II FSK 511/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie: NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), WSA del. Sławomir Presnarowicz, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 918/05 w sprawie ze skargi E. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. Ł. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 918/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 października 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w G. odmówił podatnikowi przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 8 czerwca 2005 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej. Organ pierwszej instancji w dniu 25 kwietnia 2005 r. wezwał podatnika do osobistego stawiennictwa w charakterze strony w celu udzielenia wyjaśnień i przedstawienia wiarygodnych dowodów na pokrycie poniesionych w 2002 r. wydatków na zakup nieruchomości na kwotę 2.513.060 zł oraz na pokrycie straty poniesionej w związku z prowadzoną w 2002 r. działalnością gospodarczą w kwocie 68.138,83 zł, zaś postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2005 r. wszczął postępowanie podatkowe w tym zakresie. Przesyłkę zawierającą zarówno wezwanie, jak i postanowienie odebrał pełnomocnik do odbioru przesyłek pocztowych - H. S. w dniu 27 kwietnia 2005 r. Przedmiotowe pełnomocnictwo pocztowe skarżący ustanowił do odbioru i kwitowania m.in. poleconych przesyłek pocztowych na czas od dnia 10 grudnia 1999 r. do odwołania. Podatnik nie spełnił wymogu osobistego stawiennictwa. Organ pierwszej instancji wystosował więc do podatnika dwa kolejne wezwania: z dnia 12 maja 2005 r. oraz z dnia 8 czerwca 2005 r., w których wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w celu udzielenia wyjaśnień w zakresie określonym w wezwaniu z dnia 25 kwietnia 2005 r. Powyższe wezwania, z powodu ich niemożności doręczenia adresatowi w sposób wskazany w art. 148 i 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jedn. tekst Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - zwanej dalej ord. pod., zostały doręczone w trybie art. 150 ord. pod. Poczta przechowała w/w pisma przez okres 14 dni w swojej placówce (Z. k. K.) i w tych przypadkach doręczenia zostały uznane za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 8 czerwca 2005 r. nałożył na podatnika karę porządkową w wysokości 1.500 zł za niestawienie się osobiście bez uzasadnionej przyczyny na jego wezwanie z dnia 12 maja 2005 r. Postanowienie to zostało wysłane E. L. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres: [...] Z. Z powodu niemożności doręczenia adresatowi pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149 ord. pod., pismo zostało doręczone w trybie wskazanym w art. 150 ord. pod. i pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia w dniu 23 czerwca 2005 r. W związku z powyższym stronie w dniu 30 czerwca 2005 r. upłynął termin do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. W dniu 27 lipca 2005 r. podatnik złożył zażalenie na postanowienie z dnia 8 czerwca 2005 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wskazał, że jego uchybienie nastąpiło bez jego winy. Od marca do lipca 2005 r. cierpiał bowiem z powodu choroby, której efektem był przeprowadzony w Akademii Medycznej w G. zabieg chirurgiczny i w następstwie rehabilitacja. W szczególności w dniach od 4 marca do18 marca 2005 r. przebywał w Centrum Rehabilitacyjno-Szkoleniowym w N. przygotowując się do operacji, która miała miejsce w dniu 22 kwietnia 2005 r. Po operacji ponad miesiąc nie mógł chodzić i do lipca 2005 r. przebywał na rehabilitacji, także za granicą. Na powyższe okoliczności skarżący przedłożył szereg zaświadczeń. Od marca do 30 czerwca 2005 r. z powodu choroby kilkakrotnie nie bywał w miejscu zamieszkania, nie odbierał ewentualnych wezwań do stawiennictwa, o czym organ nie wiedział, a ponieważ każdorazowo okres nieobecności nie przekraczał 30 dni, nie ustanowił pełnomocnika do odbioru korespondencji z Urzędu Skarbowego. Rozpoznając zażalenie, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podatnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, tym bardziej że z załączonych do podania dokumentów wynika jedynie, że przebywał on na rehabilitacji