wpłacała należności od początku swej działalności. Mając na uwadze art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o radiofonii i telewizji organ administracji podnosi, iż jest zobowiązany do współpracy, między innymi ze stowarzyszeniem Z. w zakresie ochrony praw autorskich. Ponadto w powołaniu się na § 3 pkt 13 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 52, poz. 244 ze zm.) organ administracji wskazuje na obowiązek skarżącej przedstawienia stanu realizacji zobowiązań w zakresie praw autorskich, czego skarżąca w dokumentacji dołączonej do wniosku nie przedłożyła. Organ administracji odnosząc się do informacji stowarzyszenia Z. stwierdził, iż skarżąca spółka przez [...] lat nie respektowała przepisów ustawy o prawie autorskich i prawach pokrewnych, w szczególności jej art. 21. W ocenie organu administracji fakt naruszenia prawa przez skarżącą nie budzi wątpliwości w świetle przedłożonych wyroków. Nadto Przewodnicząca KRRiT stwierdziła, iż nie znajduje potwierdzenia okoliczność podnoszona przez skarżącą o zawarciu ugody ze stowarzyszeniem, bowiem do organu administracji nie wpłynęła żadna informacja w tym zakresie. W pozostałej części odpowiedzi organ ponawia zarzuty na temat braku wymaganej dokumentacji o nakładach inwestycyjnych i sytuacji finansowej udziałowców. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie: - ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zwana u.s.a., - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a., - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Umową z dnia [...] października 2000 r. zawartą ze Stowarzyszeniem Autorów Z. spółka E.-Radio K. zobowiązała się do wnoszenia opłat za nadawanie utworów należących do "małych praw". Wysokość należnych opłat określono w § 5 umowy, a terminy wpłat w jej § 6. Z przedłożonych przez spółkę dowodów wpłat wynika, iż z obowiązku zakreślonego umową spółka zaczęła wywiązywać się od stycznia 2002 r. Jak wynika z akt sprawy wyrokami: Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2001 r. (sygn. akt [...]) i Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2002 (sygn. akt [...]) zasądzono od spółki należności na rzecz Z. za okresy od [...] czerwca 1995 r., od [...] czerwca 1999 r. od [...] lutego 2000 r. oraz od [...] marca 2001 r. z tytułu niewywiązywania się nadawcy z obowiązujących opłat. Nadto nakazem zapłaty Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] sierpnia 1995 r. (sygn. akt [...]) zasądzono od skarżącej należności na rzecz Z. za okres od dnia [...] kwietnia 1994 r. Fakty te dowodzą, jak wyraża to zaskarżona decyzja KRRiT, że skarżąca istotnie nie wywiązywała się z obowiązków nałożonych na nadawcę i nie usprawiedliwia tego okoliczność, podnoszona przez spółkę, iż inni nadawcy także dopuszczali się tych naruszeń. Okoliczność braku środków finansowych spółki dla spełnienia powyższych zobowiązań nie może także stanowić argumentu, który według spółki zwalniałby ją z tych obowiązków. Skarżąca negocjowała spłatę należności z Z. jednakże do ugody w przedmiotowej sprawie nie doszło, albowiem nie można przyjąć, jak twierdzi skarżąca, że ugoda została zawarta skoro brak jest pozytywnego oświadczenia wierzyciela. Jednym z zarzutów skarżącej było podniesienie przez KRRiT w decyzji II instancyjnej braków w dokumentacji, chodziło o dokumentację finansową udziałowca większościowego, a także o program inwestycyjny. Należy zatem stwierdzić, iż obowiązek dostarczenia tej dokumentacji spoczywał na skarżącej od początku postępowania i jak zasadnie zauważyła to KRRiT określenie swoich możliwości finansowych, w tym programu inwestycyjnego, należało do obowiązku wnioskodawcy. Skarżąca podnosiła, iż przeszacowanie nakładów inwestycyjnych dokonane przez KRRiT nastąpiło z pokrzywdzeniem spółki, bowiem ceny na sprzęt w czasie postępowania administracyjnego znacznie zmalały. Należy w związku z tym zauważyć, iż sprzęt, na którym pracuje operator nie jest jego własnością. Spółka tłumaczy to tym, że jest on własnością pracownika spółki, który po uzyskaniu koncesji przez spółkę przekaże go nadawcy. Powyższe wskazuje jednoznacznie na fakt, że sprzęt (niezbędny do pracy nadawcy) nie jest nawet własnością wspólnika lecz osoby związanej jedynie ze spółką stosunkiem pracy w niej, a tym samym osoba ta jako pracownik najemny nie jest bezpośrednio zainteresowana losem spółki. Nadto twierdzenie, że pracownik ten przekaże sprzęt spółce po uzyskaniu przez nią koncesji może mieć wymiar jedynie w sferze intencji nie wiążących właściciela sprzętu, a już samo określenie "przekaże" nasuwać może pytanie "w jakiej formie". Jeżeli odpłatnie to spółka powinna wykazać się środkami wystarczającymi do jego nabycia, jeżeli natomiast w formie darowizny to powinna posiadać środki na zapłacenie należnego podatku. Tymczasem wobec niewątpliwych trudności finansowych spółki, które uniemożliwiały jej uiszczanie należnych opłat do Z. trudno uznać za przekonywujące by miała ona możliwości finansowe w zakresie wymagań