VI SA/Wa 1453/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006r. sprawy ze skargi M. K. R. – A."K." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2005 r. nałożono na przedsiębiorcę A. "K." [...], z siedzibą w P., karę pieniężną w kwocie 8.250,00 zł. W uzasadnieniu stwierdzono, że podczas kontroli drogowej w dniu [...] listopada 2005 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości N., na parkingu strzeżonym, na który zaholowano na polecenie organu Policji kontrolowany pojazd, dokonano kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którego kierowca okazał wykresówkę z dnia 19-20 listopada 2005 r., z której wynikało, że przebywała ona w tachografie powyżej 24 godzin. Nie było więc możliwe jednoznaczne określenie momentu włożenia i wyjęcia wykresówki z tachografu. Podczas tej samej kontroli drogowej kierowca okazał wykresówkę założoną do tachografu w dniu 20 listopada 2005 r., z analizy której wynikało, że tachograf wskazuje czas niezgodny z polskim czasem urzędowym. W momencie kontroli tachograf zarejestrował godzinę 22.25, natomiast faktycznie była godzina 15.15. Ponadto podczas tej samej kontroli stwierdzono, że kontrolowanym pojazdem przewożono ładunek ponadgabarytowy z firmy w S. do siedziby innej firmy w M. – bez posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Kierowca okazał do kontroli jedynie wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Pojazd, którym przewożono ładunek, nie był własnością firmy przewozowej, a należał do osoby fizycznej nie związanej z firmą przewozową. Z okazanego podczas kontroli drogowej dokumentu wynikało, że ładunek nie był własnością przewoźnika, ponieważ dokument "Wz" wystawiła firma wydająca ładunek. W dokumencie określono również odbiorcę ładunku, do którego ładunek był przewożony. W przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do udziału w postępowaniu i nie złożyła wyjaśnień w związku ze stwierdzonymi naruszeniami oraz nie wniosła uwag co do toczącego się postępowania. Reasumując, w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono następujące naruszenia, za które nałożono kary w następującej wysokości: - nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego: wykresówka z danego dnia była zbyt długo zapisywana, na skutek czego kontrola była utrudniona, co stanowiło naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), sankcjonowane na podstawie lp. 1.11.9 ust. 2 lit b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) karą w wysokości 150,00 zł; - nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego: oznaczenie czasowe na wykresówce nie było zgodne z urzędowym czasem kraju rejestracji, na skutek czego kontrola była utrudniona, co stanowiło naruszenie art. 15 ust. 3 tiret 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), sankcjonowane na podstawie lp. 1.11.9 ust. 4 lit b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) karą w wysokości 100,00 zł; - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączenie taksówek, co stanowiło naruszenie art. 5 (w związku z art. 4 pkt 3a oraz pkt 4) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, sankcjonowane na podstawie art. 92 ust. 4 powołanej ustawy oraz na podstawie lp. 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) karą w wysokości 8000,00 zł. W związku z powyższym nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości 8.250,00 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył przedsiębiorca wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu wskazano na rozbieżności co do miejsca kontroli, wynikające z jakoby różnych zapisów w protokole kontroli oraz wydanej decyzji, a także podniesiono, iż przedmiotem kontroli był pojazd stojący na parkingu strzeżonym, a nie znajdujący się w ruchu na drodze publicznej. Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 5, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), lp. 1.1.1, lp. 1.11.9 pkt 2 i pkt 4 załącznika do powołanej ustawy oraz art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania utrzymano zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy oraz przytoczeniu treści powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów oraz ustaleń dokonanych w toku kontroli stwierdzono, że w odwołaniu od decyzji skarżący nie kwestionuje zasadności nałożenia kar pieniężnych. Wnosi natomiast o wyjaśnienie gdzie pojazd został poddany kontroli drogowej przez inspektorów, podnosząc przy tym, że pojazd został skontrolowany na parkingu strzeżonym. W związku z tym pytaniem organ odwoławczy wyjaśnił, że kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] dokonano w N. na terenie parkingu strzeżonego P. , "na prośbę" (wniosek) tamtejszej Komendy Policji. Sam zaś fakt, iż pojazd nie został zatrzymany do kontroli tylko skontrolowany podczas postoju na parkingu nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Kontrola Inspekcji Transportu Drogowego odbywała się na podstawie art. 48-75 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Żaden z wymienionych przepisów nie stanowi zaś, że kontroli mogą być poddane tylko pojazdy znajdujące się w ruchu. Zarzut strony jest zatem chybiony. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedsiębiorca wnosząc o uznanie zaskarżonej decyzji za nieważną. W uzasadnieniu skarżący ponownie zakwestionował "formę i miejsce" kontroli. Wskazał, iż w różnych dokumentach (protokoły kontroli, decyzja organu I instancji,) wskazano jako miejsce kontroli różne miejsca. Skarżący uznał, że jego sprawa nie została potraktowana z należytą starannością, nie otrzymał też odpowiedzi na wszystkie zadane w odwołaniu pytania (dotyczące np. legalizacji przymiaru teleskopowego, którym dokonano pomiarów). Stwierdził też raz jeszcze, że w jego przekonaniu "...co innego jest kontrola drogowa, a co innego kontrola pojazdu pozostawionego czy zatrzymanego na parkingu, nie będącego w ruchu." Prosił też o wyjaśnienie, czy kontrola pojazdu na parkingu nie powinna być przeprowadzona w jego obecności, a także o sposób udokumentowania prośby Policji o skontrolowanie pojazdu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, odnosząc się do trzech stwierdzonych w toku kontroli drogowej naruszeń stwierdzono, co następuje: 1. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 8.000,00 zł. 2. Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. 1.11.9. pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym karze podlega nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego, polegające na tym, że wykresówka z danego dnia zbyt długo była zapisywana. 3. Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem rejestracji pojazdu. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne nie przestrzegając przepisów o czasie pracy kierowców oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. 1.11.9. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną sankcjonuje fakt, że oznaczenie czasowe na wykresówce nie jest zgodne z urzędowym czasem kraju rejestracji. 4. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, a w świetle powołanych przepisów nałożenie kary pieniężnej było prawidłowe. Podniesione w skardze okoliczności dotyczące trybu wszczęcia kontroli nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co zostało wyjaśnione w decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r., którą nałożono na przedsiębiorcę – A. "K." [...], z siedzibą w P., karę pieniężną w kwocie 8.250,00 zł za: 1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, 2) nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego polegające na tym, że wykresówka z danego dnia zbyt długo była zapisywana, oraz 3) za to, że oznaczenie czasowe na wykresówce nie było zgodne z czasem kraju rejestracji. Z odwołania, jak i skargi, pisanych w konwencji pytań wyraźnie wynika, że skarżący chciał zakwestionować dopuszczalność kontroli drogowej w miejscu, jego zdaniem, niejednoznacznie określonym (parking P. w N., miejscowość W. ([...]), przy drodze krajowej nr [...]) , a w szczególności na parkingu strzeżonym – pojazdu nie będącego w ruchu, okoliczności tej kontroli – podjętej na wniosek Policji, kwestie procesowe – związane z obowiązkiem zawiadomienia go o kontroli i możliwości wzięcia w niej udziału, a także niektóre sprawy techniczne kontroli, związane m.in. z legalizacją przymiaru teleskopowego, którym dokonano pomiarów Organy obu instancji rozstrzygające w sprawie ustosunkowały się do tych zarzutów ogólnie, uważając, że ich uzasadnienia są wystarczające dla podjętych decyzji, mimo że zebrany w sprawie materiał faktyczny pozwalał na bardziej szczegółowe i wnikliwe rozpatrzenie zarzutów skarżącego. I tak, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy pojazd został zatrzymany dnia [...] listopada 2005 r. o godz. 3.00 przez organy Policji na [...] km autostrady [...], na pasie awaryjnym autostrady, którym poruszał się w kierunku przeciwnym do ustalonego kierunku jazdy, zmuszając jadące w tym kierunku pojazdy do hamowania. Zatrzymany kierowca pojazdu oświadczył, że na autostradę [...] wjechał na węźle P., lecz w okolicy m. M. okazało się, że z ładunkiem przewożonym na przyczepie (kocioł), o wysokości