w dniach od 4 do 18 marca 2005 r. i, że w dniach od 21 do 25 kwietnia 2005 ro. przebywał w Klinice Chirurgii Ogólnej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr 1 w G. Z dokumentów tych nie wynika natomiast, aby w okresie doręczenia mu postanowienia z dnia 8 czerwca 2005 r. i w okresie właściwym na złożenie zażalenia był całkowicie niezdolny do prowadzenia swoich spraw. Okresy pobytu w jednostce rehabilitacyjnej i w szpitalu nie pokrywają się datą doręczenia postanowienia z dnia 8 kwietnia 2005 r. oraz datą upływu wyznaczonego w nim terminu do wniesienia zażalenia. Strona w okresie swojej choroby, jaki i rekonwalescencji podpisywała m.in. deklaracje podatkowe na zaliczki miesięczne w podatku dochodowym (PIT-4), złożone w Urzędzie Skarbowym w K. w związku z działalnością P. P. "E." Ltd. L. E. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe fakty świadczą o wybiórczym odbiorze przez podatnika lub faktycznie ustanowionego przez niego pełnomocnika korespondencji nadsyłanej przez Urząd Skarbowy. Wezwanie i postanowienie z dnia 25 kwietnia 2005 r. zostało skutecznie doręczone podatnikowi, albowiem z oświadczenia Poczty w Z. k/K. wynika, że w spornym okresie do odbioru korespondencji podatnika uprawniony był H. S1, a nie H. S2. Korespondencja podatkowa do E. L. w spornym okresie była odbierana przez H. S1 i podatnik tego nie kwestionował. W skardze na powyższe postanowienie E. L. wniósł o jego zmianę i przywrócenie terminu, ewentualnie o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 w zw. z art. 162 § 1 ord. pod. wskazując, że organ odwoławczy nie uwzględnił tego, iż we wniosku o przywrócenie terminu strona powinna uprawdopodobnić a nie udowodnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Tymczasem w okresie wydania postanowienia z dnia 8 czerwca 2005 r. skarżący przebywał na zaleconej rehabilitacji i z tego powodu nie mógł go odebrać ani też złożyć zażalenia. Podniósł też, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 kwietnia 2005 r. o wszczęciu postępowania i wezwanie do osobistego stawiennictwa w charakterze strony z dnia 25 kwietnia 2005 r., nie zostało mu doręczone, albowiem przesyłki te zostały w dniu 27 kwietnia 2005 r. odebrane przez H. S1, który w tym okresie nie był uprawniony do odbioru jego korespondencji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd pierwszej instancji - oddalając skargę - zważył, że w niniejszej sprawie nie zostały naruszone przepisy postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art.122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 w zw. z art. 162 § 1 ord. pod., gdyż dokonana przez organ odwoławczy ocena zaistniałych w przedmiotowej sprawie zdarzeń, nie wykracza poza granice swobodnej ich oceny, a zaskarżone postanowienie zawiera stosowną ocenę stanu faktycznego sprawy, w sposób wystarczający wyjaśniając kwestie istotne. W sprawie został zgromadzony dostateczny materiał dowodowy oraz obiektywnie rozpatrzono wątpliwości i uwagi zgłaszane przez stronę. Powołując się na art. 162 § 1 i 2 ord. pod. oraz wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego WSA stwierdził, że okoliczności, na które powołuje się skarżący, czyli choroba i związana z nią rehabilitacja, nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Podniósł, że gołosłowne twierdzenia strony o braku możliwości odbioru korespondencji podlegały ocenie organu odwoławczego pod kątem zachowania obiektywnego miernika staranności. Skarżący przygotowywał się do zabiegu chirurgicznego już w marcu 2005 r., przebywając na rehabilitacji. Tym samym, dbając należycie o swoje interesy miał obowiązek takiego zorganizowania swojej działalności, aby wszelka korespondencja dotarła do niego bez przeszkód. Wskazany w zaświadczeniu lekarskim z dnia 10 maja 2005 r. okres zalecanej rehabilitacji (do 31 maja 2005 r.) nie pokrywa się z okresem, w którym wydane zostało przedmiotowe postanowienie ani z okresem, w którym skarżący, jeśli zamierzał skorzystać z przysługującego mu prawa, powinien złożyć zażalenie (od dnia 8 do 30 czerwca 2005 r.), tym bardziej, że przesyłka pochodząca od organu pierwszej instancji była przechowywana przez pocztę przez okres 14 dni, awiza były umieszczane w