określonych dla uzyskania koncesji, bowiem z całą pewnością wymagania tego nie spełnia deklaracja szukania inwestora strategicznego. Powyższe nie stanowi ustaleń dokonanych przez Sąd rozpoznający sprawę, lecz są to okoliczności wynikające z akt sprawy, w tym z zaskarżonych decyzji administracyjnych. Sąd zauważył, iż faktycznie postępowanie koncesyjne trwało nadzwyczaj długo, jednakże powodem jego przeciągania się były negocjacje spółki z Z. o uregulowanie zaległych opłat. KRRiT oczekując na wynik tych negocjacji wstrzymywała się z rozstrzygnięciem i oczekiwanie to nie miało na celu doprowadzenia do rozstrzygnięcia negatywnego dla spółki, bowiem gdyby tak było rozstrzygnięcie to zapadłoby wcześniej. Zatem nie można uznać, że naruszenie w tym zakresie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności wpływ negatywny na żądanie skarżącej o udzielenie koncesji. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 24, poz. 83 ze zm.) organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać opublikowane utwory muzyczne oraz drobne utwory słowne i słowno - muzyczne wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi. Strony związały się taką umowa od roku 2000 i umowa ta precyzowała warunki nadawania utworów. Jak wynika z przedłożonych przez skarżącą dowodów opłat, warunki umowy spółka zaczęła wypełniać po ponad roku od jej zawarcia, czego konsekwencją były wyroki sądowe nakładające obowiązek zapłaty przez spółkę należności na rzecz Z.. Jak wynika z tych orzeczeń sądów, spółka nie wywiązywała się ze zobowiązań finansowych na rzecz stowarzyszenia także w uprzedniej swej działalności co stało się powodem nałożenia na nią obowiązku zapłaty opłat karnych. Powołany przepis art. 21 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych mówiąc o prawie wykonywania publikacji utworów jedynie na podstawie umowy zawartej z właściwym stowarzyszeniem, odsyła w rzeczywistości do warunków tej umowy. Jednymi z najistotniejszych tam zawartych to warunki finansowe, bowiem zadaniem stowarzyszenia jest wypłata tantiem autorom, a te z kolej powstają z opłat za wykonywanie ich utworów. Zadaniem radiofonii i telewizji jest, między innymi, popieranie krajowej twórczości audiowizualnej (art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 ze zm.). Popieranie tej twórczości wyraża się także w zapewnianiu twórcom należnych im tantiem za publikowanie ich utworów przez nadawców. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji współpracuje z właściwymi organizacjami i instytucjami w zakresie ochrony praw autorskich, praw wykonawców, praw producentów oraz nadawców programów radiowych i telewizyjnych (art. 6 ust. 2 pkt 10 wymienionej ustawy) oraz podejmuje w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięcia w sprawach koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów (art. 6 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy). Na skutek współpracy ze stowarzyszeniem Z. ujawniono fakt niewywiązywania się przez skarżącą spółkę ze zobowiązań finansowych w stosunku do stowarzyszenia. Zatem w postępowaniu koncesyjnym KRRiT stwierdziła, iż spółka naruszyła powołany wyżej przepis art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy o radiofonii i telewizji, oceniając to zachowanie zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 5 oraz z art. 36 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Zauważenia wymaga także zachowanie spółki w postępowaniu koncesyjnym w świetle obowiązków jakie nakłada na występującego o koncesję rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 52, poz. 244 ze zm.). W myśl § 2 pkt 12 i 13 rozporządzenia wniosek o udzielenie koncesji na nadawanie programu radiowego lub telewizyjnego powinien zawierać (między innymi) informacje o działalności wnioskodawcy oraz wspólników lub akcjonariuszy w spółce będącej wnioskodawcą, w dziedzinie radiokomunikacji oraz środków masowego przekazu w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku oraz oświadczenie o postępowaniach prawnych przeciwko wnioskodawcy w związku z powyższą działalnością, a w szczególności o postępowaniach na podstawie przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że skarżąca oświadczeń takich nie złożyła, nie wypełniając jednocześnie obowiązku z § 3 pkt 13 wymienionego rozporządzenia, który stanowi, iż do wniosku o udzielenie koncesji powinny być dołączone załączniki obejmujące dokumenty i informacje wnioskodawcy, któremu wygasa koncesja, a który ubiega się o nową, przedstawiające stan realizacji zobowiązań wynikających z korzystania z praw autorskich lub praw pokrewnych. Skarżąca spółka informacje te zataiła, a więc już na wstępnym etapie koncesyjnym jej wniosek nie spełniał wymagań określonych rozporządzeniem. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym nie stwierdził by zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w tych warunkach stwierdzając , iż skargi nie można uwzględnić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.