III SA/Gd 249/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: NSA Marek Gorski (spr.) WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. III SA/Gd 249/06 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzja z dnia 22 marca 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 października 2005 r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. K. choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r., o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a. oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wydając decyzję z dnia 30 sierpnia 2001 r., o braku podstaw do stwierdzenie choroby zawodowej u A. K. Powiatowy Inspektor Sanitarny oparł się na wywiadzie środowiskowym z dnia 27 lutego 2001 r., oraz orzeczeniach lekarskich Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 4 kwietnia 2001 r. i Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej z dnia 7 czerwca 2001 r. Z wywiadu środowiskowego wynika, że strona pracowała od 1 maja 1978 r. do 21 czerwca 1997 r. w "P" na stanowisku muzyka orkiestrowego - wiolonczelistki a następnie przeszła na rentę. Praca polegała na grze na wiolonczeli podczas prób, wieczornych spektakli oraz ćwiczeń indywidualnych. Z orzeczeń lekarskich jednostek medycznych wynika, że przebyte i rozpoznane u strony schorzenia narządu ruchu nie upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ l instancji wydał decyzję o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ odwoławczy uznał, że konieczne jest uzupełnienia orzeczeń lekarskich i wystąpił do jednostek o dodatkowe wyjaśnienia. W odpowiedzi WOMP podał, że podczas badania uwzględniono wcześniej rozpoznane zmiany zapalne nadkłykcia lewego kości ramiennej prawej, o którym mowa w zaświadczeniu lekarskim i podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko. Również IMMiT podtrzymał swoje orzeczenie i stwierdził, ze podczas badania klinicznego u strony rozpoznano zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego z dyskopatią, stan po zmianach zapalnych nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej i operacji guzka l kości palca środkowego ręki prawej. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 31 stycznia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Wyrokiem z dnia 16 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzje organów obu instancji stwierdzając, że orzeczenia lekarskie wydane w przedmiotowej sprawie są lakoniczne i nie zawierają przekonywującego uzasadnienia. Organ l instancji ponownie rozpatrując sprawę wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy o przeprowadzenie badań A. K. i wydanie opinii oraz do WOMP o wydanie orzeczenia uzupełniającego. Ponadto organ poinformował stronę, iż w przypadku podejrzenia u siebie ubytku słuchu spowodowanego hałasem w miejscu pracy, winna zgłosić to do PPIS celem wszczęcia postępowania. IMP orzeczeniem z dnia 20 maja 2005 r., nr [...] nie znalazł podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, zaś WOMP w opinii uzupełniającej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Mimo zastrzeżeń strony i dostarczonych przez nią zaświadczeń lekarskich IMP nie zmieniła swego stanowiska. Na podstawie wyżej wskazanych ustaleń Powiatowy Inspektor sanitarny wydał kolejną decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. K. W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, że pracę w "O" musiała przerwać z powodu dolegliwości bólowych prawej ręki oraz krytyki pracy ze strony przełożonych. Orzeczenia i opinie wydane w sprawie odnoszą się do obecnego stanu zdrowia, nie uwzględniają zaś stanu zdrowia odwołującej się w latach 1997-1998 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że wywiad środowiskowy jak i opinie jednostek medycznych nie budzą zastrzeżeń. WOMP stwierdził, że orzeczenie z dnia 4 kwietnia 2001 r. oparto na szczegółowym specjalistycznym badaniu ortopedycznym i nie stwierdzono zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej. Negatywna diagnoza nie budzi żadnych wątpliwości a pacjentka nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji lekarskiej potwierdzającej wcześniejsze leczenie i rozpoznanie choroby. Na skierowaniu na badania lekarz kierujący wyraźnie wskazał, że wystawia je na usilną prośbę pacjentki, która wiąże dolegliwości z przeciążeniem związanym z grą na wiolonczeli. Zaś sprawa głuchoty badanej nie była przedmiotem rozważań ponieważ wcześniej nie zgłaszała takich dolegliwości. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa oraz inne stwierdzone w toku badań schorzenia nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ odwoławczy wskazał, że w orzeczeniu IMP z dnia 20 maja 2005 r. nie stwierdzono u A. K. cech zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej, a zgłaszane przez nią dolegliwości należy wiązać z etiologią pozazawodową. W opinii uzupełniającej IMP stwierdził, iż w badaniu ortopedycznym strona nie zgłaszała typowych objawów dla zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Również badanie przedmiotowe nie wykazało charakterystycznych cech tej choroby. Ze zgromadzonej dokumentacji lekarskiej nie wynika na jakiej podstawie w przeszłości rozpoznano u strony zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej. Obecnie u strony nie występuje to schorzenie, a więc nie można rozpoznać choroby zawodowej. Warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie trzy całkowicie zgodne opinie jednostek orzeczniczych nie rozpoznały u strony wyżej wymienionego schorzenia a zatem organ nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu l instancji. A. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie renty z tytułu choroby zawodowej. Wskazała, że żaden z organów rozpatrujących sprawę nie odniósł się do jej stanu zdrowia w latach 1996-1998. W tym czasie i później skarżąca leczyła się z powodu zapalenia nadkłykcia kości ramieniowej, a tego typu schorzenia uprawniają do stwierdzenia choroby zawodowej. Objawy były tak nasilone, że nie była w stanie poprawnie wykonywać obowiązków (gra na wiolonczeli), wpadła w rozstrój nerwowy i musiała zrezygnować z pracy zawodowej. Dowodem potwierdzającym te okoliczności może być historia choroby lub zaświadczenie wydane przez lekarza zakładowego. Zdaniem skarżącej kilka lat przerwy w graniu spowodowały poprawę sprawności stawu łokciowego, ale nadal każda intensywniejsza próba powodują nawrót objawów i konieczność leczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez uprawnione organy administracji skarżąca poddana została badaniom lekarskim które nie dały podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej nadkłykcia bocznego lub przyśrodkowego kości ramiennej prawej. Co więcej z treści pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy stanowiącego uzupełnienie orzeczenia lekarskiego z 4 kwietnia 2001 r. Nr [...] wynika, iż A. K. nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej wcześniejsze leczenie i rozpoznanie choroby spowodowanej warunkami pracy. Nadto w skierowaniu na badania lekarz kierujący wyraźnie wskazał, iż wypisał skierowanie na "wyraźną prośbę pacjentki, która wiąże dolegliwości z przeciążeniem w związku z grą na wiolonczeli". Warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej rozpoznanie, tymczasem skarżąca w skardze przyznaje, iż w jej stanie zdrowia nastąpiła poprawa jej zdaniem spowodowana przerwą w graniu na wiolonczeli. Skarżąca wskazała, nadto że intensywna praca np., praca na działce lub grze na wiolonczeli powoduje nawrót choroby. W odwołaniu od orzeczenia organu I instancji skarżąca zarzucała, iż organ odwoławczy odniósł się do stanu zdrowia w latach 2004 - 2005, z pominięciem jej stanu zdrowia w latach 1995 - 1997, kiedy to z uwagi na zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej grała na wiolonczeli źle i że z tego powodu została zwolniona z pracy. W tym miejscu stwierdzić należy, iż przyczyna złej gry nie koniecznie musiała wiązać się z zapaleniem nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej a mogła być następstwem przeciążenia pracą fizyczną np. na działce. Z pisma Instytutu Medycyny Pracy z 14 lipca 2005 r. wynika jednoznacznie, że badanie przedmiotowe nie wykazało cech zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej, co oznacza, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organy odniosły się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 16 września 2004 r., i uzupełniły braki postępowania administracyjnego z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa na mocy art. 151 p. p. s. a., oddalił skargę. DSz