II SA/Gd 209/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Starszy Referent Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi F. B. na decyzję Wojewody z dnia 8 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 25 sierpnia 2004 r., nr [...]. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2004 r. nr [...] (znak: [...]) Starosta Powiatowy, po rozpatrzeniu wniosku F. B. z dnia 10 września 1998 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją z dnia 19 października 1989 r. nr [...] na piętrzenie wody cieku G. w miejscowości G. dla potrzeb elektrowni wodnej, wydanego A. M. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzją z dnia 14 kwietnia 2004 r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty nr [...] z dnia 18 grudnia 2002 r. odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego A. M. Uchylona przez Wojewodę decyzja Starosty została wydana w związku z wyrokiem NSA OZ w Gdańsku z dnia 2 lipca 2002 r. o sygn. akt II SA/Gd 2407/99, który uchylił decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 1999 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie w/w pozwolenia wodnoprawnego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W wytycznych NSA wskazał, że brak jest podstaw, by przyjąć, że F. B. wiedział o istnieniu konkretnego pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód cieku G., udzielonego A. M. Organ zatem winien, ponownie rozpatrując sprawę, zebrać dowody i poczynić ustalenia w przedmiocie naruszenia dyspozycji art. 148 k.p.a, w szczególności powinien zwrócić się o złożenie stosownego oświadczenia przez F. B. W wykonaniu zobowiązania sądu organ wystąpił o oświadczenie odnośnie wskazania terminu, w którym F. B. dowiedział się o fakcie istnienia pozwolenia wodnoprawnego udzielonego A. M. W odpowiedzi, F. B. podał, że o istnieniu pozwolenia powziął widomość po 15 lutego 1998 r. (w ciągu 1998 r.), a decyzję otrzymał 13 czerwca 2002 r.. Zdaniem organu, oświadczenie to jest niewiarygodne, gdyż z akt sprawy wynika, że F. B. był w posiadaniu przedmiotowej decyzji już co najmniej od 6 lipca 1995 r. Wtedy bowiem złożył do sądu powszechnego pozew, w którym powoływał się na decyzję (z podaniem sygnatury i daty) o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego. Wojewoda w decyzji z 14 kwietnia 2004 r. jako zasadniczy powód skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazał naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. dotyczący nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób kompleksowy i wyczerpujący, a także zarzut naruszenia art. 148 k.p.a. polegający na nieuwzględnieniu okoliczności, że podanie o wznowienie zostało wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W szczególności również, Wojewoda zarzucił, iż organ I instancji prowadząc postępowanie, nie wykazał jednoznacznie, iż podanie strony skarżącej o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym skarżący mógł dowiedzieć się o okolicznościach stanowiących podstawę do takiego wznowienia. Zdaniem organu drugiej instancji należało przeprowadzić dowód z odpisu pozwu (postanowienie o dopuszczeniu takiego dowodu) i wykazać, iż pozew F. B. przeciwko Wojewodzie z 1995 r. jest dokumentem prawdziwym i skutecznie złożonym w sądzie. W tym samym trybie należało również powołać do niniejszej sprawy inne dokumenty (akta spraw administracyjnych i sądowych). Wobec powyższego Wojewoda zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 80 k.p.a., który stanowi iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarzucono również naruszenie art. 10 k.p.a. tzn. brak umożliwienia skarżącemu zapoznania się z zebranym materiałem i ustosunkowania się do niego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji dopuścił w sprawie szereg dowodów, które wymienił w treści uzasadnienia swej decyzji. Analizując powyższe dokumenty organ pierwszej instancji stwierdził, iż podważany przez stronę jako wiarygodny dokument - pozew sądowy z 6 lipca 1995 r., w którym strona powołała się na decyzję w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego (wskazując datę i sygnaturę decyzji), jest dokumentem prawdziwym i skutecznie doręczonym. Świadczy o tym m.in. oprócz zawiadomienia z Sądu Rejowego z 13 września 1995 r. do którego w/w pozew był załączony, wyrok Sądu Rejonowego w Słupsku z 7 maja 2001 r. sygn. I.C.504/95 w sprawie powództwa F. B. z dnia 6 lipca 1995 r. i związany z tym wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z 15 lutego 2002 r. sygn. IV ca 525/01 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2003 r. sygn. IV.CK 97/03. Wobec powyższego skarżący najpóźniej w dniu 6 lipca 1995 r. wiedział o funkcjonowaniu w obrocie prawnym pozwolenia wodnoprawnego udzielonego A. M. na piętrzenie wód cieku G. czyli decyzji z 19 października 1989 r. znak [...] znak [...]