przekraczającej 4 m, wystającym poza obrys pojazdu, nie był w stanie kontynuować jazdy autostradą ("nie mieścił się"). W związku z tym zawrócił i skierował się pasem awaryjnym autostrady [...] do wyjazdu z autostrady w kierunku węzła P.. Kierujący pojazdem nie posiadał dokumentu wyznaczającego trasę jazdy; oświadczył ponadto, że polecenie przewozu otrzymał od swojego szefa (ukaranego przedsiębiorcy), a w firmie powiedziano mu i pokazano na mapie trasę przejazdu. Kierowca posiadał dokument "Wz" wydany przez firmę zlecającą przewóz. Na podstawie decyzji właściwych organów Policji pod konwojem przeprowadzono przedmiotowy pojazd w kierunku węzła P. (trasą na W.), zatrzymując ruch pojazdów na autostradzie [...] od węzła P. w kierunku W.. Pierwszej kontroli pojazdu dokonano na parkingu przy autostradzie [...], ujawniając, że z dowodu rejestracyjnego ciągnika siodłowego wynika, że nie posiada on aktualnych badań technicznych. Stwierdzono również, że kierujący pojazdem nie posiadał żadnych dokumentów zezwalających na przewóz ładunku ponadnormatywnego; wysokość przewożonego ładunku wynosiła 4,38 m, wystawał on także poza obrys pojazdu. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że dopuszczalne gabaryty przewożonego ładunku zostały przekroczone, pojazd został zaholowany o godz. 5.45 na parking strzeżony P. w N. do dyspozycji Inspekcji Transportu Drogowego (notatka służbowa policjanta, protokół przesłuchania kierowcy oraz dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy). Pracownik Inspekcji Transportu Drogowego dokonał kontroli pojazdu tego samego dnia, tj. [...] listopada 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wysłał stronie w dniu [...] listopada 2005 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie (z datą [...] listopada 2005 r.), którego odbiór strona pokwitowała dnia [...] listopada 2005 r. Nadto w aktach sprawy znajduje się sporządzona dnia [...] listopada 2005 r., tj. w dniu kontroli i daty sporządzenia protokołu kontroli notatka służbowa młodszego inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], który dokonał kontroli pojazdu, w której stwierdza on, że w protokole kontroli podał omyłkowo, że kontrola miała miejsce w miejscowości W. ([...]). Miejscowość W. jest położona przy drodze krajowej nr [...], czyli tej samej, przy której położony jest N. i jest oddalona od niego o [...] km. Jest to najbliższe miejsce kontroli, sklasyfikowane w programie kontrolnym Tomcat, znajdujące się koło N.. Podkreślić należy, że Sąd nie dokonuje w rozpatrywanej sprawie żadnych własnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego i nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie przytacza treść zebranych przez organ I instancji i znajdujących się w aktach sprawy materiałów dowodowych, znanych przecież organowi odwoławczemu. Tym niemniej właśnie w świetle przywołanych dokumentów staje się dopiero jasne jakie były przyczyny kontroli, dlaczego kontrola drogowa miała miejsce na parkingu strzeżonym i dokładnie w jakim miejscu – co pozwala jednoznacznie wyjaśnić, zdaniem Sądu, wątpliwości skarżącego. Sprostowanie oznaczenia miejsca dokonania kontroli nie ma w przedstawionej sytuacji charakteru błędu dyskwalifikującego protokół kontroli. Należy również przyznać rację organowi odwoławczemu, pomijając nawet okoliczności sprawy, w których doszło do kontroli, iż fakt, że pojazd nie został zatrzymany do kontroli na drodze publicznej tylko skontrolowany podczas postoju na parkingu nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż przepisy ustawy o transporcie drogowym, regulujące wykonywanie kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego, w żadnym miejscu nie ograniczają możliwości kontroli tylko do pojazdów znajdujących się w ruchu. Tym samym należy przyjąć, że kontroli drogowej wykonywanej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, przeprowadzanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podlegają nie tylko pojazdy znajdujące się w ruchu, lecz również pojazdy znajdujące się na postoju, o ile ma on miejsce na terenie publicznym, powszechnie dostępnym, a więc również na płatnym parkingu. Dokonane przez przedsiębiorcę i kierującego pojazdem naruszenia zostały zakwalifikowane prawidłowo; prawidłowo też określono podstawę prawną nałożonych kar i ich wysokość. Uwzględniając cały zebrany w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym do podjęcia decyzji, a stwierdzone braki w treści uzasadnienia nie miały wpływu na treść podjętych w sprawie rozstrzygnięć Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.