miejscu zamieszkania skarżącego, a skarżący miał ustanowionego pełnomocnika do odbioru korespondencji (skarżący kwestionuje nie fakt udzielenia pełnomocnictwa pocztowego, ale osobę pełnomocnika). Skoro zaś podatnik bez usprawiedliwionych powodów tego nie uczynił (osobiście lub przez pełnomocnika) i nie złożył w terminie do dnia 30 czerwca 2005 r. zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, to nie może zasadnie domagać się przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W ocenie Sądu, chybiony jest zarzut, że w okresie do dnia 19 lipca 2005 r. włącznie H. S1 nie był umocowany przez skarżącego do odbioru korespondencji, skoro z oświadczenia Poczty Polskiej (pismo z dnia 19 i z dnia 23 września 2005 r.) jednoznacznie wynika, iż w dniu 10 grudnia 1999 r. skarżący udzielił pełnomocnictwa pocztowego H. S1, który jest osobiście znany pracownikom Poczty (pełnomocnictwo zostało udzielone do odwołania i nie zostało odwołane). H. S2 natomiast, który według skarżącego był jego pełnomocnikiem do odbioru korespondencji od dnia 10 grudnia 1999 r., nie był placówce pocztowej w ogóle znany (według oświadczenia Poczty Polskiej nie był i nie jest on pełnomocnikiem skarżącego do odbioru korespondencji). W związku z powyższym i z uwagi na fakt, że zarówno pełnomocnictwo pocztowe z dnia 10 grudnia 1999 r., jak i pełnomocnictwo pocztowe z dnia 20 lipca 2005 r. zostały wypełnione w sposób mało czytelny, pozwalający w obu przypadkach na odczytanie osoby upoważnionej do odbioru korespondencji jako H. S1 oraz, że w okresie od 2000 r. korespondencja podatkowa strony zasadniczo albo była doręczana w trybie przewidzianym w art. 150 ord. pod. albo była odbierana przez H. S1 korespondencję wysłaną do skarżącego w kwietniu 2005 r. i odebraną przez H. S1 należy uznać za prawidłowo doręczoną. Gdyby w okresie przed dniem 20 lipca 2005 r. H. S1 nie był uprawniony do odbioru korespondencji skarżącego, to nie miałoby to wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Zarówno postanowienie z dnia 8 czerwca 2005 r., jak i wezwanie z dnia 12 maja 2005 r., zostały bowiem doręczone skarżącemu w trybie art. 150 ord. pod. (nie zostały więc odebrane przez pełnomocnika H. S1). Korespondencja z Sądu kierowana do strony została dwukrotnie odebrana przez osobę uprawnioną do reprezentowania adresata tj. H. S1, co czyni twierdzenia skarżącego o braku dla tej osoby pełnomocnictwa po dniu 20 lipca 2005 r. zupełnie niewiarygodnymi. W ocenie Sądu, skoro termin do wniesienia zażalenia nie został dotrzymany i podatnik nie uprawdopodobnił braku swojej winy, należało przyjąć, że uchybienie terminowi było zawinione przez skarżącego. To od strony postępowania należy bowiem wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną podatnika, który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.), w związku z art. 162 § 1 ord. pod. przez niezgodne z dowodami przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego sprawy, które to uchybienia i błędna wykładnia przepisów prawa, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd dokonał błędnych ustaleń argumentując, że: a) skierowane do podatnika wezwania z dnia 25 kwietnia 2005 r. i postanowienia z dnia 25 kwietnia 2005 r. o wszczęciu postępowania podatkowego, sporządzone przez Urząd Skarbowy w K., były prawidłowo doręczone, b) wezwanie z dnia 8 czerwca 2005 r. do osobistego stawiennictwa w Urzędzie Skarbowym w K. z powodu niemożności doręczenia adresatowi w sposób wskazany w art. 148 i 149 ord. pod. doręczono w trybie art. 150 ord. pod.; 2) podatnik miał ustanowionego pełnomocnika do odbioru korespondencji; 3) okres rehabilitacji nie pokrywał się z okresem wskazanym w zaświadczeniu lekarskim z dnia 10 maja 2005 r.; 4) podatnik zarzucił też brak kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nad działalnością Dyrektora Izby Skarbowej w G. w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia 12 października 2005 r., sygn. [...], pod względem jej zgodności z zasadami konstytucyjnymi wymienionymi w: art. 68 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 7 oraz art. 83 Konstytucji RP. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że H. S1 w dniu 27 kwietnia 2005 r. nie posiadał pełnomocnictwa pocztowego do odbioru przesyłek adresowanych do E. L., jako osoby fizycznej. Pełnomocnictwo podpisane przez E. L., wskazanego w nim pełnomocnika P. S2 a nie S1, wyłącznie upoważnia do odbioru korespondencji kierowanej do firmy "E." Ltd. w G. [...] gm. Z., a nie korespondencji adresowanej do osoby fizycznej, E. L. Podniósł, że nie jest właściwe odwoływanie się w uzasadnieniach orzeczeń do praktyk stosowanych w Urzędzie Pocztowym w Z., ponieważ na przestrzeni od dnia 10 grudnia 1999 r. do połowy 2005 r. były to praktyki błędne i sprzeczne z przepisami prawa w zakresie doręczeń przesyłek pocztowych. Dowodem tego było zażądanie w lipcu 2005 r., aby E. L. sporządził pełnomocnictwo do odbioru korespondencji do niego kierowanej, jako osoby fizycznej. Pełnomocnictwo takowe zostało udzielone 20 lipca 2005 r. dla Pana S1. Skarżący podniósł, że "E." Ltd. ma swoją siedzibę w pobliżu miejsca zamieszkania E. L. w G. [...] gm. Z. E. L. nie może mieszkać z przyczyn obiektywnych i być zameldowany na stałe na terenie szczególnego obiektu, jakim jest palarnia kawy, zakład produkcji spożywczej, będący pod szczególnym nadzorem służb sanitarnych i kontroli jakości produkcji artykułów rolno-spożywczych. Stwierdził, że nawet przy założeniu, że przesyłkę odebrała osoba prawidłowo umocowana, to zarówno wezwanie jak i postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia 25 kwietnia 2005 r. nie mogły być stronie doręczone z uwagi na jej stan zdrowia. Pełnomocnictwo dla H. S2 z dnia 10 grudnia 1999 r. jest jednoznaczne i czytelne. Poczta Polska oświadczeniem nie może zaś interpretować woli skarżącego, wyrażonej w czynności prawnej, która powinna być odczytywana gramatycznie, zgodnie z zapisem dokonanym w pełnomocnictwie. Organ podatkowy nie przedłożył dowodu, że istotnie w jednej przesyłce znajdowały się dwa dokumenty, wezwanie i postanowienie (oba z dnia 25 kwietnia 2005 r.). Brak jest również potwierdzenia, że przedmiotowa przesyłka została stronie kiedykolwiek doręczona. Wezwanie z dnia 12 maja 2005 r. nie zostało skutecznie doręczone, bowiem E. L. zdecydowanie zaprzecza, aby zawiadomienie o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej do niego dotarło. Doręczenie, a uznanie doręczenia za dokonane w trybie art. 150 § 2 ord. pod. to dwie różne czynności procesowe. Podatnik z przyczyn obiektywnych, zgodnie z ustawą - Ordynacja podatkowa, wezwania z dnia 12 maja 2005 r. nie otrzymał. Stan chorobowy skarżącego od marca do drugiej połowy lipca 2005 r. całkowicie wykluczał jego udział w czynnościach postępowania podatkowego. W ocenie autora skargi kasacyjnej, prawo do ochrony zdrowia gwarantuje art. 68 ust.1 Konstytucji RP. Gwarancjami konstytucyjnymi objęta jest równość obywateli wobec prawa oraz prawo każdego do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy. Wobec powyższego należy uznać, że podatnik o toczącym się z urzędu przed organem skarbowym postępowaniu nie wiedział, ponieważ nie był o nim skutecznie zawiadomiony. Powołał się na art. 165 § 4 ord. pod. i stwierdził, że nie było w sprawie doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. Instytucja "fikcji doręczenia", z art. 150 § 2 ord. pod. nie może być stosowana w przypadku stosowania sankcji z art. 262 § 1 ord. pod. Skarżący powołał się na zasadę onus proferendi i stwierdził, że dowodem skutecznego pouczenia przez organ podatkowy o skutkach niezastosowania się do wezwania jest oświadczenie pouczonego, najczęściej złożone w formie podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Możliwość stosowania sankcji wyklucza pośrednictwo w oświadczeniach woli. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych stwierdził, że zaskarżony wyrok jest trafny, a zarzuty zawarte w środku odwoławczym nie zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji była sprawa zgodności z prawem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Postanowienie to zostało wydane dnia 8 czerwca 2005 r. i doręczone podatnikowi na jego adres w G. [...] w trybie awizowania, a w konsekwencji pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 23 czerwca 2005 r. Od tej daty rozpoczął więc bieg termin do wniesienia zażalenia i od tej daty mogły zaistnieć zdarzenia powodujące brak winy strony w uchybieniu terminowi. Z tego też powodu nie mają żadnego znaczenia te okoliczności faktyczne, które podniesiono w skardze kasacyjnej, a mianowicie związane z doręczeniami wezwań z dnia 25 kwietnia 2005 r., z dnia 8 czerwca 2005 r. To, że zagadnienia związane z doręczeniem tych wezwań znalazły się w przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleniach faktycznych nie oznacza, że pozostawały w związku z rozstrzygnięciem sprawy. Podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że E. L. ustanowił pełnomocnika dla doręczeń korespondencji tylko w zakresie dotyczącym firmy "E." Ltd., a nie jego jako osoby fizycznej jest także bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro wszczęte przeciwko podatnikowi postępowanie dotyczyło opodatkowania przychodów z nieujawnionych źródeł związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Poza tym i tak przychody podatnika podlegałyby łączeniu i prowadzone postępowanie nie mogłoby być dzielone w zależności od źródeł przychodu. Poza tym bezzasadne są zarzuty odnoszące się do twierdzenia, że H. S1 nie był upoważniony do odbioru przesyłek kierowanych do podatnika. Z przedstawionych w sprawie dowodów, w szczególności oświadczenia Poczty Polskiej wynika niezbicie, że to właśnie ta osoba znana pracownikom poczty odbierała korespondencję kierowaną do podatnika od dnia 10 grudnia 1999 r. H. S2 nie był Poczcie Polskiej znany i osoba taka nie odbierała korespondencji podatnika, co oznacza, że trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż jest to w istocie "wytwór nieprecyzyjnie napisanego nazwiska" w pełnomocnictwie z dnia 10 grudnia 1999 r. i 20 lipca 2005 r. Poza tym trafnie przyjął w tym zakresie Sąd pierwszej instancji, że okoliczność powyższa i tak nie miałaby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro odbiór przesyłki zawierającej postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nastąpił w drodze awizowania (art. 150 ord. pod.). W końcu nieuzasadnione są także zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do błędnego ustalenia okresu rehabilitacji wskazanego w zaświadczeniu lekarskim z dnia 10 maja 2005 r. Okres ten bowiem wprost został określony do dnia 31 maja 2005 r. Twierdzenie podatnika o odbywaniu rehabilitacji w okresie od połowy czerwca do połowy lipca 2005 r. nie zostało w nim uprawdopodobnione. Nie sposób więc przyjąć by podatnik uprawdopodobnił brak swej winy w terminowym złożeniu zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu w okresie od dnia 23 czerwca do dnia 30 czerwca 2005 r. Przepis art. 162 § 1 ord. pod. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, ze każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Usunięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (jako zamierzonego działania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (niedołożenia należytej staranności jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o własne interesy). W rozpatrywanej sprawie zupełnie niezrozumiałe sa zarzuty naruszenia przepisów konstytucyjnych odnoszących się do ochrony zdrowia (art. 68 ust. 1), równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 ), sprawiedliwego rozpoznania sprawy (art. 45 ust. 1 ), praworządności (art. 7) i równości obowiązków (art. 83). Okoliczności, że podatnik dysponował możliwościami finansowymi" pozwalającymi mu na pobyt za granicą dla wypełnienia "zaleceń lekarskich" nie oznacza w żadnym razie, gdy nie uprawdopodobnił tej konieczności i nie zorganizował sobie właściwej organizacji odbioru korespondencji, że Sąd pierwszej instancji naruszył te zasady konstytucyjne. W takim razie nie ma istotnego znaczenia to, czy podatnik wiedział, czy też nie o biegu terminu do zaskarżenia postanowienia. Doręczenia pism w postępowaniu podatkowym w drodze ich awizowania (art. 150 ord. pod.) jest jednym z uznanych i zgodnych z przepisami Konstytucji RP sposobów ich doręczenia (wyrok TK z dnia 15 października 2002 r., SK 6/02, OTK-A 2002, nr 5, poz. 65) i jego wykorzystanie nie oznacza by doszło do naruszenia prawa. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 210 § 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).