. Wniosek o wznowienie postępowania został przez F. B. złożony w piśmie z dnia 10 września 1998 r. Tak więc, zdaniem organu pierwszej instancji, fakt uchybienia terminu z art. 148 k.p.a. został udowodniony. Zgodnie bowiem z art. 148 k.p.a. stronie, która nie brała udziału w postępowaniu nie ze swej winy, przysługiwało prawo do wystąpienia o wznowienie postępowania z w/w przyczyny w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, tj. w przedmiotowej sprawie najpóźniej do 6 sierpnia 1995 r. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał na fakt odmowy uwzględnienia wniosku F. B. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Organ wymienił dokumenty, które były objęte wnioskiem strony o uzupełnienie materiału dowodowego, podkreślając, że nie mają one związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Zdaniem organu pierwszej instancji zarzuty o korupcyjności decyzji z dnia 19 października 1989 r. i 19 października 1993 r. są chybione, gdyż nie zostały zakwestionowane przez organ odwoławczy w postępowaniu przed organem II instancji. Przed wydaniem niniejszej decyzji poinformowano strony, w trybie art. 10 k.p.a., o możliwości zapoznania się z dokumentami w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym i prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Z prawa tego F. B. skorzystał, zapoznając się z aktami sprawy. Na okoliczność tę spisano notatkę służbową, której podpisania jednak - odmówił. W odwołaniu od powyższej decyzji F. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa: 1. art. 148 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., przez nieuwzględnienie podania odwołującego o wznowienie postępowania, złożonego w terminie jednego miesiąca od daty, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, 2. art. 12 k.p.a. i art. 35 k.p.a. przez przekroczenie ustawowego terminu zakończenia sprawy i wydania decyzji; 3. art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 78 k.p.a. przez pozbawienie mocy dowodowej pisemnego oświadczenia odwołującego z dnia 27 listopada 2002 r.. złożonego na wezwanie organu pierwszej instancji, uzasadniającego przesłankę wznowieniową; 4. art. 81 k.p.a. w zw. art. 73 § 2 k.p.a., poprzez odmowę umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego ze względu na nieotrzymanie kopii dokumentów znajdujących się w aktach; 5. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i brak prawidłowej analizy zebranych w sprawie dowodów oraz nieuwzględnienie zaleceń wyroku NSA OZ w Gdańsku z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie II SA/Gd 2408/99, a także decyzji Wojewody z dnia 16 kwietnia 2004 r.; 6. art. 107 k.p.a. przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej rozstrzygnięcia z powołaniem jedynie podstawy prawnej wydania decyzji; W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że wydana decyzja stanowi w rzeczywistości powtórzenie decyzji uprzednio wydanej w niniejszej sprawie, która została uchylona wyrokiem NSA OZ w Gdańsku z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie II SA/Gd 2407/99. Zdaniem odwołującego, organ nie uwzględnił wytycznych zawartych w uzasadnieniu w/w wyroku sądowego. Po rozpatrzeniu niniejszego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 8 grudnia 2004 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że pozwolenie wodnoprawne na piętrzenie wody cieku G. wydane zostało 19 października 1989 r. (decyzją nr [...] znak [...]). Wniosek o zmianę, cofnięcie lub ograniczenie wymienionego pozwolenia F. B. złożył w UW w S. dnia 10 września 1998 r. Jak podał organ odwoławczy, Starosta rozpatrując ponownie wniosek odwołującego z dnia 10 września 1998 r., pismem z dnia 31 października 2002 r. znak [...] zwrócił się do wnioskodawcy o złożenie pisemnego oświadczenia dotyczącego podania terminu, w którym dowiedział się o fakcie istnienia w/w decyzji na piętrzenie wód cieku G. wydanej A. M. W odpowiedzi F. B. oświadczył, że o istnieniu przedmiotowej decyzji dowiedział się w połowie lutego 1998 r., a o treści tej decyzji dowiedział się po 15 lutym 1998 r. w ciągu 1998 r., zaś samą decyzję otrzymał 13 czerwca 2002 r. Oceniając treść tego oświadczenia organ odwoławczy stwierdził, że w zgromadzonych aktach sprawy znajduje się pozew z dnia 6 lipca1995 r. skutecznie złożony przez odwołującego do Sądu Rejonowego w S., przeciwko Urzędowi Wojewódzkiemu w S., w którym wnosił m.in. w pkt. 2 pozwu "o skuteczne egzekwowanie przez pozwanego, obowiązków nałożonych decyzją Nr [...] z 1989-10-19 Wydziału Ochrony Środowiska, udzielającego pozwolenie A. M., zam. w G., zwłaszcza w odniesieniu do p. 3 litera a i d w/w Decyzji - zał. 31." Pozew ten postanowieniem Starosty Słupskiego z dnia 20 maja 2004 r. znak [...] został dopuszczony jako dowód w sprawie (zgodnie z okolicznościami wskazanymi w uzasadnieniu decyzji Wojewody znak [...] z dnia 14 kwietnia 2004 r.). Tak więc fakt uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakreślonego w art. 148 k.p.a. został potwierdzony w zebranym materiale dowodowym i organ pierwszej instancji zgodnie z zapisem tego artykułu nie mógł wznowić postępowania. W odniesieniu do zarzutu odwołującego dotyczącego przekroczenia ustawowego terminu do załatwienia sprawy i wydania decyzji organ odwoławczy wskazał, że chociaż jest to zarzut uzasadniony, to nie istotny dla materii rozstrzygnięcia sprawy, albowiem sam fakt przekroczenia terminu nie czyni wydanej decyzji automatycznie niezgodną z prawem lub interesem strony. Nie znajduje uzasadnienia zarzut o pozbawienie mocy dowodowej pisemnego oświadczenia odwołującego z dnia 27 listopada 2002 r. Oświadczeniu temu jednak nie dano wiary bowiem w świetle zgromadzonych materiałów wynika, że odwołujący znał treść decyzji już co najmniej 6 lipca 1995 r. (data złożenia w/w pozwu). W tej sytuacji, oświadczenie odwołującego jest sprzeczne z pozostałymi zgromadzonymi dowodami w sprawie. Podobnie, zdaniem organu odwoławczego, niesłuszny jest zarzut odwołującego dotyczący braku możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zawiadomieniem z dnia 16 czerwca 2004 r. starosta poinformował strony o ponownym rozpatrywaniu wniosku w sprawie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie i możliwością zapoznania się z dokumentami w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. O fakcie zapoznania się z materiałami świadczy notatka urzędowa urzędnika Starostwa, której jednak odwołujący odmówił podpisania. W tej sytuacji, brak było podstaw do uwzględnienia środka odwoławczego złożonego przez odwołującego. W skardze na powyższą decyzję F. B. wniósł o stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na naruszenie interesu skarżącego i przepisów prawa: art. 156 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 148 k.p.a., art. 6, 7, 8, 9, 12, 35 § 1, 2 i 3, 64 § 2, 73, 77, 78 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wyrokiem z dnia 2 lipca 2002 r. NSA OZ w Gdańsku uwzględnił skargę skarżącego, uchylając decyzję samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Wojewody całkowicie pomija wytyczne w/w wyroku i z tych powodów, zdaniem skarżącego, jest nieważna. Decyzja ta oraz poprzedzająca decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo i uzasadniony interes skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 13 czerwca 2006 r. C. B. (żona skarżącego) poinformowała, że jako współwłaścicielka nieruchomości gruntowej oznaczonej nr [...] w G., zapisanej w księdze wieczystej nr KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Słupsku, nie była informowana o toczących się postępowaniach administracyjnych (art. 61 § 4 k.p.a.). Z uwagi na fakt, że brak informacji o toczącej się sprawie stanowi rażące naruszenie prawa postępowania administracyjnego, C. B. zażądała uchylenia decyzji, obarczonych wspomnianą wadliwością (k. 53 akt). Na dowód okoliczności podniesionej przez C. B., wskazującej, że jest ona współwłaścicielką wyżej wymienionej nieruchomości gruntowej skarżący nadesłał do sądu odpis księgi wieczystej nr [...] z dnia 7 lipca 2006 r. (k. 73 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych, gdyż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania, toczącego się na skutek złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jest przede wszystkim ocena w zakresie istnienia przyczyny, która może doprowadzić do wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu toczącym się na skutek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną obowiązują te same zasady prawne, rządzące postępowaniem toczącym się w zwykłym trybie. Wyjaśnić też należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisach postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.). W instytucję wznowienia postępowania wyraźnie wpisany jest aspekt materialny, oznaczający prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe ma charakter postępowania zależnego od postępowania zwykłego, byt bowiem tego postępowania jest uzależniony od bytu postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji. W analizowanym przypadku, abstrahując zupełnie od materialnoprawnego aspektu niniejszej sprawy administracyjnej, uwadze organów administracji uszło, że właścicielką nieruchomości gruntowej, na którą oddziaływuje przedsięwzięcie objęte pozwoleniem wodnoprawnym, oprócz skarżącego – jest również jego żona – C. B. Oznaczało to po stronie organów orzekających w niniejszej sprawie obowiązek poinformowania C. B. o wszczęciu postępowania oraz zapewnienie jej możliwości wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu (art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że C. B. jest współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] w G., zapisanej w księdze wieczystej Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Słupsku, co wynika z odpisu księgi wieczystej dołączonego przez skarżącego do akt sądowych niniejszej sprawy (k. 73 akt). W tej sytuacji stwierdzić należy, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów administracji obarczone są wadą prawną, stanowiącą jednocześnie jedną z przyczyn wznowienia postępowania, o której mowa w treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W niniejszym stanie faktycznym zachodzi bowiem sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. (por. wyrok NSA z 13 maja 1998 r., w sprawie o sygn. I SA 2189/97, opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 45705). Zważyć zaś należy, że C. B. w piśmie z dnia 13 czerwca 2006 r. wyraźnie zażądała dopuszczenia jej do wzięcia udziału w sprawie, a zatem, poza stosownymi regulacjami prawnymi, również wniosek jej w tym zakresie jest wiążący. Poza powyższą kwestią, zauważyć należy, że w piśmie z dnia 26 lipca 2006 r. skarżący poinformował Sąd, że stroną toczącego się postępowania winna być również K. M. (żona A. M.), która jest współwłaścicielką nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działa nr [...] w G. Sąd tej okoliczności nie weryfikował, pozostawiając zbadanie tej kwestii w gestii organów administracji orzekających w sprawie, z zastrzeżeniem, że ewentualne potwierdzenie tej okoliczności stosownymi dokumentami, wywoła konieczność zapewnienia K. M. udziału w sprawie, jako stronie postępowania. W przypadku naruszeń prawa stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ocena Sadu ogranicza się do stwierdzenia tych naruszeń, nie dotyczy natomiast konsekwencji prawnych tych naruszeń dla rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Na marginesie wskazać należy, nie oceniając w niniejszym postępowaniu zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej go decyzji organu pierwszej instancji z wytycznymi zawartymi w treści wyroku powołanego przez skarżącego w treści jego skargi, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz ten organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji ma pierwszorzędne znacznie właśnie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych sądu, w rezultacie których ma nastąpić ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym. W odniesieniu do organów administracji zasada związania orzeczeniem sądu dotyczy nie tylko jego sentencji, ale także treści zawartych w uzasadnieniu. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie muszą mieć na względzie treść wyroku z dnia 2 lipca 2002 r. w kontekście dyspozycji cytowanego art. 153 ustawy oraz zarzutu strony, dotyczącego nieuwzględnienia treści wytycznych, zawartych w tym rozstrzygnięciu sądowym. Podstawy uchylenia decyzji wyliczone zostały w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Między innymi Sąd uchyli zaskarżoną decyzję , jeżeli w wyniku rozpoznania sprawy ustali, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego / art. 145 § 1 pkt 1lit. b Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi/.Oznacza to, że Sąd jest zobowiązany uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi istnienie jednej z przesłanek wznowienia. Przyczyny wznowienia postępowania określa art. 145 kpa, a zgodnie z § 1 pkt 4 tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania , jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wyżej opisana przesłanka wznowieniowa, która skutkuje na mocy powołanych wyżej przepisów koniecznością uchylenia decyzji Wojewody oraz decyzji Starosty. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. Podsumowując, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji ustalą prawidłowo, kto ma status strony w niniejszym postępowaniu i stosownie do tych ustaleń – zapewnią wszystkim stronom udział w toczącym się postępowaniu zgodnie z zasadami przewidzianymi w k.p.a.